บทที่ 275 เทพอสูรโบราณ

บทที่ 275 เทพอสูรโบราณ

บทที่ 275 เทพอสูรโบราณ

เสียงคำรามเหมือนเสียงฟ้าร้องดังกึกก้องไปทั้งฟ้าและดิน เป็นคลื่นเสียงที่มองเห็นได้ด้วยตาเปล่า กระจายออกไปทุกทิศทุกทางโดยมีส่วนลึกของหุบเขาเป็นศูนย์กลาง ทุกที่ที่มันผ่านไป ต้นไม้และก้อนหินแตกเป็นเสี่ยง ๆ ก่อนจะทรุดตัวลงไปในขณะที่ฝุ่นคลุ้ง กำแพงเมืองที่แข็งแกร่งของเมืองหมอกสนที่ผุกร่อนมานานส่งเสียงสั่นสะเทือนราวกับว่าพวกมันกำลังจะพังทลาย

ทันใดนั้น สวรรค์และโลกทั้งใบก็เย็นยะเยือกราวกับมีกลิ่นอายที่น่าสะพรึงกลัวโหมกระหน่ำ ทำให้สิ่งมีชีวิตทั้งหมดในพื้นที่ห้าร้อยลี้เงียบงันและตัวสั่นด้วยความกลัวที่ได้ก่อตัวขึ้นในหัวใจของพวกมัน

เสียงคำรามที่น่ากลัวนั้น เป็นไปได้หรือไม่ว่าเทพอสูรโบราณก็ไม่สามารถละเว้นจากการโจมตีได้?

ฟิ้ว!

เฉินซีฉีกท้องฟ้าขณะที่เขาเงยหน้าขึ้นมองไปในระยะไกล เขาเห็นร่างสูงตระหง่านยืนอย่างภาคภูมิในส่วนลึกของเทือกเขาและยอดเขาสูงตระหง่านต่อเนื่องนั้น จริงๆ แล้วสูงแค่เอวของมันเท่านั้น หมอกหนาทึบล้อมรอบร่างกายของมันทำให้ร่างกายของมันพร่ามัว แต่กลิ่นอายดุร้ายที่มันปล่อยออกมาทำให้เมฆกลายเป็นระเบียบและทำให้มิติวุ่นวาย ราวกับเป็นราชาแห่งอสูรที่ไม่มีใครเทียบได้ซึ่งจุติลงมาบนโลก ทำให้ภูเขาและหุบเขานับไม่ถ้วนเงียบสงัด

แม้ว่าเขาจะมองเห็นร่างนี้ได้เพียงราง ๆ แต่กลิ่นอายที่น่าสะพรึงกลัวที่พุ่งออกมาจากร่างของมันทำให้จิตใจของเฉินซีรู้สึกสยดสยองอย่างมาก และเขารู้สึกว่าลมหายใจของเขาเฉื่อยชาเล็กน้อย

นี่เป็นแรงกดดันที่เกิดจากความเหลื่อมล้ำในการฝึกฝนอย่างมาก และถ้าใครเผชิญหน้ากับเทพอสูรโดยตรง แรงกดดันนี้ก็น่าจะเพียงพอแล้วที่จะทำลายความตั้งใจที่จะต่อสู้ของใครก็ตาม

น่าสะพรึงกลัว!

สยดสยองยิ่ง!

ครั้งหนึ่ง เฉินซีเคยสัมผัสความรู้สึกแบบนี้จากสัตว์ศักดิ์สิทธิ์ซวนหนีในคลังเก็บสมบัติของเฉียนหยวน และจากเป่ยเหิง ศิษย์พี่ของเขา ดังนั้นเขาจึงไม่คิดอะไรอีกแล้วนอกจากว่าความแข็งแกร่งของร่างนี้อยู่ที่ขอบเขตเซียนปฐพีผู้พิชิตทัณฑ์สวรรค์หรือสูงกว่าอย่างแน่นอน

