บทที่ 363 เฮ่อเหลียนจวิน

บทที่ 363 เฮ่อเหลียนจวิน

บทที่ 363 เฮ่อเหลียนจวิน

ภายในโลกแห่งการบ่มเพาะอันกว้างใหญ่ของราชวงศ์ซ่ง นอกเหนือจากชิงซิ่วอี้ จ้าวชิงเหอ หวงฝู่ฉางเทียน เจิ้นหลิวชิง และอัจฉริยะหาตัวจับยากของนิกายใหญ่อื่น ๆ แล้ว ยังมียอดฝีมือรุ่นเยาว์อย่างหลินโม่เซวียน เซียวหลิงเอ๋อร์ ซูเจี้ยนคง อันเชี่ยนอวี้ และหม่านหงที่กำลังมุ่งหน้าไปยังนครหลวงธารสายไหมเช่นกัน

ถึงขนาดที่ว่ามียอดฝีมือรุ่นเยาว์ผู้แข็งแกร่งมากบางคนปรากฏตัวขึ้นจากหุบเขาห่างไกลที่มีเพียงไม่กี่คนที่เท่านั้นที่เคยย่างกรายเข้าไป

พวกเขามีจุดประสงค์เพียงอย่างเดียว นั่นคือเพื่อเข้าร่วมการชุมนุมดาวรุ่ง!

ในช่วงเวลาหนึ่ง นครหลวงธารสายไหมเป็นเหมือนดาวประกายพรึก มีผู้เยี่ยมยุทธ์นับไม่ถ้วนเดินทางมาจากทุกทิศทางด้วยความหวังที่จะเห็นความสง่างามที่ไม่มีใครเทียบได้ของที่แห่งนี้

ท้องฟ้าแจ่มใสปกคลุมไปด้วยเมฆขาวจำนวนมาก

ภายใต้ท้องฟ้าคือที่ราบกว้างใหญ่เขียวขจี บนที่ราบยังมียอดเขาโดดเดี่ยวอยู่สองสามยอดตั้งสูงตระหง่าน

ฟึ่บ!

เงาสีดำที่มีขนาดมหึมาพุ่งผ่านไปด้วยความเร็วมิอาจหาใครเทียบจากบนยอดเขา มันกลั่นการไหลเวียนของอากาศจนเกิดระลอกกระจายตัวออกพร้อมกับเสียงดังปัง แรงระเบิดสั่นสะเทือนภูเขาจนส่งเสียงดังก้องอย่างรุนแรง ดูเหมือนจะไม่อาจทนแรงบีบคั้นได้ มันจึงพังทลายลงด้วยเสียงดังครืน

“ฮ่า ๆ มีเหยี่ยวเหล็กอัสนีโลกันตร์เป็นสัตว์ขี่เช่นนี้ผ่อนคลายนัก ทั่วแผ่นดินซ่งอาจไม่มีอสูรโบราณบินได้ที่มีสายเลือดบริสุทธิ์เช่นนี้เป็นตัวที่สองอีกแล้ว” คนที่พูดคือชายหนุ่มในชุดสีน้ำตาล คิ้วเขาขมวดแน่น ดวงตาดูดุร้าย กระดูกเขาหนา ใหญ่ ทั้งยังแข็งแกร่งมาก และมีร่างสีดำอยู่ที่เบื้องล่างของเขาคือเหยี่ยวสีดำขนาดใหญ่ที่มีปีกกว้างกว่าสิบจั้ง ขนบนร่างทั้งหมดเป็นสีดำสนิทและมีชั้นเคลือบคล้ายโลหะ มีร่องรอยสายฟ้าสีดำไหลวนแผ่วเบาระหว่างปีกทั้งสองข้าง

แกว้ก!

เสียงร้องของเหยี่ยวที่พุ่งขึ้นสู่สวรรค์ทั้งเก้าดังก้องอยู่บนฟ้า เขย่าชั้นเมฆจนแตกกระจายไปทั่ว

เหยี่ยวเหล็กอัสนีโลกันตร์ตัวนี้ไม่เพียงแต่จะเป็นอสูรบินได้ดึกดำบรรพ์ มันยังมีทักษะการสู้ที่ดุดันด้วย และที่ล้ำค่าที่สุดคือความเร็วของมัน เพียงอึดใจเดียว มันก็พุ่งเร็วกว่าเสียงได้หลายครั้ง!

ด้วยอสูรบินได้ดังกล่าวเป็นยานพาหนะ ความเร็วของชายหนุ่มคนนี้จึงรวดเร็วไร้ที่ติ แซงหน้าคนอื่นไปทีละคนอย่างรวดเร็ว เมื่อผ่านเรือเหาะสมบัติโบราณที่อยู่ข้างหน้า เขาก็พลันมองไปที่มันราวกับถูกตรึงสายตาไว้

สิ่งที่เขามองเห็นคือบุรุษสองคนและสตรีสามคนที่อยู่บนเรือเหาะสมบัติลำนั้น

ในบรรดาคนเหล่านี้ ชายหนุ่มรูปงามสวมชุดสีฟ้าคือคนเดียวที่คู่ควรให้เขาสนใจ แม้ว่าสายตาของชายหนุ่มจะอบอุ่นและดูไม่ใส่ใจอะไร แต่ภาพที่เขาเห็นนั้นก็ทำให้เขารู้สึกถึงความมุ่งมั่นและดุดันที่ไม่อาจดูถูกได้

หากชายหนุ่มในชุดสีฟ้าทำให้เขารู้สึกกังวลใจ หญิงสาวสามคนที่อยู่ด้านข้างก็ทำเอาเขาลืมหายใจไปเช่นกัน ไม่ว่าจะเป็นรูปลักษณ์หรือกิริยาท่าทางของพวกนางก็นับว่างามล่มเมืองได้ พวกนางทั้งเย้าและยวนใจ ทั้งงดงามไม่เหมือนใคร หรือจะเย่อหยิ่งเย็นชา และแม้ว่าชายชุดน้ำตาลจะเห็นสาวงามมานักต่อนัก ทว่าใจก็ยังอดเต้นแรงไม่ได้

ฟึ่บ!

