บทที่ 373 การโต้กลับที่รุนแรง

เมื่อชื่อของเฉินซีถูกเอ่ยถึง ทั้งพระราชวังธารสายไหมก็ตกอยู่ในความเงียบชั่วขณะ

หวงฝู่จิ่งเทียน นักพรตเต๋าหลงเหอ โม่หลานไห่ ชงซวี่ผู้ไร้ขอบเขต หลิวเสี่ยว และจ้าวจื๋อเหม่ยต่างก็มีสีหน้าค่อนข้างมืดมน ดวงตาของพวกเขาเป็นเสมือนกระบี่ขณะที่พวกเขาจ้องมองไปที่เป่ยเหิงอย่างเย็นชา

ยอดฝีมือขอบเขตเซียนปฐพีทุกคนที่อยู่ที่นี่ล้วนเคยได้ยินชื่อของเฉินซี เหตุผลนั้นเป็นเรื่องที่เข้าใจได้ง่ายมาก เรื่องที่หวงฝู่จิ่งเทียนและคนอื่น ๆ มอบหมายให้ตำหนักตะวันดำทำหน้าที่ลอบสังหารเฉินซีโดยการซุ่มโจมตีนั้นเป็นที่เลื่องลือ และการปกปิดมันก็แทบเป็นไปไม่ได้แม้ว่าพวกเขาจะต้องการก็ตาม

ทุกคนล้วนเคยได้ยินเหตุผลของการลอบสังหารมาอยู่บ้าง เนื่องจากเฉินซีครอบครองสมบัติอมตะอยู่หลายชิ้น อีกทั้งยังได้รับสมบัติมากมายจากขุมสมบัติเฉียนหยวนในห้วงทะเลทรายมรณะ ซึ่งเดิมทีหวงฝู่จิ่งเทียนและคนอื่น ๆ ต้องการยึดครองมัน แต่ด้วยเหตุผลบางอย่างที่ไม่ทราบสาเหตุ ทำให้พวกเขาต้องกลับไปมือเปล่าในท้ายที่สุด

ทุกคนล้วนตระหนักถึงเรื่องนี้อยู่ในใจ แต่หากพวกเขากล่าวถึงมัน มันอาจจะทำลายชื่อเสียงของหวงฝู่จิ่งเทียนและคนอื่น ๆ ซึ่งนั่นเป็นสิ่งที่อาจทำให้พวกเขาต้องขุ่นเคือง และคนพวกนี้ล้วนผ่านประสบการณ์ชีวิตมาอย่างยาวนาน ดังนั้นพวกเขาจึงเข้าใจหลักการนี้ดี

ดังนั้นในระหว่างการสนทนาก่อนหน้านี้ พวกเขาจึงจงใจเลี่ยงชื่อของเฉินซีเพื่อไม่ทำให้ทั้งหกคนนี้ไม่พอใจ

แต่ในขณะนี้ เป่ยเหิงกลับกล่าวถึงชื่อของเฉินซีออกมาและไม่ต้องสงสัยเลยว่ามันได้จี้ใจดำของคนทั้งหก จนเผยให้เห็นรอยแผลเป็นที่น่าอับอาย ดังนั้นบรรยากาศจึงเงียบลงไปโดยปริยาย

หัวใจของเป่ยเหิงบีบรัดเมื่อเขารู้สึกถึงการเปลี่ยนแปลงของบรรยากาศ และสีหน้าของเขาก็ดูไม่เป็นธรรมชาติอยู่เล็กน้อย แต่เขาไม่เสียใจเลยที่เอ่ยชื่อของเฉินซี

“เฉินซี? ข้าเคยได้ยินชื่อของเด็กคนนี้ด้วย”

มหาเสนาบดีกวาดสายตามองทุกคน ซึ่งดูเหมือนว่าเขาจะไม่ได้สังเกตเห็นบรรยากาศที่เปลี่ยนแปลงไป จากนั้นเจ้าตัวจึงกล่าวพร้อมรอยยิ้มว่า “เขาเป็นยอดฝีมือรุ่นเยาว์ที่ได้รับชัยชนะหนึ่งร้อยครั้งติดต่อกันในการชุมนุมธารทอง และเป็นชายหนุ่มเพียงคนเดียวจากโลกแห่งการบ่มเพาะของดินแดนทางใต้ที่ได้รับความสำเร็จเช่นนี้ เขาไม่ธรรมดาจริง ๆ”

ทุกคนต่างมองหน้ากันแต่ไม่มีผู้ใดตอบกลับไป

ใบหน้าของหวงฝู่จิ่งเทียนและคนอื่น ๆ เริ่มมืดมนยิ่งขึ้น เห็นได้ชัดว่ามหาเสนาบดีจงใจทำเช่นนี้เพื่อให้พวกเขาอับอาย!