“มัน… มันคือเทพอสูรโบราณนั่น!” หมาป่าปีกเงินยืนอยู่ข้างเฉินซี ในขณะที่ตัวสั่นด้วยความหวาดกลัว และดวงตาสีเขียวหยกของมันก็เต็มไปด้วยความกลัวและความสยดสยอง

ในขณะนี้ ร่างที่สูงมากในส่วนลึกของเทือกเขาก็หันกลับมาทันที และดวงตาของมันก็เปล่งประกายด้วยสายฟ้าราวกับก้อนเมฆฝนฟ้าคะนองสองลูกที่ลอยอยู่บนท้องฟ้า ดวงตาคู่นี้ไม่เพียงแต่มีขนาดใหญ่อย่างน่าตกใจ แต่ยังมีจิตสังหารที่ทำให้สวรรค์ตกตะลึง!

ปัง!

ในทันใดที่ร่างมหึมานี้เงยหน้าขึ้นและมองไปรอบ ๆ เฉินซีก็รู้สึกได้ทันทีว่าแม้กระทั่งจิตวิญญาณของเขาก็สั่นเทา และร่างกายทั้งหมดของเขารู้สึกเหมือนถูกกดทับลงไปใต้ภูเขาขนาดมหึมาจนถึงจุดที่เขาไม่สามารถหายใจได้

โอม!

รูปปั้นเทพเจ้าฝูซีปรากฏขึ้นภายในห้วงสำนึกของเขา ทำให้ลำแสงจำนวนมหาศาลกวาดออกไป และเฉินซีก็รู้สึกได้ทันทีว่าร่างกายของเขาผ่อนคลายขึ้นเมื่อแรงกดดันอันน่าสะพรึงกลัวได้หายไปแล้วราวกับว่ามันไม่เคยเกิดขึ้น แต่เหงื่อเย็นที่เปียกเสื้อผ้าของเขากลับบอกเขาว่าทุกอย่างก่อนหน้านี้ได้เกิดขึ้นจริง!

“หืม?” ท่ามกลางเสียงประหลาดใจที่เหมือนฟ้าร้องอู้อี้ ร่างมหึมาได้ก้าวข้ามภูเขาเพื่อมาถึงนอกเมืองหมอกสนทันที และร่างสูงของมันสามารถยกท้องฟ้าตั้งอยู่ตรงนั้น ราวกับเสาที่ค้ำยันสวรรค์

ดูเหมือนว่ามันจะประหลาดใจกับปฏิกิริยาของเฉินซี และจากนั้นมันก็มองลงไป ดวงตาที่เปล่งประกายด้วยสายฟ้าของมันดูเหมือนทะเลสาบที่ลอยอยู่สูงบนท้องฟ้า และพวกมันก็เปล่งประกายแวววาว

ในขณะนี้ เฉินซีเข้าใจความรู้สึกของมดในทันที เมื่อเผชิญหน้ากับเทพอสูรโบราณนี้ เขาเป็นเหมือนมดที่เผชิญหน้ากับต้นไม้สูงตระหง่าน ตัวเล็กมากและไม่อาจสังเกต

นอกจากนี้ ภายใต้สายตาที่จดจ่อของเทพอสูรโบราณนี้ เขารู้สึกราวกับว่าร่างกายของเขาถูกมองทะลุทั้งภายในและภายนอก และเขาไม่มีความลับอีกต่อไป

“น่ารังเกียจนัก! เจ้ากล้าฝึกฝนวิชาบ่มเพาะร่างกายของเผ่าพันธุ์ข้าจริง ๆ! เจ้ามนุษย์ผู้ต่ำต้อย เจ้าทำให้ศักดิ์ศรีของเผ่าพันธุ์เทพอสูรของข้าขุ่นหมอง และมันยกโทษให้ไม่ได้!” เสียงดังกึกก้องและระเบิดออกมาราวกับฟ้าร้อง เขย่าทิวเขาและทำให้แผ่นดินสั่นสะเทือน เทพอสูรโบราณนี้ดูเหมือนจะพบว่าเฉินซีได้ฝึกฝนวิชาบ่มเพาะร่างกาย ทำให้เมฆฝนฟ้าคะนองในดวงตาของมันสั่นไหวทันทีและปลดปล่อยจิตสังหารที่ไร้ขอบเขตออกมา

