บทที่ 306 การแข่งขันเริ่มขึ้น

ชิวเยี่ยนยืนเอามือกอดอกอยู่บนสังเวียนการประลองด้วยท่าทางเย็นชา เขารู้สึกโกรธแค้นอย่างมากในใจ

ตั้งแต่เมื่อคืนที่ผ่านมา การเดิมพันที่เกี่ยวข้องกับการแข่งขันระหว่างเขากับเฉินซีได้ก่อให้เกิดการถกเถียงกันอย่างมาก และเหตุการณ์ทั้งหมดที่เกิดขึ้นในภัตตาคารบุปผามุกยังถูกบันทึกด้วยแผ่นหยกเงาโดยผู้สอดรู้สอดเห็นทั้งหลาย ซึ่งไม่นานข่าวนี้ก็แพร่กระจายไปทั่วเมืองนภาคราม

ชื่อของเขาและเฉินซีดูเหมือนจะมีปีกงอกออกมาและบินเข้าไปในหูของผู้บ่มเพาะทุกคน ทำให้เขาเป็นเหมือนผลึกระยิบระยับในทุกที่ที่ไปและได้รับความสนใจจากทุกคน

การเป็นศูนย์กลางความสนใจเป็นความรู้สึกที่หลาย ๆ คนปรารถนาที่จะได้รับมาตลอดชีวิต แต่ตอนนี้ชิวเยี่ยนรู้สึกเพียงความอัปยศอดสู เป็นความอัปยศอดสูที่ไร้ขอบเขตอีกต่างหาก!

เขารู้สึกราวกับว่าทั้งหมดนี้เป็นการเยาะเย้ยเขาอย่างไม่ปิดบัง และเขายังสงสัยด้วยซ้ำว่าหลายคนรู้สึกว่าเขาไม่สามารถเอาชนะผู้บ่มเพาะขอบเขตแกนทองคำหยินหยางขั้นต้นได้!

ความรู้สึกนี้ทำให้เขาโกรธมาก แต่เขาไม่ได้ถูกเปลวเพลิงแห่งโทสะในใจครอบงำ เนื่องจากสาวงามสองคนนั้นเอาโอสถกลั่นแรกเริ่ม หนึ่งแสนและสองแสนเม็ดออกมา พวกนางไม่ได้กระทำตามแรงกระตุ้นอย่างแน่นอน ดังนั้นเขาจึงตัดสินใจว่าเมื่อการแข่งขันเริ่มขึ้น เขาจะใช้วิชาสังหารที่น่ากลัวที่สุดเพื่อเอาชนะคู่ต่อสู้ของเขาในกระบวนท่าเดียว ด้วยวิธีนี้ ไม่ว่าคู่ต่อสู้ของเขาจะมีความสามารถอะไร มันจะไม่สามารถลงมือได้อย่างแน่นอนและจะแพ้พ่ายอย่างไม่ต้องสงสัย

สรุปแล้ว เขาจะไม่ยอมให้มีอุบัติเหตุเกิดขึ้นเด็ดขาด มิฉะนั้น เขาจะกลายเป็นตัวตลกที่คนนับไม่ถ้วนหัวเราะหลังมื้ออาหาร…

‘หืม? ทำไมสหายคนนั้นยังไม่มาอีก?’ ชิวเยี่ยนขมวดคิ้วและอดไม่ได้ที่จะคิดด้วยความประสงค์ร้าย เป็นไปได้หรือไม่ว่าสหายคนนี้เห็นว่าสถานการณ์ไม่ดี จึงถอนตัวจากการแข่งขันโดยสมัครใจ?

เมื่อเขาคิดมาถึงตรงนี้ มุมปากของเขาก็เต็มไปด้วยความดูถูกเหยียดหยาม ‘ดูเหมือนว่าข้าประเมินคู่ต่อสู้ของข้าสูงเกินไป และจริง ๆ แล้วเขาไม่มีความกล้าแม้แต่จะเข้าร่วมด้วยซ้ำ เขาเป็นเศษขยะอย่างแท้จริง’

“สังเวียนประลองหมายเลขสิบหก เฉินซี หากเจ้าไม่ขึ้นสังเวียนภายในเวลาสามลมหายใจ เจ้าจะถูกปรับแพ้ในการแข่งขัน” ที่ด้านข้างของสังเวียนประลอง ผู้บ่มเพาะขอบเขตจุติซึ่งเป็นกรรมการในการแข่งขันพูดด้วยเสียงทุ้มที่ดังออกไปรอบ ๆ

“ฮ่า ๆ! ข้ารู้แล้ว! สหายขอบเขตแกนทองคำหยินหยางขั้นต้นจะเทียบกับพี่ชิวเยี่ยนได้อย่างไร ดู ดูสิ! เขาไม่มีความกล้าแม้แต่จะเข้าร่วม เขาเป็นขยะจริง ๆ!”