เหยี่ยวเหล็กอัสนีโลกันตร์หันกลางอากาศ หยุดลงตรงหน้าเรือเหาะสมบัติ

เมื่อพวกเขาเห็นใครบางคนขวางทางอยู่ เรือเหาะสมบัติก็หยุดลงทันที คนห้าคนบนเรือย่อมเป็นกลุ่มของเฉินซี

“สหายเต๋า ข้ามาจากนิกายอสูรลวงแห่งแดนเถื่อนทางตอนเหนือ มีนามว่าเฮ่อเหลียนจวิน” ชายหนุ่มผู้สวมชุดสีน้ำตาลประสานมือทักทายพลางส่งยิ้มสว่างไสวให้ เผยฟันขาวราวหิมะเรียงกันเป็นระเบียบเรียบร้อย

เฉินซีถาม “สหายเต๋าต้องการอะไรหรือไม่?”

เฮ่อเหลียนจวินหัวเราะเสียงดัง “การพบกันเช่นนี้หมายความว่าเรามีโชคชะตาต้องกัน ข้าเดาว่าทุกคนคงกำลังมุ่งหน้าไปยังนครหลวงธารสายไหมเพื่อเข้าร่วมการชุมนุมดาวรุ่ง บังเอิญว่าข้าก็กำลังจะไปนครหลวงธารสายไหมเช่นกัน เราไม่เดินทางไปด้วยกันเล่า!?”

เฉินซีกล่าวเสียงเฉยเมยว่า “ใต้หล้านี้มีชะตาต้องกันมากมายเช่นนี้ได้อย่างไร?”

เฮ่อเหลียนจวินหัวเราะเบา ๆ โดยไม่สนใจคำกล่าวนั้น ก่อนจะหันไปมองย่าชิงที่อยู่ข้างเฉินซี จากนั้นก็พูดด้วยรอยยิ้มอบอุ่นว่า “ขอทราบชื่อแม่นางได้หรือไม่?”

ย่าชิงเหลือบมองเขา นางจะไม่เข้าใจได้อย่างไรว่าเจ้าคนนี้มีเจตนาอะไร? นางรู้สึกสนุกอยู่ในใจเล็กน้อย แต่ที่มุมปากกลับเผยแววใจร้อน “ในเมื่อเราชะตาต้องกัน เช่นนั้นก็ให้โชคชะตาตัดสินเถอะ”

เฮ่อเหลียนจวินถูกปิดประตูใส่หน้าหลายคราแต่ก็ยังไม่โกรธเคือง ทั้งยังคงเผยยิ้มบาง “แม่นาง เจ้าไม่เชื่อเรื่องโชคชะตาก็ไม่เป็นไร เพราะข้าเชื่อว่าเราจะมีโชคชะตาร่วมกันแน่นอน แล้วเจอกันในนครหลวงธารสายไหม”

พูดจบเขาก็กระตุ้นเหยี่ยวเหล็กอัสนีโลกันตร์ที่ขี่อยู่ให้หันหลังกลับและจากไปอย่างไม่ลังเล เขารู้ว่าหากรั้งดึงดันอยู่ตอนนี้คงไม่ดี สุดท้ายแล้ว หากความประทับใจแรกระหว่างบุรุษสตรีออกมาย่ำแย่ อนาคตจะแก้ไขได้ลำบาก

“อ้อใช่ หากพบปัญหาใดระหว่างไปนครหลวงธารสายไหม ก็เอ่ยชื่อข้าไปได้เลย แล้วเจอกัน!” ว่าแล้วเขาก็หายวับไป

“เจ้านั่นคิดว่าตัวเองเป็นใครกัน? หากยังรั้งอยู่อีกอึดใจ ข้าหักขามันทิ้งแน่!” เมื่อหวังเจิ้นเฟิงเห็นเฮ่อเหลียนจวินมีท่าทีหยิ่งยโสยิ่งกว่าเขา ทั้งยังคิดเกี้ยวย่าชิง เขาก็อดขมวดคิ้วและก่นด่าอย่างดุดันไม่ได้

“นิกายอสูรลวงเฮ่อเหลียนจวิน อัจฉริยะในโลกแห่งการบ่มเพาะของดินแดนป่าเถื่อนทางตอนเหนือ หากมาอยู่ในที่ราบตอนกลาง ก็นับว่าเทียบเท่ากับชิงซิ่วอี้และจ้าวชิงเหอได้ ไม่เคยคิดเลยว่าเราจะได้พบเขาที่นี่จริง ๆ” ย่าชิงขมวดคิ้ว

หวังเจิ้นเฟิงตกใจและดูเหมือนจะรู้ว่าเฮ่อเหลียนจวินเป็นใครแล้ว

เฮ่อเหลียนจวิน?

เฉินซีถอนสายตากลับมา เขารู้สึกได้ว่าเฮ่อเหลียนจวินแข็งแกร่งมาก ลมปราณที่แผ่ออกมาทั้งจางและถูกเร้นไว้โดยไม่รั่วไหล ชายคาดเดาได้ว่าความสามารถในการควบคุม รวมถึงพลังปราณของเฮ่อเหลียนจวินบรรลุถึงขั้นสูงแล้ว!

ในสายตาเขา คนผู้นี้เทียบขั้นกับชิงซิ่วอี้ได้ทีเดียว