บทที่ 346 ตบหน้าหัน

บทที่ 346 ตบหน้าหัน

บทที่ 346 ตบหน้าหัน

เฮือก!

ทุกคนอ้าปากค้าง เกือบไม่กล้าเชื่อหูตัวเอง คนผู้นั้นขอให้ยอดฝีมือขอบเขตจุติตบตัวเองจริงหรือ? แล้วก็ให้ขอโทษเขาด้วย? หรือเขาเป็นบ้าไปแล้วจริง ๆ!?

“ไอ้หนู เจ้ากำลังรนหาที่ตาย!” ชายชราร่างผอมโกรธเกรี้ยวขึ้นมาแล้ว เขาเป็นผู้ที่จัดว่าอยู่ขั้นสูงในหมู่ผู้บ่มเพาะอิสระ และเป็นผู้เยี่ยมยุทธ์ขอบเขตจุติที่มีชื่อเสียงอย่างมากในหมู่ผู้บ่มเพาะอิสระทั้งหลาย ส่งผลให้ศิษย์จากสำนักธรรมดาทั่วไปไม่กล้าทำให้เขาขุ่นเคือง เป็นตัวตนที่ผู้คนนับถือไม่ว่ายามไปที่ใด แล้วเขาจะทนถูกคนหนุ่มรุ่นเยาว์ดูถูกได้อย่างไร?

กลิ่นอายของเฉินซียังไม่ถึงขอบเขตจุติ ผู้คนส่วนใหญ่เองก็สังเกตเห็นจุดนี้ได้

ร่างกายของผู้บ่มเพาะทั้งหลายที่บรรลุถึงขอบเขตจุติจะปลดปล่อยปราณรุนแรง ซึ่งสามารถมองเห็นและแทบสัมผัสได้ออกมา มันจะให้ความรู้สึกราวกับมีกระบี่คมหมุนวนอยู่รอบกาย

ในสายตาทุกคน อย่างมากเฉินซีก็เป็นยอดฝีมือขอบเขตแกนทองคำหยินหยางเท่านั้น ด้วยเหตุนี้หลังจากได้ยินเฉินซีกล่าวเช่นนั้น พวกเขาจึงรู้สึกว่าชายหนุ่มผู้นี้บ้าไปแล้ว!

ว่าแล้ว ชายชราร่างผอมก็คว้าบางสิ่งออกมา และคมประกายสีฟ้าก็ลอยออกมาอย่างรวดเร็วดั่งสายฟ้าฟาดไปทางศีรษะเฉินซี

กรงเล็บแหลมคมฉีกผ่านฟ้า ในขณะที่แสงสีฟ้าไหลบ่าอยู่ภายใน มันคละเคล้าไปด้วยพลังดาราจักรและเต๋ารู้แจ้งแห่งพฤกษาอันบริสุทธิ์อยู่ภายใน นี่เป็นกระบวนยุทธ์ระดับเต๋าที่เขาบ่มเพาะมาเป็นเวลาหลายปี กรงเล็บวิญญาณครามได้ขัดเกลาพลังในร่างให้กลายเป็นกรงเล็บคมกริบดุดันว่องไว แม้แต่สมบัติวิเศษระดับปฐพีก็ไม่สามารถป้องกันได้ เมื่อถูกร่างของใครก็จะแยกร่างนั้นออกจากกันทันที

ทว่าโดยไม่มีใครคาดคิดถึง เฉินซีได้แกว่งยันต์ศัสตราทีหนึ่ง กระบี่ตุ้ยแห่งหนองบึงก็หมุนเหมือนกระแสน้ำวน ทำให้รอยกรงเล็บทั้งห้าบนฟากฟ้าสลายไปทันทีดั่งโคลนร่วงลงมหาสมุทร ก่อนที่มันจะหายไปอย่างไร้ร่องรอย

เพียะ!

หลังจากนั้นร่างของเฉินซีก็หายไปอย่างรวดเร็ว ชั่วอึดใจเดียวเขาก็ปรากฏตัวขึ้นที่ด้านข้างของชายชราร่างผอมอย่างเงียบเชียบ จากนั้นเหวี่ยงฝ่ามือตบ

ชายชราร่างผอมถูกจับตัวได้และถูกตบทันที เขาไม่มีจังหวะให้ใช้สมบัติวิเศษป้องกันที่มีในครอบครองด้วยซ้ำ

พรวด!

เลือดคำหนึ่งผสมฟันหลายซี่ถูกพ่นออกมาจากปากของชายชรา เขาไม่เคยคิดเลยว่าจะได้รับความอัปยศอดสูเช่นนี้ในพริบตาเดียว!

ตอนนี้ชายชราร่างผอมแห้งโกรธจัดนัก “ไอ้หนู! แกมันรนหาที่ตายนัก!”

เพียะ!

