บทที่ 280 เมืองเฟิงเย่

บทที่ 280 เมืองเฟิงเย่

บทที่ 280 เมืองเฟิงเย่

ที่ราบตอนกลางเป็นพื้นที่หลักของดินแดนอันกว้างใหญ่ของราชวงศ์ซ่ง มันเป็นสถานที่ที่รุ่งเรืองและเฟื่องฟูไปด้วยผู้บ่มเพาะที่มีความสามารถโดดเด่นเป็นพิเศษ และมันถูกเรียกว่าที่ราบตอนกลางที่สวยงามเสมอ

ตามข่าวลือที่เล่าขานกัน ไม่มีสมบัติล้ำค่าใดในโลกที่ไม่สามารถหาซื้อได้ที่นี่ ไม่มีความลับใดในโลกที่ไม่มีใครถามถึงที่นี่ และไม่มีอาหารอันโอชะใดในโลกที่ไม่อาจลิ้มรสได้ที่นี่ และอาจกล่าวได้ว่ามันมีทุกสิ่งที่มีอยู่ในโลก

ขณะที่เขาบินอยู่บนท้องฟ้าเหนือแม่น้ำอัสดงและมองผ่านแผนที่ จู่ ๆ เฉินซีก็สังเกตเห็นเงาดำขนาดมหึมาที่สูงตระหง่านเหนือเส้นขอบฟ้าอันไกลโพ้น เมื่อเขาจ้องดูอย่างระมัดระวัง ปรากฏว่ามันเป็นเมืองที่ตระการตาและสง่างามอย่างน่าประหลาดใจซึ่งดูเหมือนจะเชื่อมต่อกับท้องฟ้า ทำให้เขาไม่สามารถประเมินความสูงที่แท้จริงของมันได้!

ฟิ้ว! ฟิ้ว! ฟิ้ว!

ริ้วแสงเป็นเหมือนสายฝนเมื่อลำแสงทะยานไปบนท้องฟ้า และผู้บ่มเพาะหลายคนเคลื่อนไหวอย่างรวดเร็ว บ้างก็ขี่กระบี่บิน หรือใช้เคล็ดวิชาของตนเองเพื่อร่อนมายังเมืองเหมือนเม็ดฝน

‘ช่างอัศจรรย์ยิ่งนัก! ผู้บ่มเพาะเหล่านี้ล้วนมีฐานการบ่มเพาะขอบเขตตำหนักอินทนิลหรือสูงกว่า และคนส่วนใหญ่อยู่ที่ขอบเขตเคหาทองคำและขอบเขตแกนทองคำหยินหยาง นอกจากนี้ยังมีผู้บ่มเพาะขอบเขตจุติสองสามคนในหมู่พวกเขา …ดูเหมือนว่าระดับการบ่มเพาะของที่นี่จะเหนือกว่าดินแดนทางใต้!’ เฉินซีแผ่จิตสัมผัสเทพของเขาออกไปและตรวจสอบผู้บ่มเพาะที่อยู่โดยรอบเพียงเล็กน้อย จากนั้นจึงเริ่มอุทานด้วยความชื่นชมในใจอย่างไม่รู้จบ ดินแดนทางใต้และที่ราบตอนกลางถูกคั่นด้วยแม่น้ำอัสดงเพียงสายเดียว แต่ดูเหมือนว่าทั้งสองดินแดนจะแตกต่างกันอย่างชัดเจน

เมื่อพวกเขาเข้าใกล้เมืองเฟิงเย่ เฉินซีก็เห็นว่าหลัวถงและฉินอวี้เหว่ยต่างก็กระวนกระวายที่จะกลับบ้าน ดังนั้นเขาจึงกล่าวคำอำลากับพวกเขาทันที การช่วยพวกเขามาจนถึงที่แห่งนี้ก็เพียงพอแล้ว ไม่ต้องกล่าวถึงว่าสองคนนี้มีบางอย่างที่ยากจะกล่าวถึงและเต็มไปด้วยความวิตกกังวล ดังนั้นจึงเป็นการดีกว่าที่จะไม่รบกวนพวกเขา

ด้วยความคิดในใจเช่นนี้ เฉินซีจึงพามู่ขุยมุ่งหน้าไปยังประตูเมือง

แม้ว่าเมืองเฟิงเย่จะอยู่ที่ชายขอบของที่ราบตอนกลาง แต่มันก็มีขนาดใหญ่กว่าเมืองทะเลสาบมังกรอยู่หลายเท่า ทางเท้าหินปูนนั้นสะอาดไร้ที่ติและเป็นมันเงาเหมือนกระจก อาคารสูงใหญ่ที่ตกแต่งอย่างสวยงามด้วยงานแกะสลักและภาพวาดมังกรหรือวิหคเพลิง ตั้งเรียงเป็นแถวอยู่ทุกหนทุกแห่ง นอกจากนี้ถนนก็กว้างขวางและเป็นเส้นตรง ในขณะที่เต็มไปด้วยผู้คนที่เดินหลั่งไหลเหมือนผ้าไหมทอ แต่ก็ไม่รู้สึกว่าแออัดเลยแม้แต่น้อย

