บทที่ 296 โล่มังกรอำพัน

บทที่ 296 โล่มังกรอำพัน

บทที่ 296 โล่มังกรอำพัน

นี่คือช่องเขาที่รายล้อมไปด้วยยอดเขาเขียวขจีที่สูงตระหง่านและงดงาม ซึ่งมีน้ำตกและน้ำพุไหลรินอยู่โดยรอบ อีกทั้งยังมีทิวทัศน์ที่ค่อนข้างเงียบสงบและสวยงาม

อย่างไรก็ตาม ในขณะนี้ การต่อสู้ที่รุนแรงกำลังเกิดขึ้นที่นี่ และการโจมตีที่น่าสะพรึงกลัวได้บดขยี้ภูเขาและต้นไม้ให้แตกเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อย ทำให้ปราณวิญญาณของสวรรค์และโลกภายในระยะยี่สิบห้าลี้ ปั่นป่วนวุ่นวายเป็นอย่างมาก

ปัง!

มู่ขุยได้กลับคืนสู่ร่างที่แท้จริงแล้ว ปีกสีเงินของเขากระพือพร้อมกับพัดพากระแสลมทำให้ทรายและก้อนกรวดปลิวว่อนขึ้นสู่ท้องฟ้า ในขณะที่เขาถือกระบองหนามขนาดมหึมาที่ดุร้ายและดุดันซึ่งเปรียบเสมือนขวานที่ผ่าแยกสวรรค์ออกจากกัน ทุกครั้งที่มันทุบลงมา จะมีพลังมหาศาลและดุร้ายที่สามารถบดขยี้ภูเขาให้เป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อยและกวาดล้างทุกสิ่งที่ขวางหน้ามัน

อย่างไรก็ตาม เห็นได้ชัดว่าคู่ต่อสู้ของเขาเหนือกว่าเขามาก เต๋ารู้แจ้งแห่งการกัดกร่อนที่มีพิษร้ายแรงได้กลายเป็นมังกรหมอกจำนวนนับไม่ถ้วน ไม่ว่ามันจะผ่านไปที่ใด แม้แต่ก้อนหินที่แข็งแกร่งหรือต้นไม้ที่เขียวขจีจะกลายเป็นเศษเล็กเศษน้อย ก่อนที่จะถูกกัดกร่อนจนสลายกลายเป็นความว่างเปล่า และพื้นดินก็ยังแตกออกเป็นรอยแยกที่น่าสะพรึงกลัวมากมายด้วยพลังกัดกร่อนที่เป็นพิษร้ายแรง

มันมีฤทธิ์กัดกร่อนและเป็นพิษจนแม้แต่อากาศก็ยังถูกย้อมให้กลายสีดำ และส่งกลิ่นเหม็นอันน่าสะอิดสะเอียนที่ทำให้คนต้องอาเจียนออกมา

“จงยอมแพ้ซะ เจ้าไม่ใช่คู่ต่อสู้ของข้า ตราบใดที่เจ้ามอบกระบองหนามในมือและยอมจำนนพร้อมกับกล่าวสัตย์ปฏิญาณว่าจะจงรักภักดีต่อข้า แล้วข้าจะไว้ชีวิตเจ้า ว่าอย่างไรล่ะ?” ร่างกายของซือคงเหินเป็นเหมือนกลุ่มควันสีดำที่กระพืออยู่บนท้องฟ้าอย่างไม่มีกำหนด ฝ่ามือสีขาวบริสุทธิ์และไร้ที่ติของเขาร่ายรำครั้งแล้วครั้งเล่า ในขณะที่เขาฟาดมังกรหมอกสีดำจำนวนมากที่ปกคลุมท้องฟ้าและโลก ซึ่งโหมกระหน่ำไปทุกทิศทุกทาง

