บทที่ 360 นำหายนะมาสู่ตระกูลอวิ๋น

มารดาของอวิ๋นน่าเป็นเพียงสาวใช้ ดังนั้นหลังจากการตายของนาง ป้ายหลุมศพของนางจึงไม่ได้ถูกวางไว้ที่โถงไว้ทุกข์ของตระกูลอวิ๋น เถ้ากระดูกของนางถูกเก็บไว้ในโถ ก่อนที่จะถูกฝังอยู่ใต้วัชพืชหลังลานเล็ก ๆ ที่ถูกทิ้งร้าง

หลังจากที่กลุ่มของเฉินซีเข้าสู่ตระกูลอวิ๋น พวกเขาก็มุ่งตรงไปยังลานเล็ก ๆ ที่ถูกทิ้งร้างภายใต้การนำของอวิ๋นน่า

“บัดซบ! พวกเจ้าเป็นใคร!”

“ผู้ที่บุกรุกเข้ามาในตระกูลอวิ๋นของข้าจงตายซะ!”

“ช่างกล้าอะไรเช่นนี้! เจ้ากล้าบุกรุกเข้ามาในตระกูลอวิ๋นของข้าและสร้างปัญหาจริงหรือ!?”

ตระกูลอวิ๋นเป็นตระกูลเล็ก ๆ ดังนั้นจึงมีผู้คุ้มกันค่อนข้างน้อย และเนื่องจากกลุ่มของเฉินซีไม่ได้คิดจะปกปิดตัวเอง พวกเขาจึงถูกผู้คุ้มกันที่ได้ยินเสียงตะโกนของคนรับใช้ก่อนหน้านี้เข้าขัดขวางอย่างรวดเร็ว

หัวหน้าผู้คุ้มกันมีนามว่าเฉียนจง เขาเป็นยอดฝีมือของตระกูลอวิ๋น ดังนั้นเขาจึงคุ้นเคยกับอวิ๋นน่าอยู่แล้ว ทำให้เขาตะโกนอย่างโกรธเกรี้ยวทันที “เป็นเจ้าเอง นังแพศยา! เจ้ากล้าพาคนอื่นมาบุกรุกจวนจริง ๆ นี่เจ้ายังเกรงกลัวกฎระเบียบเหลืออยู่หรือไม่!”

รอยยิ้มอันเย็นชาปรากฏขึ้นที่มุมปากของอวิ๋นน่า และความเกลียดชังในแววตาของนางก็ไม่อาจปกปิดได้ จากนั้นนางก็กล่าวพลางกัดฟันว่า “เมื่อหลายปีก่อน ตอนที่ข้าถูกคนอื่นรังแกหลายต่อหลายครั้ง เหตุใดข้าถึงไม่เห็นเจ้ากล่าวถึงเรื่องกฎระเบียบเลยเล่า? ไม่ต้องกล่าวถึงว่าข้าเป็นสมาชิกของตระกูลอวิ๋น แต่คนที่ไม่มีนามสกุลอวิ๋นอย่างเจ้ามีสิทธิ์อะไรมาถามข้า”

เฉียนจงโกรธจนใบหน้าของเขาเขียวคล้ำ ผมเผ้าและหนวดเคราปลิวไสวขณะที่เขาตะโกนออกมาว่า “จับนาง!”

ผู้คุ้มกันกว่าสิบคนรับคำสั่งด้วยเสียงที่ทุ้มต่ำก่อนจะพุ่งเข้าหาอวิ๋นน่าพร้อมกับอาวุธหลากหลายชนิดที่อยู่ในมือ

ความสามารถของพวกเขาไม่เลว และบางคนก็อยู่ในขอบเขตแกนทองคำหยินหยาง เมื่อพวกเขาเคลื่อนตัวออกไปเพื่อตอบสนองต่อคำสั่งในขณะนี้ การเคลื่อนไหวของพวกเขานั้นเด็ดขาด เจตนาฆ่าพุ่งออกมาจากพวกเขา และกลิ่นอายของพวกเขาก็ค่อนข้างแข็งแกร่ง

