บทที่ 431 หนึ่งปีต่อมา

บทที่ 431 หนึ่งปีต่อมา

บทที่ 431 หนึ่งปีต่อมา

‘ก่ออัสนีผสานดารา’ เป็นพลังอิทธิฤทธิ์อันทรงพลังที่เกิดจากกระดูกของคุนเผิง ซึ่งแฝงไปด้วยความลึกซึ้งของมหาเต๋าแห่งวารี มหาเต๋าแห่งอัสนี และเต๋าแห่งการกลืนกิน

ในบรรดามหาเต๋าเหล่านี้ มหาเต๋าแห่งวารีกับอัสนีเป็นแก่นแท้ของมหาเต๋า ในขณะที่เต๋ารู้แจ้งแห่งการกลืนกินนั้นเป็นเคล็ดวิชาการใช้เต๋ารู้แจ้งรูปแบบหนึ่ง เช่นเดียวกับเต๋าแห่งกระบี่และเต๋าแห่งดาบ

การฝึกฝนก่ออัสนีผสานดาราคือ การใช้เคล็ดวิชาของเต๋ารู้แจ้งแห่งการกลืนกิน เพื่อควบคุมและสำแดงพลังของมหาเต๋าแห่งวารีกับมหาเต๋าแห่งอัสนี

ตัวอย่างเช่น เคล็ดวิชาที่ศิษย์พี่สามของเขาได้แสดงออกมานั้นคือ การใช้พลังที่น่าสะพรึงกลัวของมหาเต๋าแห่งวารีและอัสนีผ่านเต๋ารู้แจ้งแห่งการกลืนกิน

“ศิษย์น้องเล็ก หากเจ้าได้บ่มเพาะเคล็ดก่ออัสนีผสานดาราจนถึงระดับสูงแล้ว ก็จะสามารถควบแน่นกระแสวังวนแห่งดวงดาว ซึ่งก่อตัวขึ้นจากดวงดาวจำนวนมหาศาลที่อยู่นอกร่างกาย ทำให้เกิดฟ้าร้องดังกึกก้อง อีกทั้งยังกลืนกินฟ้าดินและศัตรูของเจ้าทั้งหมดได้ด้วย”

หลังจากที่เขาได้อธิบายความลึกล้ำของก่ออัสนีผสานดาราแล้ว สีหน้าของศิษย์พี่สามก็เคร่งขรึมขึ้นและกล่าวตักเตือนด้วยน้ำเสียงจริงจังว่า “แต่เจ้าต้องระวังเอาไว้ หากศัตรูแข็งแกร่งเกินไป เจ้าห้ามใช้พลังอิทธิฤทธิ์นี้เป็นอันขาด มิฉะนั้น อาจมีโอกาสที่จะเกิดผลกระทบที่จะเผาผลาญวิญญาณของเจ้า!”

เฉินซีพยักหน้าและจดจำคำตักเตือนไว้ขึ้นใจ

“ศิษย์น้องเล็ก เจ้าจะบ่มเพาะพลังอิทธิฤทธิ์นี้ได้ ก็หลังจากที่เจ้าเข้าใจเต๋ารู้แจ้งแห่งการกลืนกินที่อยู่ภายในกระดูกของคุนเผิง เอาล่ะ ข้าได้สอนทุกอย่างให้เจ้าแล้ว ข้าควรจะจากไปได้แล้ว” ศิษย์พี่สามยิ้ม

“ศิษย์พี่…” เฉินซีดูไม่เต็มใจเล็กน้อย

“ฮ่า ๆๆ ศิษย์น้องเล็ก เจ้าไม่ต้องเสียใจไป พวกเราพี่น้องจะต้องกลับมาพบกันอีกในสักวันหนึ่งอย่างแน่นอน” ศิษย์พี่สามหัวเราะเสียงดังและตบไหล่เฉินซี ก่อนจะฉีกมิติออกจากกันและก้าวเข้าไป จากนั้นก็หายไปในพริบตา

เขามาและไปโดยไม่มีใครสังเกตเห็น ไร้ซึ่งร่องรอยเหมือนความลับของมหาเต๋าที่ทุกคนไม่อาจล่วงรู้

เฉินซีมองไปยังท้องฟ้าซึ่งห่างไกลออกไป จู่ ๆ ความเศร้าโศกก็ผุดขึ้นในใจของเขา เนื่องจากเขาไม่ใช่ก้อนหินและไม่อาจไร้หัวใจได้ แม้ว่าการพบปะกับศิษย์พี่สามจะสั้นมาก แต่นิสัยเป็นกันเองของศิษย์พี่สามก็ทำให้เขารู้สึกชื่นชอบไม่น้อย และรู้สึกเสียใจที่ไม่ได้พบกับศิษย์พี่สามก่อนหน้านี้ เมื่อศิษย์พี่สามของเขาได้จากไปอย่างกะทันหันในเวลานี้ เขาจึงรู้สึกไม่ค่อยเต็มใจนัก

“เขาจากไปแล้วหรือ?” จี้อวี๋เดินมาพร้อมกับเด็กน้อยทั้งสองคน

“ใช่ เขาจากไปแล้ว” เฉินซีพยักหน้า จากนั้นจึงเอ่ยถามว่า “ผู้อาวุโสจี้อวี๋ขอรับ ตอนนี้ตัวข้าถือว่าเป็นศิษย์ของเขาเทพพยากรณ์แล้วหรือไม่”