เขาชื่นชมในความดุร้ายและความเหี้ยมโหดของมู่ขุย เขาตั้งใจจะเอามู่ขุยมาเป็นของตัวเอง ดังนั้นเขาจึงไม่ได้โจมตีอีกฝ่ายอย่างโหดเหี้ยม และการบ่มเพาะในปัจจุบันของเขาก็สามารถฆ่ามู่ขุยได้ภายในหนึ่งร้อยกระบวนท่า และเขาคงไม่มีทางเกลี้ยกล่อมมู่ขุยให้กลับมาอยู่ฝ่ายเขาจนถึงตอนนี้

“หึ เจ้ามันเพ้อเจ้อ! เจ้ากำลังจะตายแท้ ๆ แต่ยังอวดโอ้อยู่อีก? ไร้สาระและน่าหัวเราะจริง ๆ!” มู่ขุยหัวเราะเสียงดัง แต่หัวใจของเขากลับหนักอึ้งและไม่กล้าประมาทแม้แต่น้อย

ภายใต้การโจมตีที่ไม่ทิ้งช่องว่างแม้แต่นิดเดียวของซือคงเหิน ทำให้ผิวและขนสีเงินของเขาถูกย้อมไปด้วยหมอกสีดำสนิท ซึ่งเต็มไปด้วยพลังกัดกร่อนที่รุนแรง และพวกมันก็เหมือนกับเนื้อร้ายที่ไม่สามารถกำจัดได้อย่างสิ้นเชิง หากปล่อยให้สถานการณ์เช่นนี้ดำเนินต่อไป ซือคงเหินก็ไม่จำเป็นต้องเคลื่อนไหวใด ๆ แต่เนื้อหนังทั่วร่างกายของเขาจะสึกกร่อนอย่างสมบูรณ์ ทำให้เขาเสียชีวิตในท้ายที่สุด

“เจ้ากำลังรนหาที่ตาย! ดูเหมือนว่าเจ้าจะเป็นเหมือนกับนายของเจ้า พวกไม่เห็นโลงศพไม่หลั่งน้ำตา ในเมื่อมันเป็นแบบนี้ ข้าจะฆ่าเจ้าซะและจะได้กระบองหนามนั่นมาในทำนองเดียวกัน” ซือคงเหินหัวเราะอย่างเย็นชาขณะที่เขาเผยเจตนาฆ่าอันดุร้าย จากนั้นเขาก็เคลื่อนไหวด้วยก้าวย่างอย่างลึกล้ำ ในขณะที่ร่างกายของเขาปล่อยหมอกสีดำออกมาอย่างกะทันหัน มันได้ควบแน่นอยู่ในฝ่ามือสีขาวและเรียวยาวของเขา เพื่อสร้างกงล้อที่มีฟันแหลมคมขนาดมหึมา

กงล้อนั้นมีขนาดใหญ่พอ ๆ กับบ้านและมีสีดำสนิท ขอบของมันถูกปกคลุมไปด้วยฟันอันแหลมคมจำนวนมาก พลังกัดกร่อนอันไร้ขอบเขตส่งเสียงหวีดหวิวและถาโถมเข้าไปในกงล้อ ก่อตัวเป็นกระแสวังวนที่น่าสะพรึงกลัว ซึ่งปล่อยไอพิษที่กลืนกินและกัดกร่อนที่น่ากลัวออกมา

ฟิ้ว! ฟิ้ว!

ในขณะที่กงล้อขนาดมหึมาที่มีฟันแหลมคมปรากฏขึ้น พื้นที่โดยรอบก็ถูกบดขยี้เป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อยและสึกกร่อนทันที จนเกิดเป็นความว่างเปล่าสีดำสนิท ที่ทำให้หนังศีรษะต้องด้านชาเพียงแค่มองจากระยะไกล

ช่างเป็นวิชากระบวนยุทธ์ระดับเต๋าที่ทรงพลัง!

