บทที่ 459 ปะทะเจ้าคลั่งกระบี่น้อย

บทที่ 459 ปะทะเจ้าคลั่งกระบี่น้อย

บทที่ 459 ปะทะเจ้าคลั่งกระบี่น้อย

กลุ่มสามคนของไท่ชูฮวาหรงลอยอยู่กลางอากาศบนหุบเขา ปราณแท้พลุ่งพล่านรอบกาย เคล็ดวิชาหลากหลายถูกซัดออกมา ลำแสงหลายสายส่องประกายไปทั่วทั้งหุบเขา

ด้วยความดุดันและการระเบิดพลังที่ไม่เลือกหน้าเช่นนี้ หินรอบ ๆ หุบเขาพากันแตกเป็นเสี่ยง ๆ เศษฝุ่นคลุ้งกระจายไปทั่ว ควันโขมงลอยออกมา

เฉินซีหลบหลีกการโจมตีทั้งหลายอย่างต่อเนื่อง สายตาของชายหนุ่มเผยแววเย็นชาสุดขีด เขาพยายามอย่างมากในการปราบเครื่องประดับหยกชิ้นนี้ แต่ไม่คิดเลยว่ากลุ่มของไท่ชูฮวาหรงจะรุดเข้ามาทำลายความพยายามทั้งหมดเช่นนี้

เครื่องประดับหยกนี้ไม่ธรรมดา มันมีสติปัญญาอันน่าตกใจ ขณะลอยไปมา ทั้งยังโอบล้อมด้วยปราณมงคลและเปล่งแสงสว่างจ้า เขาใช้แรงทั้งหมดแล้ว ทว่ากลับไม่อาจเข้าใจมันได้

สุดท้ายก็ทำได้เพียงใช้กำลังเข้าสู้ เขาใช้พลังบ่มเพาะทั้งหมดเพื่อปล่อยกระแสพลังวนหลายชั้นออกมา ขณะพยายามจับมันไว้ก่อนจะสยบลงได้ เขาเพิ่งได้ผลมาเพียงนิดเมื่อกลุ่มของไท่ชูฮวาหรงพุ่งเข้าใส่ ทำให้สมบัติวิเศษนี่ตกใจ ส่งผลให้แผนการพังไม่เหลือชิ้นดี

ไท่ชูฮวาหรงยืนอยู่กลางอากาศ แม้จะสวมชุดหยาบ ๆ แต่ก็มีกลิ่นอายเขย่าขวัญ นัยน์ตาราวกับมีกระบี่นับพันปรากฏอยู่ ปลดปล่อยแสงเย็นยะเยือกออกมา

“เฉินซี แม้เจ้าจะบ่มเพาะเคล็ดกระบี่หมื่นบรรจบจนสำเร็จ แต่ก็ยังห่างชั้นจากข้าเยอะ ทิ้งสมบัตินั่นแล้วไปเสีย ข้าจะไว้ชีวิตเจ้า” เหล่านี้คือคำที่ไท่ชูฮวาหรงพูดกับเฉินซีเมื่อพบกันครั้งแรก น้ำเสียงเขานิ่งสงบหนักแน่น ทว่าเผยความมั่นใจออกมา

เฉินซีเคยเห็นผู้เยี่ยมยุทธ์อัจฉริยะมามาก แต่ไม่มีใครเหมือนไท่ชูฮวาหรง

ในขณะที่ไท่ชูฮวาหรงยืนอยู่ เขาเหมือนจะแผ่ความรู้สึกกล้าท้าทายทุกสิ่ง ไร้ความยับยั้งใดราวกับสามารถทำได้ทุกอย่างโดยไร้ขอบเขต ดูเหมือนเขาเชื่อมั่นมากว่าสามารถเอาชนะฟ้า ดิน และใต้หล้าได้

เฉินซีรู้สึกรังเกียจอีกฝ่ายเล็กน้อย

“พูดกับข้าหรือ? เห็นคนเรียกเจ้าว่าคลั่งกระบี่น้อย ข้าว่าเรียกเจ้าโง่น้อยดีกว่า!” แววตาเฉินซีเยียบเย็นถึงขีดสุด ในใจเกิดจิตสังหารขึ้นมา การถูกไล่ล่า ถูกซุ่มโจมตี ถูกลอบสังหารอย่างต่อเนื่องในช่วงไม่กี่วันที่ผ่านมา ทำให้ความโกรธเกรี้ยวเต็มท้องเขามานานแล้ว เมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายไม่เพียงขัดขวางแผน ทว่ายังกล้าหยิ่งผยอง ความโกรธในใจจึงยิ่งพลุ่งพล่าน

“ไม่มีใครกล้าเรียกข้าว่าไอ้โง่ทั้งนั้น! รนหาที่ตายนัก!” น้ำเสียงของไท่ชูฮวาหรงดูเรียบเฉยขณะก้าวเท้าเข้ามา

ฟึ่บ!