จี้อวี๋กล่าวโดยไม่ต้องคิดว่า “แน่นอน มีเพียงศิษย์ของเขาเทพพยากรณ์เท่านั้นที่จะสามารถบ่มเพาะเคล็ดวิชาร่างแปลงดาราสังหารเอกภพและสืบทอดเสื้อคลุมของนายท่านของข้าได้ คนอื่นไม่อาจปลอมตัวเป็นศิษย์ของเขาเทพพยากรณ์ได้ แม้ว่าพวกเขาจะต้องการก็ตาม”

“แท้จริงแล้วตัวข้าก็มีนิกายสังกัดมาตั้งนานแล้ว…” เฉินซีเริ่มหัวเราะโดยไม่มีเหตุผล เสียงนั้นดังก้องจนสะเทือนไปถึงสวรรค์ทั้งเก้าชั้น ซึ่งเผยให้เห็นถึงความห้าวหาญ

…

นอกจากเฉินซี จี้อวี๋และเด็กน้อยทั้งสองคนที่รู้ถึงการมาเยือนของศิษย์พี่สามแล้ว คนอื่น ๆ ก็ไม่ได้สังเกตเห็นสิ่งใด

หลังจากที่ศิษย์พี่สามจากไป จี้อวี๋ก็หายเข้าไปในเคหาบ่มเพาะเช่นกัน แล้วชีวิตของเฉินซีก็กลับมาสงบอีกครั้ง เขาบ่มเพาะ ทำสมาธิ และได้สั่งสอนเด็กน้อยทั้งสอง วันเวลาจึงผ่านไปอย่างรวดเร็ว

ดอกไม้ผลิบานและร่วงโรย เวลาผ่านไปหลายเดือนโดยไม่รู้ตัว เหลืออีกเพียงเดือนเดียว ก็จะถึงเวลาที่ต้องเข้าสู่สมรภูมิบรรพกาลแล้ว

ในช่วงที่ผ่านมานี้ มีผู้คนแวะเวียนมาที่เกาะกลางทะเลสาบมากขึ้นเรื่อย ๆ ก็เพื่อเยี่ยมเยียนเฉินซี และดูจะรู้ว่าชายหนุ่มกำลังจะจากไป ดังนั้นพวกเขาจึงมาก่อนล่วงหน้า

ในวันนี้ สายลมสดชื่นพัดโชยอย่างอ่อนโยน น้ำในทะเลสาบก็ส่องประกายระยิบระยับ เฉินซีกำลังจิบสุราและพูดคุยกับเฉินฮ่าว ตวนมู่เจ๋อ ซ่งหลินอยู่บนเกาะกลางทะเลสาบ ในขณะที่ย่าชิง อวิ๋นน่า มู่เหยา เจิ้นหลิวชิง ฟ่านอวิ๋นหลาน และหญิงสาวคนอื่น ๆ กำลังหยอกล้อกับเด็กน้อยทั้งสองที่ริมทะเลสาบ ซึ่งมักจะส่งเสียงหัวเราะฟังดูสดใสออกมา

บรรยากาศอันเงียบสงบเผยให้เห็นถึงคลื่นแห่งความสุข

“หลังจากที่ข้าจากไป ข้าคงต้องฝากตระกูลเฉินไว้กับเจ้า” เฉินซีเงยหน้าขึ้นเพื่อดื่มสุราในถ้วยให้หมด จากนั้นจึงกล่าวกับเฉินฮ่าวที่อยู่ใกล้เคียง

เฉินฮ่าวพลันตกตะลึง จากนั้นจึงข่มความเศร้าโศกและความไม่เต็มใจที่พรั่งพรูออกมาจากใจของเขาอย่างแข็งขัน ก่อนจะเผยสีหน้าเคร่งขรึมและกล่าวอย่างจริงจังว่า “พี่ใหญ่ ท่านไม่ต้องกังวล เมื่อท่านกลับมาจากแดนภวังค์ทมิฬ ข้ารับประกันได้ว่า ท่านจะได้เห็นตระกูลเฉินที่แตกต่างไปจากเดิมอย่างสิ้นเชิง”

เฉินซีตบไหล่ของเฉินฮ่าว เขานิ่งเงียบอยู่สักพัก ก่อนจะกล่าวขึ้นว่า “เจ้าอย่าฝืนตัวเองจนเหนื่อยเกินไปเสียเล่า”

ในตอนนี้ เฉินฮ่าวเป็นผู้นำของตระกูลเฉินแล้ว เขาไม่ใช่เด็กน้อยโง่เขลาอีกต่อไปแล้ว ในสายตาของคนนอก เขาเป็นคนที่มั่นคง สง่าผ่าเผย และเป็นคนรักษาคำพูด แต่ในขณะนี้ ดวงตาของเขากลับแดงก่ำ แทบจะกลั้นน้ำตาไว้ไม่อยู่

เขารู้ว่าพี่ชายของเขากำลังจะจากไปและมุ่งหน้าสู่โลกกว้างใหญ่ ซึ่งอนาคตและความปลอดภัยของเฉินซีก็ไม่อาจทราบได้ ถึงขั้นที่เจ้าตัวเองก็ไม่อาจยืนยันได้ว่า เฉินซีจะกลับมาเมื่อใด