“ในที่สุด พี่ชิวเยี่ยนก็สามารถล้างความอัปยศของเขาออกไปได้แล้วและเดินเชิดหน้าขึ้นได้ น่าเสียดายแทนสาวงามไม่ธรรมดาสองคนนั้นเมื่อคืนจริง ๆ แท้จริงแล้วเขาก็เป็นคนไร้ค่า อนิจจา น่าสงสารจริง ๆ”

“เจ้าจะรู้สึกสงสารไปไย? สิ่งนี้พิสูจน์ได้อย่างเต็มที่ว่าพี่ชิวเยี่ยนเป็นคนที่โชคดี เขาไม่ต้องขยับนิ้วในรอบแรกของการแข่งขันเลย และไม่เพียงแต่เขาจะชนะการแข่งขันเท่านั้น ชื่อเสียงของเขายังถูกแพร่สะพัดออกไปอีกด้วย อาจกล่าวได้ว่าเป็นการฆ่านกสองตัวด้วยหินก้อนเดียว และมันเป็นสิ่งที่น่าอิจฉาอย่างแท้จริง”

กลุ่มสหายของชิวเยี่ยนรวมตัวกันที่หน้าสังเวียนประลอง และเมื่อพวกเขาเห็นว่าเฉินซีไม่ได้ปรากฏตัวหลังจากผ่านไปนาน พวกเขาก็เริ่มส่งเสียงโห่ร้องและหัวเราะเยาะเฉินซี

เดิมทีผู้บ่มเพาะบางคนได้เคลื่อนไหวทันทีที่ได้ยินข่าวและมารวมตัวกันที่นี่ตั้งแต่นานมาแล้ว เนื่องจากพวกเขาต้องการเป็นสักขีพยานการแข่งขันที่ทำให้เกิดการเดิมพันนี้และการถกเถียงกันมากมาย แต่พวกเขาไม่เคยคิดมาก่อนว่าผู้เข้าร่วมหลักของการต่อสู้ครั้งนี้จะไม่ได้ปรากฏตัวจนถึงตอนนี้ พวกเขาจึงอดไม่ได้ที่จะผิดหวังอย่างมากและส่ายหัวขณะที่พวกเขาถอนหายใจ

ทันใดนั้นก็มีคนอุทานออกมาด้วยความตกใจ “ดูนั่นเร็ว!”

ทุกคนตกตะลึงและหันไปมองอย่างพร้อมเพรียงกัน จากนั้นพวกเขาก็เห็นร่างสูงกำลังรีบมาที่นี่ แต่นี่ไม่ใช่ประเด็นหลัก ประเด็นหลักคือเบื้องหลังสหายคนนี้คือหญิงสาวที่งดงามราวสองคนกำลังให้กำลังใจเขา และเสียงที่ชัดเจนและไพเราะของพวกนางสามารถได้ยินได้จากที่ไกลสุดลูกหูลูกตา

“เฉินซี ข้าวางเดิมพันหนึ่งแสนโอสถกลั่นแรกเริ่มไว้กับท่านแล้ว ถ้าท่านแพ้ ท่านต้องชดใช้ให้ข้าตลอดชีวิต!”

“เฉินซี ข้าจะเลี้ยงอาหารเจ้าเพื่อฉลองชัยชนะของเจ้าหลังจากการแข่งขันนี้จบลง”

ทุกคนจึงตกอยู่ในความโกลาหลทันที ข่าวที่แพร่ไปทั่วเมืองเมื่อคืนนี้เป็นความจริง ชายหนุ่มผู้บ่มเพาะขอบเขตแกนทองคำหยินหยางขั้นต้นจากดินแดนทางใต้คนนี้เป็นคนที่โชคดีในเรื่องความรักจริง ๆ

ที่นั่งส่วนกลางของพื้นที่รับชม นายน้อยสี่ของตระกูลโจวซึ่งสวมเสื้อคลุมสีดำปักลายและถูกปกคลุมด้วยกลิ่นอายอันสูงส่งกวาดสายตาไปไกล ใบหน้าที่มีเหลี่ยมมุมและคมชัดของเขาเต็มไปด้วยความตกตะลึง ‘ทำไมแม่นางย่าชิงคนนี้ถึงมาที่นี่ด้วย? เอ๊ะ หญิงสาวคนนั้นดูเหมือนจะเป็นเจิ้นหลิวชิงแห่งหอวารีหมอกในทะเลตะวันออก ผู้หญิงคนนี้เป็นบุคคลที่น่าเกรงขามเพียงคนเดียวที่ประสบความสำเร็จในการบ่มเพาะวิชากระจกเงาดาราของหอวารีหมอก ข้าไม่เคยคิดมาก่อนว่านางจะมาเหมือนกัน น่าสนใจ น่าสนใจเกินไปแล้ว…’ ขณะที่เขาคิด สายตาของเขาก็เบนไปจับจ้องยังเฉินซี คิ้วเฉียงเป็นมุมของเขาขมวดเข้าหากันและดูเหมือนว่าเขาจะตกอยู่ในความคิด