เมื่ออสูรโบราณปรากฏตัวตรงหน้าเมืองหมอกสน เฉินซีสัมผัสได้แล้วว่าคงไม่เป็นไปด้วยดี เขาจึงรีบพาหมาป่าปีกเงินบินเข้าไปในจวนตระกูลเฉิน ในขณะนี้ เมื่อเขาเห็นเทพอสูรนี้พุ่งจิตสังหารมายังเขา หัวใจของเฉินซีก็ดิ่งวูบลงทันที

‘เวรแล้ว! หากเทพอสูรโบราณนี้เคลื่อนไหว มันอาจจะส่งผลกระทบต่อทุกคนที่อยู่ที่นี่!’ สายตาของเฉินซีกวาดมองไปรอบ ๆ ตัวเขา และเขาเห็นว่าไม่ว่าชายหรือหญิง คนแก่หรือเด็ก ภายใต้พลังอำนาจของเทพอสูรโบราณนี้ พวกเขาทั้งหมดหวาดกลัวจนถึงจุดที่พวกเขาล้มลงกับพื้นด้วยสีหน้าซีดราวกับคนตาย สีหน้าเต็มไปด้วยความหวาดกลัวและตกใจสุดขีด

“ตายซะ คนที่ขโมยความยิ่งใหญ่ของเผ่าพันธุ์ข้าไป เจ้าจะต้องพินาศ” พร้อมกับเสียงที่เหมือนเสียงฟ้าร้อง มือขนาดมหึมาที่สามารถยกท้องฟ้าขึ้นได้ก็ฟาดลงมาอย่างรุนแรงไปยังจวนตระกูลเฉิน ทำให้เกิดลมรุนแรงพร้อมพลังปราณในท้องฟ้าเคลื่อนตัว เมฆและหมอกก็พวยพุ่ง

การตบครั้งนี้เป็นเหมือนก้อนเมฆดำที่กดทับลงมาในเมือง และปราณวิญญาณในสวรรค์และโลกก็ได้มาบรรจบกันใต้ฝ่ามือนี้ด้วยความตั้งใจที่จะทำลายล้างโลก

โอม!

อย่างไรก็ตาม เมื่อมือขนาดมหึมานี้กดลงมา แสงกระบี่ที่งดงามจำนวนนับไม่ถ้วนก็พุ่งออกมาอย่างกะทันหันบนท้องฟ้าเหนือจวนตระกูลเฉิน และเสียงกระบี่โหยหวนก็เหมือนกับกระแสน้ำที่ฟังเหมือนเสียงคำรามของมังกรจากก้นสระ มันส่งผ่านพลังปราณหยินขึ้นไปในท้องฟ้าและปล่อยแสงสีเงินจำนวนมากมายของแสงจันทร์ในขณะที่การหยั่งรู้ของกระบี่ที่พล่านและน่าสยดสยองพุ่งขึ้นไปบนท้องฟ้าและปิดกั้นตรงหน้ามือขนาดใหญ่ทันที

ที่น่าตกใจก็คือ มันคือค่ายกลกระบี่มหาปราณ

ตู้ม!

แสงของปราณวิญญาณสั่นสะเทือนเมื่อแสงจันทร์สาดส่องออกมาในขณะที่ฝ่ามือของเทพอสูรโบราณเขย่าค่ายกลกระบี่ทั้งหมดจนถึงจุดที่มันสั่นอย่างไม่มีที่สิ้นสุด ทำให้เกิดแรงผันผวนที่ไม่มีที่สิ้นสุดและรุนแรง และดูเหมือนว่ามันจะแตกเป็นเสี่ยง ๆ ในอึดใจถัดไปได้ทุกเมื่อ