บทที่ 313 จี้หยกวิญญาณมังกร

ฟิ้ว! ฟิ้ว! ฟิ้ว!

ภายใต้สายตาของทุกคนที่อยู่ ณ ที่นั้น นายน้อยโจว อันเชี่ยนอวี้ หวังเต้าซวี่ และซูเฉิน ทะยานเหมือนสายฟ้าด้วยแรงกดดันราวกับเทพเจ้า ขณะที่พวกเขาพุ่งเข้าหาสังเวียนประลองจากทิศทางที่ต่างกัน เพียงวิชาการเคลื่อนไหวที่รวดเร็วและสวยงามของพวกเขาก็เรียกเสียงเชียร์จากพื้นที่รับชมได้

แต่ที่น่าตกใจที่สุดคือฉากต่อไปนี้ ผู้บ่มเพาะรุ่นเยาว์ทั้งสี่คนนี้มีเป้าหมายที่เหมือนกันอย่างน่าประหลาดใจ พวกเขาทั้งหมดพุ่งเข้าหาสังเวียนประลองหมายเลขสามอย่างพร้อมเพรียงกัน

เฉินซีไม่ได้อยู่ในสังเวียนประลองหมายเลขสามหรอกหรือ? เป็นไปได้หรือไม่ว่าพวกเขาต้องการท้าทายเฉินซี?

ทุกคนตกสู่ความโกลาหลในทันทีและแทบไม่กล้าเชื่อสายตาของตัวเอง เฉินซีมีความสามารถอะไรที่จะดึงดูดความปรารถนาในการต่อสู้ของผู้บ่มเพาะทั้งสี่คนนี้

“พวกเขาจะไม่รังแกเขาไปหน่อยหรือ?” มีคนพูดเสียงอ่อน

“รังแกเขา? นี่คือการต่อสู้ที่ดำเนินการด้วยวิธีการท้าทาย ตามกฎแล้ว ตราบใดที่มีคนยืนอยู่บนสังเวียนประลอง ทุกคนก็สามารถท้าทายคนนั้นได้ นายน้อยโจวและคนอื่น ๆ ที่เคลื่อนไหวต่อเขานั้นก็เป็นไปตามกฎ ดังนั้นจะบอกว่ารังแกเขาได้อย่างไร?” มีคนถามประชดขึ้นมา

“แต่เฉินซีเพิ่งผ่านการต่อสู้ที่ดุเดือด และพละกำลังของเขาก็ถดถอยลงอย่างมาก ถ้าพวกเขาท้าทายเขาตอนนี้ แม้ว่าพวกเขาจะชนะ ก็คงจะไม่มีเกียรติใช่ไหม?”

“ฮึ่ม! คนไร้ตัวตนอย่างเราไม่จำเป็นต้องกังวลเกี่ยวกับเรื่องเหล่านี้เลย เนื่องจากกฎของการชุมนุมธารทองถูกกำหนดไว้เช่นนี้ จึงต้องมีความหมายที่ลึกซึ้งอยู่เบื้องหลัง บางที นี่อาจเป็นการบอกทุกคนในโลกนี้ว่าการได้รับชัยชนะหนึ่งร้อยครั้งติดต่อกันนั้นไม่ใช่เรื่องง่าย และการประสบกับการขัดขวางจากผู้บ่มเพาะจำนวนมากเท่านั้นจึงจะสามารถได้รับชัยชนะติดต่อกันหนึ่งร้อยครั้งได้”

“พวกเขาทำเกินไปแล้ว! พวกเขาทำแบบนี้ได้อย่างไร!?” ในอีกด้านหนึ่งของพื้นที่รับชม ย่าชิงโกรธจัดจนคิ้วเรียวสวยขมวด ดวงตาสีน้ำตาลของนางเบิกกว้าง และดูเหมือนว่าพวกมันกำลังจะพ่นไฟออกมา

เจิ้นหลิวชิงทัดผมไปด้านหลังหูของนางและครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนที่นางจะพูดว่า “เรื่องนี้ไม่ใช่อย่างที่เจ้าคิด ถ้าข้าจำไม่ผิด การโจมตีด้วยกระบี่ของเฉินซีได้จุดประกายความตั้งใจในการต่อสู้ของนายน้อยโจวและคนอื่น ๆ เรียบร้อยแล้ว บางทีพวกเขาคงคิดว่าการได้ประมือกับเฉินซีจะก่อให้เกิดประโยชน์ต่อการพัฒนาความแข็งแกร่งของพวกเขาอย่างมาก”

