บทที่ 403 ดาบพิฆาตสุญตานภาโลหิต!

บทที่ 403 ดาบพิฆาตสุญตานภาโลหิต!

บทที่ 403 ดาบพิฆาตสุญตานภาโลหิต!

ฟิ้ว!

สายตาของเฉินซีกับซูเฉินได้ปะทะกันที่กลางอากาศ แม้ว่าสายตาของพวกเขาจะแยกจากกันในทันที แต่ก็ทำให้บรรยากาศปกคลุมไปด้วยเจตนาฆ่าอันเข้มข้นในทันที

ทั้งสองคนไม่กล่าวอะไรสักคำ ก่อนที่จะหันไปทางสังเวียนสังหารปีศาจ

…

“หืม? ดูเหมือนชายหนุ่มสองคนนี้ จะมีอะไรแปลก ๆ หรือไม่?” มหาเสนาบดีรู้สึกงุนงงเล็กน้อย

ผู้เยี่ยมยุทธ์ขอบเขตเซียนปฐพีคนอื่น ๆ ก็สังเกตเห็นสิ่งนี้เช่นกัน จากนั้นจึงมองไปทางเป่ยเหิงอย่างต่อเนื่องและเอ่ยถามว่า “สหายเต๋าเป่ยเหิง เจ้าพอจะรู้เหตุผลหรือไม่”

เป่ยเหิงมองไปที่หวงฝู่ไท่อู่จากระยะไกล จากนั้นจึงถอนหายใจและกล่าวว่า “ทุกท่าน มีบางอย่างที่พวกท่านไม่รู้ ตระกูลของน้องร่วมสาบานของข้าได้ถูกทำลายลงเมื่อหลายปีก่อนและเขาต้องเผชิญกับความทุกข์ยากมาตั้งแต่ยังเด็ก ซึ่งสิ่งเหล่านี้ล้วนเกิดจากน้ำมือของตระกูลซูของซูเฉินผู้นี้…”

ผู้เยี่ยมยุทธ์ขอบเขตเซียนปฐพีเหล่านี้เกือบทั้งหมดล้วนมาจากโลกแห่งการบ่มเพาะที่อยู่นอกดินแดนทางใต้ และได้ปลีกวิเวกเพื่อบ่มเพาะอย่างสันโดษตลอดทั้งปี ดังนั้นพวกเขาจึงไม่ทราบถึงปัญหาระหว่างเฉินซีกับตระกูลซู

คิ้วของเป่ยเหิงขมวดแน่นขณะที่เขากล่าวด้วยความไม่พอใจว่า “หากน้องร่วมสาบานของข้าไม่ได้รับความช่วยเหลือจากผู้ยิ่งใหญ่ เขาคงเสียชีวิตด้วยน้ำมือของตระกูลซูไปนานแล้ว ตอนนี้เหล่าสหายเต๋าคงจะเข้าใจเกี่ยวกับการเป็นปฏิปักษ์ระหว่างสองคนนี้แล้วใช่หรือไม่”

ผู้เยี่ยมยุทธ์ขอบเขตเซียนปฐพีคนอื่น ๆ ก็เข้าใจในทันที

“การจัดการของฝ่าบาทมีความหมายลึกซึ้งจริง ๆ”

“ใช่แล้ว ชายหนุ่มคู่นี้มีหนี้แค้นระหว่างตระกูล และความเกลียดชังของพวกเขาก็ลึกซึ้งยิ่งนัก การต่อสู้ครั้งนี้จะต้องยอดเยี่ยมอย่างแน่นอน”

แต่มหาเสนาบดีดูเหมือนจะหลงอยู่ในห้วงความคิด ‘ความช่วยเหลือจากผู้ยิ่งใหญ่? หรืออาจเป็นตระกูลไป๋แห่งเทือกเขาหนามม่วงที่ครั้งหนึ่งพระองค์เคยตรัสถึงโดยไม่ได้ตั้งใจ? ไม่น่าแปลกใจที่เป่ยเหิงคนนี้จะกล้าพูดเรื่องนี้ในที่สาธารณะ โดยไม่คำนึงถึงใบหน้าของจ้าวขุนศึกหวงฝู่ไท่อู่’