“แม่นางเจิ้นคงไม่ได้ชมชอบเฉินซีใช่ไหม?” ในอีกด้านหนึ่ง อันเชี่ยนอวี้พูดด้วยความประหลาดใจ

“ใครจะรู้? แม้ว่าตัวตนที่สง่างามดั่งหงส์อย่างนางจะมีรุ่นราวคราวเดียวกับเรา แต่นางก็ไม่ธรรมดาเลย ข้ารู้สึกว่าคงมีน้อยคนนักที่จะเดาได้ว่านางคิดอะไรอยู่” หวังเต้าซวี่ส่ายหัวและถอนหายใจ และคำพูดของเขาก็ยกย่องเจิ้นหลิวชิงได้คลุมเครือมาก

“ดูสิ เฉินซีขึ้นสังเวียนแล้ว!” อันเชี่ยนอวี้กล่าว

…

ชิวเยี่ยนจ้องมองไปยังเฉินซีด้วยสายตาเย็นยะเยือกอย่างยิ่ง หากสายตาของเขาสามารถฆ่าคนได้ เฉินซีก็คงถูกเขาฆ่าไปแล้วนับครั้งไม่ถ้วน

“เจ้าคือเฉินซีรึ?” ชิวเยี่ยนพูดอย่างเย็นชา ในขณะนี้ เขากำลังตอบสนองต่อสิ่งที่เกิดขึ้น ‘เหตุผลที่สหายคนนี้ไม่ได้ปรากฏตัวเป็นเวลานาน กลายเป็นว่าเขากำลังติดพันหญิงสาวสองนางที่สวยงามราวดอกไม้อยู่ และทำให้ข้ายืนอยู่ที่นี่เหมือนคนงี่เง่าและต้องทนทุกข์ทรมาน’

เฉินซีพยักหน้าโดยไม่ตั้งใจในขณะที่เขากำลังคิดถึงสิ่งที่เกิดขึ้นก่อนหน้านี้ ย่าชิงและเจิ้นหลิวชิงในวันนี้ผิดปกติเกินไป เกิดอะไรขึ้นกันแน่?

สีหน้าของชิวเยี่ยนดูอัปลักษณ์ยิ่งขึ้น ‘ไอ้สารเลวนี่ไม่เพียงทำให้ข้ารอเป็นเวลานานเท่านั้น เขายังเมินเฉยต่อข้าแบบนี้ด้วย เขาล้ำเส้นเกินไปแล้ว!’ ยามนี้ชิวเยี่ยนไม่ต้องการอะไรมากไปกว่าให้การแข่งขันเริ่มขึ้นทันที จากนั้นเขาจะสับไอ้สารเลวนี้ออกเป็นสองส่วนด้วยขวานเพียงครั้งเดียว!

“พวกเจ้าจะได้รับอนุญาตให้ใช้วิชาโจมตีในการแข่งขันรอบแรกได้ หากมีคนยอมรับความพ่ายแพ้ เจ้าจะไม่ได้รับอนุญาตให้ทำการโจมตีอีก หากผู้ใดออกจากสังเวียนประลอง ผู้นั้นจะถูกตัดสินว่าแพ้ทันที ถ้า…” ผู้บ่มเพาะขอบเขตจุติที่เป็นกรรมการบนสังเวียนประลอง เป็นชายวัยกลางคนกำลังอ่านกฎของการแข่งขันด้วยสีหน้าเฉยเมย

ชิวเยี่ยนหายใจเข้าลึก ๆ เพื่อระงับเปลวไฟแห่งความโกรธในใจ ขณะบอกตัวเองว่าเขาต้องใจเย็นและต้องไม่ปล่อยให้ตัวเองโกรธไอ้สารเลวนี่จนเสียความสงบ บางทีนี่อาจเป็นกลยุทธ์ทางจิตวิทยาของคู่ต่อสู้ และเขาจะต้องไม่ตกหลุมพรางของคู่ต่อสู้

แต่เมื่อเขากวาดสายตาไปรอบ ๆ สังเวียนประลองโดยไม่ได้ตั้งใจ เขาก็รู้สึกว่าทุกสายตาของฝูงชนที่จ้องมองมายังเขานั้นเต็มไปด้วยความเยาะเย้ย ราวกับว่าพวกเขากำลังดูเรื่องตลก

‘ทำลายล้างคู่ต่อสู้ของข้าด้วยการโจมตีเพียงครั้งเดียว!’

‘ข้าต้องทำลายล้างไอ้สารเลวนี่ด้วยการโจมตีเพียงครั้งเดียว!’

ความคิดเห็น