เฉินซีไม่ได้ให้ความสนใจกับเสียงที่ดูโอหังของอีกฝ่าย อึดใจต่อมา มือข้างหนึ่งก็ปรากฏขึ้นที่อีกด้านของใบหน้าชายชรา ก่อนที่จะตบลงไปอย่างรุนแรง ฝ่ายหลังต้องการหลบ แต่เนื่องจากเฉินซีเร็วเกินไปจึงไม่มีเวลาคิดและตอบโต้ได้เต็มที่

แรงตบกระทบกับใบหน้าเขาอย่างหนักหน่วงจนชายชราร่างผอมถึงกับหลั่งเลือดออกมาทางจมูก สองตาเห็นดาวเต้นระบำตรงหน้า ในหัวส่งเสียงอื้ออึง ผู้เยี่ยมยุทธ์ขอบเขตจุติกลับถูกตบจนหน้าหันเช่นนั้น อาจกล่าวได้ว่าไม่น่าเชื่อเป็นอย่างยิ่ง

เมื่อทุกคนในปราการเดียวดายเห็นภาพนี้ พวกเขาก็อ้าปากคางแทบตกถึงพื้น ดวงตาเบิกกว้างเต็มที่ สีหน้าของแต่ละคนดูแปลกประหลาดยิ่ง

การถูกตบหนึ่งครั้งอาจกล่าวได้ว่าเป็นเพราะไม่ทันระวังตัว เพราะสุดท้ายแม้แต่ผู้เยี่ยมยุทธ์เองก็มีจังหวะที่ประมาทได้ จึงไม่แปลกที่จะเสียหลักได้ง่ายดายเช่นนั้น แต่การถูกตบสองครั้งติดต่อกันไม่อาจใช้คำว่าไม่ทันระวังได้

เพราะเหตุการณ์นี้เองจึงทำให้ทุกคนรู้สึกมึนงง ราวกับว่าร่วงลงจากฟ้าอย่างไรอย่างนั้น ผู้บ่มเพาะขอบเขตแกนทองคำหยินหยางตบหน้าผู้เยี่ยมยุทธ์ขอบเขตจุติติดต่อกันถึงสองครั้งเช่นนั้นหรือ? พูดขึ้นมาใครจะกล้าเชื่อ?

ชายชราร่างผอมโกรธเกรี้ยวสุดขีด ผู้เยี่ยมยุทธ์ขอบเขตจุติที่สง่างามเช่นเขา ตัวตนที่สั่นสะเทือนสวรรค์และโลกกลับถูกตบติดต่อกันได้เช่นนี้ หากข่าวนี้แพร่กระจายออกไป เขาได้อับอายจนตายแน่!

ตู้ม!

ลมปราณอันน่าเกรงขามพุ่งออกมาจากร่างของชายชราร่างผอมพร้อมกับเสียงดัง ในขณะที่พลังดาราจักรควบแน่นอยู่เหนือร่าง ก่อนจะเกิดเป็นวัตถุรูปกงล้อขนาดมหึมา โดยมีพลังมหาศาลของเต๋ารู้แจ้งทั้งสี่ประเภทพลุ่งพล่านอยู่ภายใน

ผู้เยี่ยมยุทธ์ขอบเขตจุติจะสามารถควบแน่นปราณแท้เข้าสู่กงล้อสังสารวัฏหลังจากดูดซับพลังดาราจักรหยินและหยางจากฟ้าดินมาได้ เมื่อนำมาใช้กับศัตรูจึงนับว่าน่ากลัวนัก ในโลกแห่งการบ่มเพาะ มีการกล่าวกันว่ากงล้อเดียวนี้สามารถทลายภูเขาแยกแม่น้ำได้

แต่ทั้งหมดนี้กลับไร้ประโยชน์!

เฉินซีปรากฏตัวต่อหน้าเขาอีกครั้ง ก่อนที่ยันต์ศัสตราที่มีเต๋ารู้แจ้งแห่งสายฟ้า ลม ไฟ และท้องฟ้าจะตวัดออกมาเบา ๆ ทำลายปราการป้องกันของชายชรา ตรงเข้าสู่ลำคอก่อนที่อีกฝ่ายจะทันกลั่นกงล้อสังสารวัฏได้สำเร็จ การเคลื่อนไหวของเฉินซีรวดเร็วมากจนแทบจะเป็นทะลวงผ่านช่องมิติ!

เพียะ! เพียะ! เพียะ! เพียะ!

กงล้อสังสารวัฏที่ยังกลั่นตัวไม่เสร็จกลับเข้าไปในร่างชายชราอีกครั้ง จากนั้นชายชราคนนั้นก็ถูกเฉินซียกขึ้นราวกับเป็นลูกไก่ตัวน้อย ก่อนที่ใบหน้าเหี่ยวย่นที่บวมอยู่แล้วจะถูกตบอย่างแรงอีกแปดครั้ง

“เจ้านี่มันขยะชัด ๆ อายุก็มากแล้ว แต่เข้าใจเต๋ารู้แจ้งแค่สี่อย่าง ทั้งยังเป็นเต๋ารองเสียอีก ปาฏิหาริย์จริงที่ขยะอย่างเจ้ายังสามารถมีชีวิตอยู่ได้จนถึงตอนนี้ ให้สิบฝ่ามือนี้เป็นบทเรียนแก่เจ้าก็แล้วกัน!” หลังจากตบชายชราเสร็จแล้ว เฉินซีก็ยกมือโยนร่างผอมแห้งออกไปเหมือนทิ้งขยะชิ้นหนึ่ง