เมื่อนางพูดมาถึงตรงนี้ มุมปากของเจิ้นหลิวชิงก็เต็มไปด้วยรอยยิ้ม “สิ่งนี้พิสูจน์ได้อย่างเต็มที่ว่าเฉินซีได้กลายเป็นคู่ต่อสู้ที่ควรค่าแก่การได้รับการปฏิบัติอย่างเท่าเทียมกันในสายตาของพวกเขา หลังจากที่เขาได้ผ่านการต่อสู้ที่กำลังจะเกิดขึ้นต่อไปนี้ ไม่ว่าชนะหรือแพ้ ชื่อของเฉินซีจะกระจายไปทั่วเมืองนภาครามและเป็นที่รู้จักไปทั่วโลกการบ่มเพาะของที่ราบตอนกลาง”

“ตามที่เจ้าพูด เฉินซีควรรู้สึกเป็นเกียรติแทนใช่ไหม?” ย่าชิงขมวดคิ้ว “ข้ายอมรับได้หากเป็นการแข่งขันที่ยุติธรรม แต่พวกเขาต้องการแข่งขันอย่างยุติธรรมหรือไม่?”

“นี่คือกฎของการชุมนุมธารทอง การได้รับชัยชนะติดต่อกันหนึ่งร้อยครั้งมันจะเป็นเรื่องง่ายได้อย่างไร?” เจิ้นหลิวชิงกล่าวอย่างเฉยเมยว่า “อันที่จริง เราไม่ต้องกังวลเลย บางทีเฉินซีก็ตั้งหน้าตั้งตารอให้พวกเขาท้าทายเขาอยู่แล้ว”

“เจ้าหมายความว่าอย่างไร?” ย่าชิงถาม

เจิ้นหลิวชิงพูดด้วยความหมายลึกซึ้งว่า “หรือว่าเจ้ายังไม่ตระหนักว่าแม้แต่ตอนที่เขาเอาชนะจี้เยว่แล้ว เฉินซีก็ดูเหมือนจะยังไม่ได้ใช้พลังอย่างเต็มที่?”

เจิ้นหลิวชิงนึกถึงการต่อสู้ครั้งก่อน แน่นอน นางสังเกตเห็นว่าตั้งแต่ต้นจนจบ ไม่ว่าการโจมตีของจี้เยว่จะน่าเกรงขามเพียงใดเฉินซีก็ดูมีท่าทางสบาย ๆ อย่างยิ่ง โดยไม่มีความรู้สึกประหม่าแม้แต่น้อยเมื่อต้องเผชิญหน้ากับศัตรูที่น่าเกรงขาม สิ่งนี้บ่งบอกอะไร? สิ่งนี้บ่งชี้ว่าในใจของเฉินซี ความแข็งแกร่งของจี้เยว่ไม่สามารถนำภัยคุกคามใด ๆ มาสู่เขาได้!

เมื่อนางคิดมาถึงตรงนี้ ความกังวลและความโกรธในใจของย่างชิงก็หายไปจนหมดสิ้น และมุมปากของนางก็เต็มไปด้วยรอยยิ้มที่น่าหลงใหลโดยไม่รู้ตัว

บนสังเวียนประลองหมายเลขสาม

ปรมาจารย์ค่ายกลยันต์อักขระผมเทายังคงซ่อมแซมค่ายกลป้องกันที่เสียหายบนสังเวียนประลองอย่างรวดเร็ว ในขณะที่เฉินซียืนอยู่ด้านข้างและดูด้วยความสนใจอย่างมาก

ตั้งแต่เริ่มต้น เขามักจะตั้งแง่ในการเรียนรู้เต๋าแห่งยันต์อักขระกับตัวเองอยู่เสมอ และเขาก็ไม่เคยเห็นทักษะของปรมาจารย์ค่ายกลยันต์อักขระคนอื่นมาก่อน ในขณะนี้ เมื่อเขาสังเกตพวกเขาชั่วครู่ เขาก็สังเกตเห็นหลายประเด็นที่ควรค่าแก่การเรียนรู้จริง ๆ เช่น วิธีการใช้จานค่ายกลและธงค่ายกลหรือวิธีการดึงความแข็งแกร่งของรากฐานค่ายกลไปสู่สถานะที่ดีที่สุด ตัวอย่างเพิ่มเติมคือการผสานค่ายกลต่าง ๆ เข้าด้วยกันเพื่อให้ได้การผสมผสานที่ไร้ที่ติ ทำให้พวกมันดูเหมือนเป็นค่ายกลเดียว…