อวิ๋นน่าเป็นเพียงลูกนอกสมรสที่เกิดจากสาวใช้กับผู้นำตระกูลที่เมาไม่ได้สติ เมื่อไม่มีใครในตระกูลอวิ๋นใส่ใจนาง ดังนั้นพวกเขาจึงเคลื่อนไหวโดยไม่ลังเล อีกทั้งพวกเขาก็ไม่ได้ถือว่านางเป็นคนของตระกูลอวิ๋นมาตั้งแต่ต้น แต่กลับมองว่านางเป็นอาชญากรที่สามารถจัดการได้ตามที่ต้องการ

เมื่อหวังเจิ้นเฟิงเห็นว่าคนเหล่านี้มองข้ามเขา อีกทั้งยังกล้าเคลื่อนไหวโดยพลการ เขาจึงรู้สึกโกรธขึ้นมาทันทีและกำลังจะจัดการกับไอ้สารเลวกลุ่มนี้อย่างดุเดือด แต่ว่าเขากลับถูกเฉินซีหยุดเอาไว้

“ปล่อยให้นางจัดการเอง” ท่าทางในขณะนี้ของเฉินซีนั้นนิ่งสงบและไม่แยแส แต่ก็เผยให้เห็นความรู้สึกที่แน่วแน่

ทันทีที่เขากล่าวจบ จิตสังหารที่แผ่ออกเป็นบริเวณกว้างและหนาแน่นถึงขีดสุดก็พรั่งพรูออกมา ราวกับมหาสมุทรที่เชี่ยวกรากเข้าปกคลุมฟ้าดิน ทันใดนั้น มันก็ถาโถมเข้าสู่ทุกพื้นที่และเขย่าอากาศจนถึงจุดที่มันแตกกระจายไปทีละนิด

ผู้คุ้มกันกว่าสิบคนที่บุกเข้ามารู้สึกหายใจไม่ออกในขณะที่ร่างกายของพวกเขาแข็งทื่อ และพวกเขาก็หยุดโดยสัญชาตญาณ เช่นเดียวกับดวงตาที่เผยให้เห็นท่าทีที่ไม่อยากเชื่อของพวกเขา

ช่างเป็นจิตสังหารที่น่าสะพรึงกลัวเสียนี่กระไร!

ในสายตาของพวกเขา ทิวทัศน์รอบข้างได้เปลี่ยนไป มันกลายเป็นทะเลเลือดและภูเขาซากศพ ยิ่งไปกว่านั้นกลิ่นอายแห่งความตายที่ไร้ขอบเขตก็จู่โจมใส่ใบหน้าของพวกเขา

ในขณะนี้พวกเขาไม่กล้าที่จะเคลื่อนไหวอย่างผลีผลาม!

แม้แต่ใบหน้าของเฉียนจงกับคนอื่น ๆ ที่อยู่ไกลออกไปก็กลายเป็นซีดเซียวขณะที่ร่างกายของพวกเขาสั่นสะท้าน และความหวาดกลัวที่ไม่สามารถยับยั้งได้ก็พลันปรากฏขึ้นในหัวใจของพวกเขา

ตุบ! ตุบ! ตุบ!

ย่าชิง เหยียนเยียน และหวังเจิ้นเฟิงก็ตกใจเช่นกัน พวกเขาจึงถอยกลับไปสองสามก้าวก่อนที่จะรู้สึกโล่งใจเล็กน้อย

‘คนผู้นี้คงออมพลังไว้ไม่น้อยในงานเลี้ยงเมื่อคืนนี้ เพราะเพียงแค่จิตสังหารก็สามารถทำให้ผู้คนขวัญกระเจิงแล้ว!’ หวังเจิ้นเฟิงรู้สึกตกตะลึงและรู้สึกยินดีมากขึ้นที่ยอมฟังคำพูดของบิดา จนรีบไปขออภัยเฉินซีโดยเร็วที่สุดในวันนี้ มิฉะนั้นเมื่อล่วงเกินศัตรูที่น่าเกรงขามเช่นนี้ เขาคงไม่อาจกินหรือนอนหลับได้อย่างสงบสุขไปตลอดชีวิต