ต้นเฟิงอันเก่าแก่และสูงใหญ่หลายต้นตั้งตระหง่านอยู่ทุกมุมเมือง ใบเฟิง*[1]เป็นสีแดงดั่งเปลวเพลิงปกคลุมท้องฟ้าและโลก และเมื่อมองจากระยะไกล ราวกับว่าท้องฟ้าทั้งหมดเหนือเมืองถูกปกคลุมไปด้วยก้อนเมฆที่ลุกเป็นไฟและหมอก ทำให้เกิดเป็นภาพที่งดงามยิ่งนัก

ขณะที่เขาเดินไปอย่างไร้จุดหมายในเมืองเฟิงเย่ มันทำให้เฉินซีรู้สึกเวียนหัวราวกับว่ามีหลายสิ่งหลายอย่างเกินกว่าที่สายตาของเขาจะรับได้ เนื่องจากทุกอย่างที่นี่เจริญรุ่งเรืองและแตกต่างออกไปอย่างมาก

“นายท่าน ดูนั่นสิ นั่นคือภูเขาฟ้าดินของนิกายสวรรค์ปฐพีใช่หรือไม่” มู่ขุยก็ชี้ไปยังภูเขาที่อยู่ไกลออกไปขณะที่เขากล่าว

เฉินซีเงยหน้าขึ้นมองและเห็นสิ่งที่อยู่ในระยะไกล คือภูเขาขนาดมหึมาและงดงามที่สูงตระหง่านขึ้นไปในมวลเมฆเสมือนกับเสาค้ำฟ้า และมันถูกอาบด้วยหมอกสีเหลืองเข้ม แม้ว่ามันจะอยู่ห่างจากเขามาก แต่ก็ยังทำให้เฉินซีรู้สึกได้ถึงกลิ่นอายที่ไร้ขอบเขตที่หนักหน่วงและไม่สั่นคลอน

กลิ่นอายนี้ถูกปล่อยออกมาจากหมอกสีเหลืองเข้มที่ล้อมรอบภูเขาอยู่ และดูเหมือนว่าหมอกเหล่านี้จะหนักมาก จนมันสามารถบดขยี้ภูเขาให้เป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อยได้

เฉินซีพยักหน้า

ว่ากันว่าภูเขาฟ้าดินได้กำเนิดขึ้นจากกระแสปราณฟ้าดิน ซึ่งคนธรรมดาทั่วไปอาจคิดว่าปราณฟ้าดินนั้นเป็นปราณโกลาหล แต่ในสายตาของผู้บ่มเพาะ ปราณฟ้าดินนี้เป็นมารดาของสรรพสิ่งในโลก อีกทั้งยังเป็นตัวแทนของสวรรค์และโลก

ในสวรรค์และโลก ทุกสถานที่ที่มีปราณฟ้าดินล้วนเป็นแดนสวรรค์ที่หายากบนโลก และนิกายสวรรค์ปฐพีที่สามารถก่อตั้งอยู่บนภูเขาฟ้าดิน อีกทั้งยังดำรงอยู่โดยไม่ตกต่ำมาเป็นเวลานับหมื่นปี แสดงให้เห็นว่าทรัพยากรและทุนทรัพย์นั้นไม่ธรรมดาอย่างแท้จริง

หลังจากเดินทอดน่องอยู่ในเมืองเฟิงเย่มาตลอดครึ่งวัน เฉินซีก็พบโรงเตี๊ยมแห่งหนึ่งและเขาได้จองห้องขนาดใหญ่สองห้อง ก่อนที่จะเรียกมู่ขุยและนั่งลงที่โต๊ะริมหน้าต่างบนชั้นสองของโรงเตี๊ยม หลังจากนั้น จึงสั่งอาหารเต็มโต๊ะและสุราหยาดใบเฟิงที่มีรสเลิศพิเศษของเมืองเฟิงเย่อีกสองขวด แล้วพวกเขาก็ทานอาหารอย่างอิ่มหนำสำราญ เนื่องจากเฉินซียังมีศิลาวิญญาณและวารีวิญญาณอยู่เป็นจำนวนมาก ดังนั้นเขาจึงไม่กังวลว่าจะจ่ายไม่ได้

“เจ้าได้ยินมาบ้างหรือเปล่า? หอขุมทรัพย์สวรรค์กำลังจัดการประมูลขนาดใหญ่ในอีกสามวันข้างหน้าและว่ากันว่าจะมีการประมูลโอสถกำจายล้ำในวันนั้น”

“จริงหรือ! ว่ากันว่าโอสถนี้สามารถเพิ่มโอกาสสำเร็จในการบรรลุไปสู่ขอบเขตแกนทองคำหยินหยางของผู้บ่มเพาะได้ถึงสองส่วน จะมีผู้ใดที่ไม่ต้องการประมูลสมบัติเช่นนี้ได้อย่างไร?”

