บทที่ 368 สาวงามรวมตัว

บทที่ 368 สาวงามรวมตัว

บทที่ 368 สาวงามรวมตัว

ผู้คนพลุกพล่านเดินเบียดเสียดสวนทางกันเต็มท้องถนน

พริบตาเดียว เฉินซีก็มาถึงอีกฝั่งของถนน ก่อนจะยื่นแขนออกไปโอบไหล่เฉินอวี่น้อยไว้แน่น

“เราไม่ได้เจอกันมานานปี เฉินอวี่น้อยก็โตขึ้นมากเสียแล้ว อืม เจ้าหล่อกว่าตอนที่พ่อของเจ้ายังเด็กด้วยซ้ำ” เฉินซีลูบหัวของคนตัวเล็กอย่างรักใคร่และชมเชยด้วยรอยยิ้ม

เฉินอวี่กะพริบตากลมโตที่มีสีดำสนิท พลางหัวเราะคิกคักไม่หยุด ขณะที่นั่งอยู่บนไหล่ของเฉินซี

“เหตุใดพวกเจ้าจึงมาที่นี่กัน? แล้วเฉินฮ่าวอยู่ที่ใด?” เฉินซีหยอกล้อเฉินอวี่ตัวน้อยในขณะที่เขาหันไปถามเฟยเหลิ่งชุ่ย

“ท่านพ่อบอกว่ามีงานของตระกูลที่ต้องจัดการมากมายนับไม่ถ้วน ทำให้เขาไม่สามารถออกห่างจากเมืองได้ ดังนั้นเขาจึงปล่อยให้ท่านแม่พาข้ามาที่นครหลวงธารสายไหมเพื่อให้กำลังใจท่านลุง” เฉินอวี่ตัวน้อยตอบตัดหน้าเฟยเหลิ่งชุ่ย

เฉินซีเข้าใจทุกอย่างในทันที ตระกูลเฉินในยามนี้น่าจะอยู่ในช่วงของการขยายตัวอย่างรวดเร็ว จึงเป็นเรื่องธรรมดาที่ในเวลานี้เฉินฮ่าวผู้เป็นน้องชายของเขาจะต้องอยู่รับผิดชอบสถานการณ์โดยรวม

“เฉินซี ไม่เจอกันนานเลย ข้าไม่เคยคิดมาก่อนว่าเจ้าจะประสบความสำเร็จเช่นนี้ ในโลกแห่งการบ่มเพาะของดินแดนทางใต้ยามนี้ไม่มีใครเลยที่ไม่รู้จักชื่อของเจ้า” ท่ามกลางเสียงหัวเราะที่อบอุ่นและจริงใจ นักพรตเต๋าเหวินเสวี่ยนก็เดินเข้ามาหาเขา ตามมาด้วยชายหญิงที่งดงามและหล่อเหลาคู่หนึ่ง พวกเขาคือสองพี่น้องมู่เหยากับมู่เหวินเฟยนั่นเอง

เมื่อพวกเขาเห็นเฉินซี ใบหน้าของพวกเขาก็เต็มไปด้วยรอยยิ้มเปี่ยมสุข

“คารวะผู้อาวุโสเหวินเสวี่ยน” เฉินซีรีบส่งเฉินอวี่ตัวน้อยให้เฟยเหลิ่งชุ่ย ก่อนจะเดินไปทักทายนักพรตเต๋าเหวินเสวี่ยนผู้เป็นอาจารย์ของน้องชายเขา และอีกฝ่ายก็ช่วยดูแลน้องชายของเขาตอนที่อยู่ในนิกายกระบี่เมฆาพเนจรเป็นอย่างดี ดังนั้นเฉินซีจึงไม่กล้าละเลยอีกฝ่าย

เหวินเสวี่ยนโบกมือก่อนจะกล่าวด้วยความไม่พอใจว่า “ผ่านมาตั้งหลายปีแล้ว เจ้ายังเรียกข้าแบบนั้นอยู่อีกหรือ เด็กน้อย หากอาจารย์ข้ารู้เข้า เขาจะต้องดุข้าอย่างหนักแน่ ๆ”

“ตกลง ตกลง พี่ใหญ่เหวินเสวี่ยน เช่นนี้เป็นอย่างไร?” เฉินซีกล่าวด้วยรอยยิ้ม อาจารย์ของเหวินเสวี่ยนคือผู้อาวุโสสูงสุดของนิกายกระบี่เมฆาพเนจร เป่ยเหิง ผู้เป็นพี่น้องร่วมสาบานของเฉินซี หากว่ากันตามลำดับอาวุโส เหวินเสวี่ยนอาจจะต้องเรียกเขาว่าอาจารย์ลุง ดังนั้นจึงเป็นการดีกว่าที่เขาจะนับอีกฝ่ายเป็นเพื่อนรุ่นเดียวกัน

ขณะที่พูด เขาก็หันไปยิ้มให้มู่เหยาและมู่เหวินเฟยเป็นการทักทาย

ต่อจากนั้นเฉินซีก็พูดคุยกับตู้ชิงซี ต้วนมู่เจ๋อ และซ่งหลินครู่หนึ่ง ก่อนที่จะนำทางพวกเขาทั้งหมดไปยังที่พักของตน

ถนนพลุกพล่านไปด้วยผู้คนและเสียงอึกทึกครึกโครมมาก ดังนั้นมันจึงไม่ใช่สถานที่ที่ดีนักในการหวนนึกถึงวันเก่า ๆ