บางทีมาตรฐานของปรมาจารย์ค่ายกลยันต์อักขระเหล่านี้อาจด้อยกว่าเขา แต่ประสบการณ์ที่พวกเขามีก็คู่ควรแก่การเรียนรู้และเก็บเกี่ยวประสบการณ์ นี่เป็นหลักการที่สามารถเรียนรู้จากใครก็ได้

เฉินซีสังเกตเห็นการมาถึงของนายน้อยโจว อันเชี่ยนอวี้ หวังเต้าซวี่ และซูเฉินเช่นกัน และนอกจากรู้สึกประหลาดใจเล็กน้อยแล้ว เขาก็ไม่ได้มีความคิดอื่นใด

วิธีคิดของเขาง่ายมาก เนื่องจากเป็นการแข่งขันผ่านการท้าทาย ย่อมมีคนท้าทายเขาแน่นอน เนื่องจากคนอื่นสามารถท้าทายเขาได้ นายน้อยโจวและคนอื่น ๆ ก็สามารถทำได้เช่นกัน และมันก็เพียงพอแล้วที่จะปฏิบัติต่อพวกเขาอย่างเท่าเทียมกัน ไม่ว่าในกรณีใด เขามาที่นี่ครั้งนี้เพียงเพื่อทดสอบความแข็งแกร่งของตัวเองหลังจากบรรลุสู่ขอบเขตแกนทองคำหยินหยาง ดังนั้นยิ่งมีผู้บ่มเพาะมากเท่าไรก็ยิ่งดีเท่านั้น

สรุปแล้ว มีแต่การต่อสู้กับผู้บ่มเพาะเท่านั้นที่จะทำให้สามารถเข้าใจความแข็งแกร่งของตัวเองได้อย่างชัดเจน จริงไหม?

เมื่อเทียบกับความคิดที่เรียบง่ายของเฉินซี มีกระแสน้ำที่ก่อตัวขึ้นอย่างลับ ๆ และกลิ่นดินปืนที่ฟุ้งกระจายในอากาศระหว่างนายน้อยโจว อันเชี่ยนอวี้ หวังเต้าซวี่ และซูเฉิน

พวกเขาทั้งหมดประหลาดใจอย่างมาก เพราะคนเหล่านี้ไม่เคยคิดมาก่อนว่าอีกสามคนจะมีความคิดแบบเดียวกับและตั้งใจที่จะคว้าช่วงเวลานี้เพื่อต่อสู้กับเฉินซี แต่หลังจากรู้สึกประหลาดใจ พวกเขาทั้งหมดก็แข่งขันกันเองอย่างเงียบ ๆ

เป็นที่ทราบกันทั่วไปว่าทั้งสี่คนเป็นคนดังในการชุมนุมธารทองครั้งนี้ ความแข็งแกร่งของพวกเขาจึงไม่สามารถประเมินต่ำเกินไปได้ และมันก็ถึงขนาดที่ความแข็งแกร่งของพวกเขาเหนือกว่าผู้เข้าร่วมจำนวนมาก กอปรกับภูมิหลังที่น่านับถือ นิสัยที่ไม่ยอมใคร และความสัมพันธ์ระหว่างพวกเขา พวกเขาย่อมไม่เป็นมิตรต่อกัน

“ดูเหมือนว่าพวกเจ้าทุกคนตั้งใจที่จะต่อสู้กับเฉินซี แต่ข้าคิดว่าหากพวกเราคนใดคนหนึ่งขึ้นสู่สังเวียนการต่อสู้ตอนนี้ แม้ว่าเราจะเอาชนะเฉินซีได้ มันก็ไม่ยุติธรรม ทุกคนคิดว่าอย่างไร?” นายน้อยโจวคลี่พัดหยกในมือของเขาขณะที่กวาดสายตามองอีกสามคน และพูดช้า ๆ ด้วยน้ำเสียงที่สงบและไม่เร่งรีบซึ่งแฝงไปด้วยความยำเกรงที่ทำให้คนอื่น ๆ ไม่มีทางเลือกนอกจากต้องฟัง

“ก็จริง เฉินซีผ่านการต่อสู้มาสี่สิบเอ็ดครั้งแล้ว และพละกำลังของเขาก็หมดลงแล้วอย่างแน่นอน ถ้าเราไปท้าทายเขาตอนนี้ มันจะเป็นชัยชนะที่ไม่สมควรได้รับและด้อยศักดิ์ศรีของเราลง” อันเชี่ยนอวี้กล่าวขณะที่เขาพยักหน้า

ความคิดเห็น