ก่อนหน้านี้ร่างเขาอยู่บนฟ้าที่มีระยะความสูงหกสิบลี้ ทว่าชั่วพริบตาต่อมาก็เข้าประชิดร่างของเฉินซี แล้วเสือกกระบี่ตรงเข้าตำแหน่งหัวใจ

การโจมตีครั้งนี้เป็นดั่งอสรพิษ ซึ่งเต็มไปด้วยความเฉียบคม เสมือนดวงอาทิตย์ขึ้น แค่กลิ่นอายของมันก็อาจหาญสั่งการฟ้า เคลื่อนตะวันและจันทราได้

“กระบี่คุมวิญญาณ!” แววตาของพรรคพวกไท่ชูฮวาหรงพลันส่องประกาย เพราะจำวิชากระบี่ที่ชายหนุ่มใช้ได้

ไท่ชูฮวาหรงทำความเข้าใจวิชากระบี่นี้จากฟ้า ดิน และธรรมชาติ กระบวนท่าผสานกับฟ้าดิน สั่งการทุกสรรพสิ่งได้ มันเป็นเหมือนพายุแกร่งยามกวาดตัวออกไปอย่างรุนแรง ยามอ่อนโยน ใช้นิ้วสัมผัสก็ยังไม่เป็นอันตราย หยินหยางถูกหลอมรวมเข้าด้วยกัน ทำให้มันมีทั้งความนุ่มนวลและความดุดัน มีเต๋ารู้แจ้งอยู่มากมาย และเป็นเพราะวิชากระบี่นี้เองที่ทำให้ไท่ชูฮวาหรงได้ฉายาว่าคลั่งกระบี่น้อยแห่งราชวงศ์เสวี่ยหง

ครืน!

เฉินซียกยันต์ศัสตราขึ้นกวาดไปตามแนวนอน ออกกระบวนท่าทั้งแปดของเคล็ดกระบี่หมื่นบรรจบเพื่อรับการโจมตีของไท่ชูฮวาหรงตรง ๆ กระบี่ทั้งสองเล่มปะทะกันกลางอากาศ ในชั่วพริบตาก็ปะทะกันไปแล้วกว่าพันครั้ง

ฟิ้ว!

ร่างทั้งสองที่เหมือนสายฟ้าฟาดพลันแยกออกจากกัน

ผมเผ้าของไท่ชูฮวาหรงพลิ้วไปมา กระบี่ชี้ขึ้นฟ้าขณะที่ร่างอยู่กลางอากาศ เสมือนราชันหนึ่งเดียวแห่งใต้หล้า เป็นกระบี่ที่สั่งได้ทุกสรรพสิ่ง

อีกด้านหนึ่ง อาภรณ์ของเฉินซีพลิ้วไสว เขามียันต์ศัสตราผสานสายฟ้า พร้อมกับวงแสงจำนวนนับไม่ถ้วนสั่นสะเทือนรอบพื้นที่ ตอนนี้เขาดูเหมือนราชันผู้คุมสายฟ้ายิ่ง

“ดี ดีมาก เฉินซี เจ้าต้านเจตจำนงกระบี่ของข้าได้ นี่ล่ะทำให้ข้าตื่นเต้นได้” ไท่ชูฮวาหรงมีแววตาเร่าร้อน สมกับฉายาคลั่งกระบี่น้อย กลิ่นอายจากร่างยิ่งหนาแน่นขึ้น “ก่อนหน้านี้ข้าใช้พละกำลังเพียงครึ่งเดียว การที่เจ้าต้านมันได้ก็หมายความว่าการบ่มเพาะเต๋าแห่งกระบี่ของเจ้าไม่เลวเลย

“ก็เห็นได้ชัด” ทันใดนั้นเฉินซีก็เก็บยันต์ศัสตราไป ขณะเอ่ยเสียงดูหมิ่นออกมา “ก่อนหน้านี้ข้ายังไม่ทันใช้กำลังถึงครึ่งหนึ่งเลย พูดกันตามตรง เจ้าน่าผิดหวังมาก คลั่งกระบี่น้อยหรือ? เจ้าไม่มีคุณสมบัติให้ข้าเอากระบี่ออกมาด้วยซ้ำ!”

“ข้าไม่มีคุณสมบัติอย่างนั้นหรือ?” คำของเฉินซีทำเอาไท่ชูฮวาหรงโกรธขึ้งขึ้นมา ในฐานะคลั่งกระบี่น้อย วิชากระบี่ของเขานั้นยอดเยี่ยมกว่าใครในรุ่นเยาว์ของราชวงศ์เสวี่ยหง ทว่าเขาเพิ่งได้พบกับคนที่กล้าพูดเช่นนี้ นับเป็นคำสบประมาทเต๋าแห่งกระบี่ที่เขาใฝ่หามาโดยตลอด!

“ข้าไว้ชีวิตเจ้าแล้ว เจ้ายังกล้ายั่วโมโหข้าอีกหรือ? ข้าจะเอาเลือดและวิญญาณของเจ้ามาชดเชยความผิดของเจ้าในวันนี้เสีย!” นัยน์ตาของเขาเย็นเฉียบสุดขีด จิตสังหารพวยพุ่ง

ตู้ม!

แสงกระบี่ซัดออกมา เกิดเป็นโลกใบหนึ่งที่สาดเข้าใส่ศัตรู กระบี่ครานี้ไม่เพียงเฉียบคม แต่ยังทรงพลังมาก เสมือนรวมฟ้าดินไว้ภายในท่ากระบี่ โดยหมายจะใช้มันบดขยี้อีกฝ่าย มันแผ่แรงกดดันอันน่าสะพรึงกลัวออกมา ราวกับกำลังท้าฟ้าดินก็มิปาน

ฟิ้ว!