ระหว่างทางเฉินซีค้นพบว่าเหตุผลที่เฉินอวี่กับเฟยเหลิ่งชุ่ยสามารถมาถึงนครหลวงธารสายไหมได้อย่างปลอดภัยนั้นต้องขอบคุณเหวินเสวี่ยนที่คอยดูแลพวกเขา ด้วยการปรากฏตัวของเหวินเสวี่ยนซึ่งเป็นผู้เยี่ยมยุทธ์ขอบเขตสถิตกายา ดังนั้นหากพวกเขาไม่ได้พบกับผู้เยี่ยมยุทธ์ขอบเขตเซียนปฐพี พวกเขาก็จะไม่เผชิญกับอันตรายใด ๆ

กลุ่มของตู้ชิงซีเองก็พลอยได้รับประโยชน์จากการเป็นสหายของเฉินซีในการติดตามกลุ่มของเหวินเสวี่ยนมายังนครหลวงนี้ด้วยเช่นกัน

ท้ายที่สุดแล้ว ดินแดนทางใต้ก็นับว่าอยู่ห่างจากนครหลวงธารสายไหมมาก และความแข็งแกร่งของพวกเขาก็ไม่สูงนัก หากไม่มีผู้เยี่ยมยุทธ์เหวินเสวี่ยนคนนี้เป็นผู้นำกลุ่ม พวกเขาคงไม่อาจมาถึงที่นี่ได้อย่างปลอดภัย

สิ่งที่ทำให้เฉินซีค่อนข้างอายและลำบากใจก็คือเมื่อตู้ชิงซีกับมู่เหยาเห็นย่าชิง อวิ๋นน่า และเหยียนเยียน บรรยากาศก็แปลกไปในทันที

ผู้หญิงทั้งห้าคนนี้มีความผูกพันกับเขาไม่มากก็น้อย ในตอนนี้เมื่อพวกเขามารวมตัวกัน แม้ว่าพวกเขาจะพูดคุยกันอย่างอบอุ่น แต่สถานการณ์ก็ชวนให้รู้สึกถึงความไม่ชอบมาพากลแปลก ๆ อยู่เสมอ

แน่นอนว่าทั้งห้าสาวไม่ได้ทะเลาะกันเพราะเหตุนี้ การสนทนาระหว่างพวกนางส่วนใหญ่อยู่ในรูปของการสอบสวน และไม่ได้มีการตบตีแย่งชิงกันเกิดขึ้นแต่อย่างใด

ดูเหมือนว่าพวกเขาต้องการยืนยันความสัมพันธ์ของเฉินซีกับผู้หญิงคนอื่น และความรู้สึกของเฉินซีกับผู้หญิงคนอื่น ๆ ผ่านการซักถาม

ส่วนสิ่งที่พวกนางจะทำหลังจากเข้าใจสถานการณ์แล้ว นั่นเป็นสิ่งที่พวกนางเท่านั้นที่รู้ เพราะหัวใจของผู้หญิงเป็นสิ่งที่ไม่อาจคาดเดาได้

แม้แต่เหวินเสวี่ยนกับเฟยเหลิ่งชุ่ยก็ยังรับรู้ถึงบรรยากาศที่แตกต่างไปได้เป็นอย่างดี ซึ่งทำให้ทั้งคู่รู้สึกขบขันและประหลาดใจ

เหยียนเยียนนั้นไม่เป็นไร นางไม่สามารถพูดได้ว่าตนมีความสัมพันธ์ใกล้ชิดกับเฉินซีถึงขั้นนั้น ซึ่งอาจกล่าวได้ว่ามันเป็นเพียงความสัมพันธ์แบบสหาย แต่เมื่อนางอยู่ท่ามกลางสถานการณ์เช่นนี้ ในสายตาของคนนอกแล้ว มันก็กลายเป็นความสัมพันธ์อีกรูปแบบหนึ่งเท่านั้น

สิ่งนี้ทำให้นางทั้งหงุดหงิดและขบขัน ทว่านางก็ได้แต่กลืนยาขมอย่างเงียบ ๆ เพราะแม้ว่าจะอธิบายไปแล้ว แต่นางก็ยังไม่สามารถอธิบายได้อย่างชัดเจนนัก

เมื่อเปรียบเทียบกันแล้ว ทางฝั่งหวังเจิ้นเฟิง ซ่งหลิน ต้วนมู่เจ๋อกับมู่เหวินเฟยกลับกลายเป็นหนึ่งเดียวกันอย่างรวดเร็ว พวกเขาเดินเอาแขนโอบไหล่กันและกันขณะที่คุยโม้อย่างสนุกสนาน มีความสุขราวกับว่าพวกเขารู้จักกันมานาน ไม่เหมือนคนที่เพิ่งพบกันเลยแม้แต่น้อย

นี่เป็นสิ่งที่เข้าใจได้ง่ายมาก แม้ว่าหวังเจิ้นเฟิงจะเป็นนายน้อยของจวนจ้าวอัสนี แต่ตอนนี้เขาต้องการที่จะเป็นสหายของเฉินซี ดังนั้นเขาย่อมไม่วางท่าและแสดงความลำบากใจแก่สหายของอีกฝ่ายอยู่แล้ว เขาจึงกลายเป็นหนึ่งเดียวกับคนอื่น ๆ อย่างเป็นธรรมชาติ

อันที่จริงเฉินซีก็ต้องการที่จะรวมกลุ่มสนทนากับหวังเจิ้นเฟิงและคนอื่น ๆ ด้วยเช่นกัน หรืออย่างน้อยที่สุดก็ได้คุยกับนักพรตเต๋าเหวินเสวี่ยนเพราะมันคือการหลบเลี่ยงความสนใจของผู้หญิงเหล่านี้ชั่วคราวที่ดีที่สุด