“ขอบคุณ!” มีเพียงอวิ๋นน่าเท่านั้นที่ไม่ได้รับผลกระทบหลังจากสัมผัสได้ถึงเจตนาฆ่านี้ นางรู้ว่าเป็นเฉินซีที่คอยปกป้องนางอยู่ และไม่ว่าอันตรายจะมากน้อยถึงเพียงใด เฉินซีก็จะคอยปกป้องนางอยู่เสมอ

“ลงมือเถอะ ทำลายความข้องใจเหล่านี้ด้วยสองมือของเจ้าเอง แล้วบางทีอารมณ์ของเจ้าอาจจะดีขึ้น” เฉินซีตบไหล่ของอวิ๋นน่า

“ฤดูหนาวเมื่อห้าปีที่แล้ว เจ้า เจ้า และเจ้าตั้งใจที่จะข่มขืนข้า หากข้าไม่ต่อต้านด้วยชีวิต ข้าคงสิ้นลมหายใจด้วยน้ำมือพวกเจ้าทุกคนไปนานแล้ว พวกเจ้าทุกคน… สมควรตาย!” ท่ามกลางเสียงเย็นชาที่เต็มไปด้วยความเกลียดชัง อวิ๋นน่าถือดาบอันเย็นยะเยือกอยู่ในมือของนาง ในขณะที่นางตวัดมันผ่านคอของผู้คุ้มกันทั้งสามคนโดยไม่ลังเลแม้แต่น้อย ทำให้ศีรษะทั้งสามหัวตกไปที่พื้นพร้อมกับเลือดที่ทะลักออกมา

“ในคืนนั้นเมื่อเจ็ดปีก่อน พวกเจ้าทั้งสี่คนได้ขโมยสมุนไพรวิญญาณจากคลังสมบัติแต่กลับใส่ร้ายข้า ทำให้ข้าได้รับความอัปยศอดสูไม่รู้จบสิ้น ข้าสาบานในวันนั้นว่าข้าจะชำระชื่อของข้าด้วยเลือดของพวกเจ้าอย่างแน่นอน!” ศีรษะที่เปื้อนเลือดอีกสี่หัวตกลงไปที่พื้นทันที

ความเดือดดาล ความหวาดกลัว ความสิ้นหวัง และความไม่พอใจที่แฝงอยู่ในน้ำเสียงอันเย็นชาและเยือกเย็นที่เต็มไปด้วยความเกลียดชังมีอยู่มากน้อยเพียงใดกันหนอ?

ศีรษะทั้งเจ็ดร่วงลงสู่พื้นในทันที โลหิตแดงก่ำอันร้อนระอุสาดกระจายไปทั่วราวกับน้ำตกที่ไหลรินลงมาจากท้องฟ้า ฉากนองเลือดและโหดเหี้ยมเช่นนี้จะสามารถระบายความแค้นในใจของหญิงสาวได้หรือไม่?

ย่าชิงและเหยียนเยียนต่างก็นิ่งเงียบ

หวังเจิ้นเฟิงตกตะลึงจนพูดไม่ออก

ทว่าการแสดงออกของเฉินซีกลับไม่ได้แยแสหรือผันผวนแม้แต่น้อย

“เจ้ากำลังรนหาที่ตาย! เราต้องเอาชีวิตเข้าแลก!” ขณะที่เขามองไปที่ผู้ใต้บังคับบัญชาของตนที่ดูเหมือนลูกแกะที่กำลังรอการถูกฆ่าด้วยความเมตตาของผู้อื่น ดวงตาของเฉียนจงเกือบจะถลนออกมาจากเบ้า เขาตะโกนออกมาจึงทำให้ทุกคนที่ตกอยู่ในความหวาดกลัวได้สติขึ้นมา หลังจากนั้นเขาก็กำกระบี่ในมือแน่น ก่อนจะฟันไปทางอวิ๋นน่า

ความคิดเห็น