ในอีกด้านหนึ่ง ริมฝีปากของหวงฝู่จิ่งเทียนเต็มไปด้วยรอยยิ้มเย็นชาเล็กน้อย “เจ้าเด็กเฉินซีคนนี้ เป็นดาวหายนะจริง ๆ ไม่ว่ามันจะไปที่ใดก็จะคอยสร้างปัญหาไปทั่ว อีกทั้งยังสร้างศัตรูไปซะทุกที มันช่างโง่เขลาและแสวงหาความตายอย่างแท้จริง!”

“ศัตรูของศัตรูคือมิตรของเรา ชิงซิ่วอี้และหวงฝู่ฉางเทียนจากฝั่งเรารวมทั้งซูเฉิน ตอนนี้เฉินซีมีศัตรูถึงสามคนการแข่งขันสิบอันดับแรก ข้าไม่จะเชื่อว่าเขาจะสามารถไปต่อได้จนจบ!” นักพรตเต๋าหลงเหอ ผู้เป็นบรรพจารย์ของนิกายกระเรียนพิสุทธิ์คิดเย้ยหยัน

ทันทีที่โม่หลานไห่และคนอื่น ๆ ได้ยินสิ่งนี้ พวกเขาก็แสดงสีหน้าอำมหิตทันที เนื่องจากพวกเขาเกลียดชังเฉินซีเข้ากระดูกดำ และไม่เต็มใจที่จะเห็นชายหนุ่มแสดงฝีมือไปมากกว่านี้!

…

สองคนในห้าอันดับแรกของการชุมนุมดาวรุ่งจะได้รับการตัดสินแล้ว

ระหว่างเฉินซีกับซูเฉิน มีเพียงผู้เดียวเท่านั้นที่จะสามารถเข้าสู่ห้าอันดับแรกได้ และเมื่อใดที่พวกเขาสามารถเข้าสู่ห้าอันดับแรกได้ การที่พวกเขาจะใกล้สามอันดับแรกก็อยู่ห่างออกไปเพียงไม่กี่ก้าว

“ผ่านมากี่ปีกันแล้วนะที่ข้าต้องอดกลั้น? ในที่สุดข้าก็มีโอกาสที่จะแก้แค้น!” สายตาของซูเฉินฉายประกายเย็นชาและปราศจากอารมณ์ความรู้สึก เมื่อเขานึกถึงเหตุการณ์อันน่าสลดใจที่ตระกูลถูกทำลายล้างเมื่อหลายปีก่อน ความเกลียดชังที่สะสมอยู่ภายในใจของเขาเป็นเวลาหลายปีจู่ ๆ ก็ระเบิดออกมาอย่างรุนแรงราวกับคลื่นยักษ์ที่ถาโถม และมันได้กระตุ้นเลือดในร่างกายของเขาจนแทบระเบิดออกมา!

“ถ้าหากบดขยี้เฉินซีได้ ก็เท่ากับการเข้าสู่ห้าอันดับแรก โอกาสนี้ยากที่จะเกิดขึ้นในอีกพันปี และข้าต้องคว้ามันไว้ให้ได้!” เสื้อผ้าของซูเฉินกระพือไปมา ในขณะที่เขาก้าวเดินเข้าไปในสังเวียนสังหารปีศาจและมองไปยังเฉินซีซึ่งอยู่ฝั่งตรงข้าม

“แน่นอนว่าหากไม่ดึงวัชพืชออกจากราก พวกมันก็จะสามารถงอกขึ้นมาใหม่เมื่อสายลมฤดูใบไม้ผลิพัดมาอีกครั้ง …ซูเฉิน คนผู้นี้สามารถบรรลุความสำเร็จดังกล่าวได้ในเวลาเพียงไม่กี่ปี หากข้าให้เวลาเขาไปมากกว่านี้ เขาอาจสร้างตระกูลซูขึ้นมาใหม่เพื่อสะสมกำลัง จากนั้นจะยึดตระกูลเฉินของข้าเป็นศัตรูคู่อาฆาตและจะทำให้เกิดการต่อสู้ที่ไม่มีที่สิ้นสุด…” ทันทีที่เฉินซีตัดสินใจได้ เจตนาฆ่าก็แวบเข้ามาในใจของชายหนุ่มทันที “ไม่ว่าอย่างไรข้าก็ปล่อยให้ซูเฉินเติบโตไปมากกว่านี้ไม่ได้เป็นอันขาด เขาต้องถูกทำลายลงที่นี่ในวันนี้!”