แต่เพราะเกรงต่อสถานะของมหาเสนาบดี พวกเขาจึงต้องฝืนเก็บความขุ่นเคืองไว้ในใจของตัวเอง

มหาเสนาบดีไม่ได้สนใจทัศนคติของทุกคนและรอยยิ้มของเขายังคงอยู่ ขณะที่เขาถามต่อไปด้วยความสนใจ “สหายนักพรตเต๋าเป่ยเหิง ท่านช่วยชี้ได้หรือไม่ว่าเฉินซีคือคนไหน? เพื่อที่ข้าจะได้เป็นสักขีพยานต่อความแข็งแกร่งของเขา”

เป่ยเหิงสังเกตเห็นอย่างเฉียบขาดว่า มหาเสนาบดีจงใจทำให้หวงฝู่จิ่งเทียนขุ่นเคือง และเขาอดไม่ได้ที่จะสงสัยในใจ ‘เหตุใดเขาถึงทำเช่นนี้? หรือว่ามหาเสนาบดีต้องการตีสนิทกับน้องร่วมสาบานของข้าหรือ?’

“ท่านมหาเสนาบดี โปรดดูนั่น ชายหนุ่มร่างสูงในชุดสีฟ้าคนนั้นคือน้องชายร่วมสาบานของข้า เฉินซี” แม้ว่าในใจของเขาจะสงสัย แต่เป่ยเหิงยังคงชี้ไปยังยอดเขาทะยานสวรรค์ที่อยู่ห่างไกลและตอบกลับด้วยรอยยิ้ม

“ที่ระยะสิบห้าลี้หรือ?” มหาเสนาบดีกวาดสายตามองไปยังยอดเขาทะยานสวรรค์และตกตะลึง จากนั้นเขาก็กล่าวด้วยความประหลาดใจว่า “แม้ว่าเขาจะขึ้นไปได้ไม่สูงเท่าคนอื่น ๆ แต่ความเร็วของเขาก็ลึกล้ำยิ่งนัก มันไม่เร็วและไม่ช้า มีระยะทางคงที่ และสีหน้าของเขาก็ผ่อนคลาย เห็นได้ชัดว่าไม่ได้ทนทุกข์ทรมานจากแรงกดดันของเต๋ารู้แจ้งมากนัก และด้วยแรงผลักดันนี้ เขาจะสามารถเอาชนะคนอื่น ๆ ได้ในไม่ช้า” ขณะที่เขากล่าวมาถึงจุดนี้ น้ำเสียงของเขาเผยให้เห็นร่องรอยของการชมเชย

ยอดฝีมือขอบเขตเซียนปฐพีที่อยู่ในห้องโถงในขณะนี้ต่างก็มองไปที่เฉินซีทีละคน และพวกเขาค่อนข้างเห็นด้วยกับมุมมองของมหาเสนาบดี

สายตาของพวกเขาล้วนเฉียบแหลมเป็นอย่างมากและพวกเขาสามารถแยกแยะได้ว่า แม้ความเร็วในการเดินบนยอดเขาทะยานสวรรค์ของเฉินซีจะไม่รวดเร็วนัก แต่สีหน้าของเขาก็ผ่อนคลายในขณะที่เดินด้วยความเร็วที่ไม่เร็วหรือช้าเกินไป และเขาก็เดินขึ้นไปอยู่ตลอดเวลาโดยไม่หยุดนิ่งแม้แต่น้อย ซึ่งเมื่อเทียบสภาพที่ดูไม่ได้และยากลำบากของคนอื่น ๆ ในขณะที่กำลังเดินขึ้นไปบนยอดเขาทะยานสวรรค์อยู่นั้น เห็นได้ชัดว่าชายหนุ่มเหนือกว่าหลายเท่า

“ความแข็งแกร่งของเจ้าเด็กคนนี้ไม่ธรรมดาจริง ๆ!”

ยอดฝีมือขอบเขตเซียนปฐพีเหล่านี้เคยได้ยินแต่ชื่อของเฉินซีเท่านั้น และพวกเขารู้สึกประหลาดใจอย่างมากเมื่อเห็นชายหนุ่มในตอนนี้ แต่เพราะเกรงว่าจะทำร้ายใบหน้าของหวงฝู่จิ่งเทียนและคนอื่น ๆ จึงไม่มีใครกล่าวถึงเรื่องนี้

ปัง!

ทันใดนั้น เสียงโครมครามก็ดังขึ้นในห้องโถงและทำให้ทุกคนตกใจ เมื่อพวกเขาหันกลับไปมอง พวกเขาก็เห็นว่าเป่ยเหิงได้ทุบโต๊ะตรงหน้าเขาอย่างกะทันหัน และทั้งใบหน้าของเขาก็แดงก่ำราวกับว่ากำลังโกรธถึงขีดสุด

“ทุกคน ดูที่ความสูงสิบห้าลี้บนยอดเขาทะยานสวรรค์!” เป่ยเหิงชี้ไปที่ยอดเขาทะยานสวรรค์ที่อยู่ห่างไกลและกัดฟันแน่น “พวกมันมีทั้งหมดสิบสามคน แต่พวกมันกลับขัดขวางเส้นทางของน้องร่วมสาบานของข้า ซึ่งเห็นได้ชัดว่าพวกมันมีเจตนาร้ายและต้องการกระทำเรื่องเลวทราม วิธีการดังกล่าวทั้งน่ารังเกียจและสกปรกที่สุด!”