มู่ขุยรู้สึกประหลาดใจ และไม่ลังเลที่จะกระพือปีกของเขาเพื่อหนีไปให้ไกล เขาไม่มีความมั่นใจที่จะรับการโจมตีนี้ ดังนั้นเขาจึงทำได้เพียงรักษาชีวิตของตนเองไว้เท่านั้น

“ฮึ่ม! คิดจะหนีหรือ? เจ้าควรภูมิใจในตัวเองที่สามารถตายภายใต้กงล้อกร่อนกระดูกของข้าได้!” ซือคงเหินตะโกนออกมาขณะที่แขนของเขาสะบัด จากนั้นกงล้อขนาดมหึมาก็ลอยขึ้นไปในอากาศ และมันก็เหมือนกับดวงอาทิตย์สีดำที่ค่อย ๆ ขึ้นอย่างช้า ๆ ซึ่งฉายแสงสีดำสนิทออกมาปกคลุมท้องฟ้าและโลก

เคร้ง! เคร้ง!

แสงสีดำสนิทที่ปล่อยออกมาจากกงล้อแผ่พุ่งออกไปในระยะยี่สิบห้าลี้ ทำให้ภูเขา ป่าไม้ ลำธาร และสัตว์อสูรที่ไม่สามารถหนีได้ทันล้วนถูกย้อมด้วยไปด้วยชั้นสีดำประหลาด ก่อนที่ร่างกายจะถูกกัดกร่อนจนเป็นรูโหว่และส่งกลิ่นเหม็นเน่าอย่างรุนแรง

ร่างของมู่ขุยถูกปกคลุมด้วยแสงสีดำสนิทเช่นกัน แต่พื้นผิวบนร่างกายของเขามีม่านพลังปกป้องอยู่ แต่อานุภาพของแสงสีดำสนิทนั้นรุนแรงเกินไป ทำให้ม่านพลังถูกกัดกร่อนอย่างรวดเร็ว และไม่ว่ามู่ขุยจะออกแรงทั้งหมดอย่างไร มันก็ไม่สามารถต้านทานพลังกัดกร่อนที่รุนแรงได้

‘หรือว่าวันนี้ข้ามู่ขุยต้องจะตายที่นี่?’

‘ไม่มีทาง!’

‘ต่อให้ข้าต้องตาย ข้าก็ต้องลากไอ้สารเลวนี่ไปด้วย เพื่อที่ข้าจะได้แก้ปัญหาสุดท้ายของนายท่าน!’

มู่ขุยฝืนกัดฟันแน่นขณะที่ความมุ่งมั่นฉายวาบในดวงตาสีเขียวหยกของเขา จากนั้นเขาก็หันหลังกลับมา เขาไม่หลบหนีอีกต่อไปและพุ่งเข้าหาซือคงเหินอย่างดุเดือดแทน

‘หืม?’

‘เจ้าสัตว์อสูรตัวนี้ต้องการทำอะไร?’

ซือคงเหินตกตะลึง จากนั้นเขาก็เห็นแกนทองคำพร่างพราวลอยออกมาจากปากของมู่ขุย ทำให้เขาเข้าใจทุกอย่างในทันที ‘เจ้าสัตว์อสูรตัวนี้ตั้งใจจะระเบิดแกนกลางทองคำของมันและลากข้าลงไปตายด้วย!’

‘มารดามัน! เจ้าเด็กบัดซบคนนั้นมีความสามารถอะไร? ถึงมีสัตว์อสูรหมาป่าผู้ซื่อสัตย์เป็นข้ารับใช้ของมันได้… แต่มันต้องการที่จะลากข้าลงไปนรกกับมัน? ฝันไปเถอะ!!’ ใบหน้าของซือคงเหินกลายเป็นมืดมน เขายืนอยู่ที่ตรงนั้น ในขณะที่ยกมือขึ้นเพื่อยกกงล้อสีดำให้สูงขึ้น จากนั้นเขาก็ก้าวไปข้างหน้าก่อนที่จะทุ่มมันไปทางมู่ขุยอย่างรุนแรง!

ฟิ้ว!

ทว่าก่อนที่กงล้อสีดำจะผละมือจากมือเขา ปราณกระบี่อันรุนแรงและรวดเร็วก็พุ่งออกมาด้วยความเร็วที่ไม่มีผู้ใดเทียบได้ และมันก็แทงตรงไปยังหัวใจของซือคงเหินจากทางด้านหลัง