สายตาของพวกเขาปะทะกันจากระยะไกล

กระแสพลังที่ไร้รูปร่างได้ปะทะกัน ทุกคนสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายที่เด็ดเดี่ยวระหว่างพวกเขาทั้งสองคน คล้ายกับว่าครั้งนี้ต้องมีใครสักคนที่ตาย!

ฟิ้ว! ฟิ้ว!

กระบี่และดาบปรากฏขึ้นในมือของพวกเขาตามลำดับ กลิ่นอายพลุ่งพล่านที่พวกเขาปล่อยออกมาได้ทะลวงผ่านก้อนเมฆจนเขย่าทั้งท้องฟ้า สวรรค์และผืนดิน การปะทะกันอย่างรุนแรงของกลิ่นอายระหว่างผู้บ่มเพาะกระบี่และผู้บ่มเพาะดาบได้ดึงความสนใจของทุกคนที่อยู่ตรงนั้น

เฉินซีถือยันต์ศัสตราสีดำสนิท ไร้ความมันวาว ทั้งยังดูโบราณและเรียบง่าย ในขณะที่ดาบในมือของซูเฉินนั้นยาวเกือบสี่ฉื่อ กว้างเท่าฝ่ามือ และมีสีแดงโลหิต อักขระยันต์พลุ่งพล่านไปจนถึงปลายดาบ ในขณะที่ประกายดาบปกคลุมอยู่รอบ ๆ และคุณภาพของมันก็ไม่ธรรมดาเป็นอย่างยิ่ง

“เฉินซี แกมันตัวซวยจากเมืองหมอกสนที่ทำให้ตระกูลข้าต้องถูกทำลาย ถ้าไม่ใช่เพราะตระกูลซูไม่เต็มใจที่จะทำให้เจ้าต้องลำบาก เจ้าคงถูกฆ่าในขณะที่ยังอยู่บนเปลไปแล้ว! เจ้ารู้หรือไม่? มันเป็นเพราะเจ้าที่ทำให้ชีวิตของปู่เจ้าต้องพินาศ!” ซูเฉินกล่าวด้วยน้ำเสียงเย็นชาอย่างแผ่วเบา แต่ทุกคำพูดนั้นชัดเจนราวกับเสียงฟ้าร้อง ขณะที่เขากล่าว คมดาบสีแดงเลือดที่แคบและยาวในมือก็ส่งเสียงพึมพำ และคลื่นความผันวนที่รุนแรงก็แผ่ออกมาจากคมดาบ

“ซูเฉิน นี่คือคำพูดสุดท้ายของเจ้าใช่หรือไม่?” เฉินซีตอบอย่างเฉยเมย

ทั้งคู่ปะทะกันด้วยคำพูดเพียงเพราะต้องการทำให้ดวงจิตแห่งเต๋าของอีกฝ่ายสั่นคลอน

เพราะในระดับการบ่มเพาะของพวกเขา การบ่มเพาะจิตใจก็ส่งผลต่อความแข็งแกร่งในการต่อสู้ และหากมีความผิดพลาดเพียงเล็กน้อยที่เกิดขึ้นในช่วงเวลาวิกฤต ก็อาจทำให้คนผู้นั้นประสบกับความพ่ายแพ้ได้เช่นกัน

เมื่อเฉินซีกับซูเฉินสังเกตเห็นว่า ไม่อาจยั่วยุอีกฝ่ายได้ ทันใดนั้น พวกเขาจึงโจมตีอย่างดุร้ายโดยปราศจากความลังเลทันที