ทุกคนต่างมองไปที่นั่น เช่นเดียวกับที่เป่ยเหิงกล่าว มีศิษย์รุ่นเยาว์สิบสามคนกำลังยืนขวางเส้นทางของเฉินซีอยู่ และการเผชิญหน้าของทั้งสองฝ่ายที่พร้อมจะต่อสู้ได้ทุกเมื่อนั้น ใคร ๆ ก็สามารถสังเกตเห็นได้

อย่างไรก็ตาม เมื่อพวกเขาจำตัวตนของศิษย์ทั้งสิบสามคนได้ ทุกคนก็เข้าใจทันทีว่าทำไมเป่ยเหิงถึงโกรธเกรี้ยว และถ้าเป็นพวกเขาเองละก็ พวกเขาก็อาจจะไม่สามารถควบคุมเปลวไฟแห่งโทสะในใจได้เช่นกัน เหตุผลนั้นก็ง่ายดายมากเพราะว่าทั้งสิบสามคนนี้ล้วนเป็นศิษย์ของหวงฝู่จิ่งเทียนและนิกายอื่น ๆ ซึ่งแม้แต่คนโง่เขลาก็สามารถแยกแยะได้ว่านี่เป็นแผนการแก้แค้นของกองกำลังทั้งหกที่เป็นศัตรูกับเฉินซี!

บางทีอาจจะเป็นหวงฝู่จิ่งเทียนกับคนอื่น ๆ ที่ทำให้ทั้งสิบสามคนต้องกระทำเช่นนั้น…

แม้แต่มหาเสนาบดีก็อดไม่ได้ที่จะขมวดคิ้ว แต่เขาก็ไม่ได้กล่าวอะไรออกมา เนื่องจากนี่คือการชุมนุมดาวรุ่ง และตราบใดที่ไม่มีใครฝ่าฝืนกฎ ก็จะไม่มีผู้ใดที่สามารถกล่าวอะไรเกี่ยวกับเรื่องนี้ได้

“ฮ่า ๆ สหายนักพรตเต๋าเป่ยเหิง คำกล่าวของเจ้าผิดแล้ว หากใครต้องการผ่านการทดสอบของยอดเขาทะยานสวรรค์ ความแข็งแกร่งเพียงอย่างเดียวนั้นคงไม่เพียงพอ เนื่องจากมันทดสอบทั้งนิสัยใจคอและสติปัญญาในระดับสูง หากปรารถนาจะเหนือกว่าผู้อื่น มันจะเป็นไปได้อย่างไรหากปราศจากกลยุทธ์และสติปัญญา?” จู่ ๆ หวงฝู่จิ่งเทียนก็เริ่มหัวเราะเสียงดังในขณะที่เขากล่าวด้วยเสียงที่เหมือนฟ้าร้องดังก้องไปทั่วห้องโถง

“ฮึ่ม! ตั้งแต่เริ่มต้น การชุมนุมดาวรุ่งจะต้องเป็นการแข่งขันที่โหดเหี้ยม หากทุกคนยึดมั่นในกฎและมีความคิดที่ดีอยู่ในใจ แล้วการแข่งขันนี้จะคัดเลือกยอดฝีมือที่แท้จริงได้อย่างไร”

“ถูกต้อง ทุกอย่างขึ้นอยู่กับกำลังและสติปัญญาของตนเอง ตราบใดที่ไม่ละเมิดกฎ การกระทำใด ๆ ก็สามารถทำได้ แม้ว่าเขาจะถูกฆ่าตาย เขาก็สมควรได้รับมัน และเขาไม่สามารถโกรธแค้นใครได้ เพราะมันก็เคยมีคนจำนวนมากที่เสียชีวิตอย่างน่าอนาถในการต่อสู้ของการชุมนุมดาวรุ่งครั้งก่อน!”

นักพรตเต๋าหลงเหอ โม่หลานไห่ จ้าวจื๋อเหม่ยและคนอื่น ๆ กล่าวออกมาอย่างต่อเนื่อง ดวงตาของพวกเขาเหมือนกระบี่ที่แฝงความหนาวเย็น และพวกเขาล้วนจ้องมองไปที่เป่ยเหิงด้วยท่าทางเย็นชาและดูถูกเหยียดหยาม

ใบหน้าของเป่ยเหิงแดงก่ำและโกรธจนตัวสั่น แต่เขาไม่สามารถโต้แย้งได้ เพราะสิ่งที่ไอ้เฒ่าพวกนี้กล่าวมาคือเรื่องจริง ไม่ต้องกล่าวถึงเรื่องที่คนนับสิบรุมล้อมคนคนเดียว แม้แต่คนนับร้อยรุมล้อมคนคนเดียวก็เคยเกิดขึ้นในการชุมนุมดาวรุ่งครั้งก่อนเช่นกัน

“ดูนั่นสิ! การต่อสู้เริ่มขึ้นแล้ว!” หนึ่งในยอดฝีมือขอบเขตเซียนปฐพีกล่าวออกมา และมันก็ดึงดูดสายตาของทุกคนไปยังยอดเขาทะยานสวรรค์ทันที

ความคิดเห็น