“เจ้ากำลังเอะอะอะไร ปัจจุบันเหลือเวลาเพียงหนึ่งปีก่อนการชุมนุมดาวรุ่งจะเริ่มขึ้น ดังนั้นผู้บ่มเพาะที่อยู่ในขอบเขตเคหาทองคำขั้นสมบูรณ์แบบ จะไม่หวังที่จะบรรลุไปสู่ขอบเขตแกนทองคำหยินหยางในช่วงเวลานี้ได้อย่างไร? ด้วยการนำโอสถกำจายล้ำออกมาประมูลในตอนนี้ เห็นได้ชัดว่า หอขุมทรัพย์สวรรค์กำลังเตรียมที่จะคว้าโอกาสนี้เพื่อสร้างความมั่งคั่งก้อนโต!”

“ไม่แปลกใจเลยที่ผู้บ่มเพาะระดับขอบเขตเคหาทองคำจำนวนมากได้หลั่งไหลเข้ามาในเมืองเฟิงเย่ของเราในช่วงสองสามวันที่ผ่านมา เพราะพวกเขาต้องการโอสถกำจายล้ำนั่นเอง”

“แน่นอน ตราบเท่าที่ผู้ใดก็ตามได้บรรลุสู่ขอบเขตแกนทองคำหยินหยางและมีอายุน้อยกว่าสามสิบปี จะมีผู้ใดบ้างที่ไม่อยากสัมผัสกับโอกาสอันยิ่งใหญ่อย่างการชุมนุมดาวรุ่ง? และเท่าที่ข้าทราบมา สมบัติวิเศษระดับปฐพีที่ทรงพลังบางชิ้นจะปรากฏขึ้นในการประมูลครั้งนี้ และมันมีมูลค่าเทียบเท่ากับโอสถกำจายล้ำ”

“ชิ ด้วยวิธีนี้ การประมูลที่จัดขึ้นโดยหอขุมทรัพย์สวรรค์ในครั้งนี้ ก็เพื่อประโยชน์ของผู้บ่มเพาะที่เข้าร่วมการชุมนุมดาวรุ่ง

…

กิจการโรงเตี๊ยมของที่นี่ค่อนข้างดี ชั้นสองเต็มไปด้วยผู้คนมากมายที่กำลังสนทนากันอย่างจ้อกแจ้กจอแจ และพวกเขากำลังหารือเกี่ยวกับการประมูลที่จะจัดขึ้นในอีกสามวัน ทำให้มันดูคึกคักเป็นอย่างมาก

‘โอสถกำจายล้ำหรือ?’ เฉินซีรู้สึกประหลาดใจเป็นอย่างมากและค่อนข้างจะสะเทือนใจ เพราะว่ากันว่าโอสถนี้มีร่องรอยของพลังงานลึกลับกระจายตัวอยู่ และมันสามารถทำให้เกิดผลปราบปรามเมื่อผู้บ่มเพาะเอาชนะบททดสอบแห่งลมและไฟ อีกทั้งยังเป็นสมบัติล้ำค่าที่จะพานพบได้เพียงโชคชะตาเท่านั้น

แม้ว่าโอสถนี้จะเพิ่มโอกาสที่จะบรรลุไปสู่ขอบเขตแกนทองคำหยินหยางของผู้บ่มเพาะได้เพียงสองส่วน แต่สำหรับผู้บ่มเพาะ ความมั่นใจเล็กน้อยย่อมหมายถึงโอกาสในการประสบความสำเร็จที่มากขึ้น ดังนั้นจึงไม่มีใครครหาว่าสรรพคุณของมันต่ำเกินไป และไม่ต้องกล่าวถึงว่า ในบรรดาตัวอย่างของคนที่ล้มเหลวในการเอาชนะบททดสอบเพื่อบรรลุไปสู่ขอบเขตแกนทองคำหยินหยาง ส่วนใหญ่เป็นคนที่ขาดความมั่นใจอีกหนึ่งหรือสองส่วน!

‘อันที่จริง ข้าไม่ได้ขาดแคลนสมบัติเศษระดับปฐพี แต่ถ้าข้าสามารถได้รับโอสถกำจายล้ำนี้ อย่างน้อยมันก็จะสามารถทำให้ข้ามั่นใจได้ถึงเก้าส่วน เมื่อเอาชนะบททดสอบของข้า’ เฉินซีครุ่นคิดอยู่ในใจ