บทที่ 469 โอกาสรอดอันริบหรี่

ในตอนนี้ ทุกคนล้วนคิดว่าเฉินซีจะต้องตายอย่างไม่ต้องสงสัย

เนื่องจากอานุภาพของการโจมตีครั้งสุดท้ายของประกาศิตเซียนสวรรค์นั้น จะต้องน่ากลัวถึงขีดสุดอย่างแน่นอน และคงไม่มีผู้บ่มเพาะคนใดในโลกที่สามารถต้านทานมันได้

เวลาดูเหมือนจะหยุดนิ่งในขณะนี้ และมันก็ช้าลง

เฉินซีเงยหน้าขึ้นและเห็นได้อย่างชัดเจนว่า ตัวอักษร ‘戮’ ที่ปกคลุมท้องฟ้านั้นเปียกโชกไปด้วยเลือดสีแดงสดกำลังฟาดลงมาที่เขา ในขณะที่เผยอวี่ ชุยซิวหงและคนอื่น ๆ ที่อยู่ไกล ดูจะคิดว่าตัวเขาจะต้องตายอย่างแน่นอน จึงแสดงสีหน้าอำมหิตและยินดีออกมา

นอกจากนี้ ใบหน้าของฉินเซียว ปี้หลิงอวิ้นและคนอื่น ๆ ก็เต็มไปด้วยการเยาะเย้ย เหยียดหยามและไม่แยแส… ราวกับว่าทุกคนกังวลและอยากให้เขาตายโดยเร็วที่สุด

เฉินซีเป็นเหมือนหมาป่าเดียวดายที่ตกอยู่ในสถานการณ์ที่สิ้นหวัง จิตใจของเขาในขณะนี้สงบนิ่งเป็นพิเศษ ก่อนที่ชายหนุ่มจะเผยรอยยิ้มที่เปื้อนคราบเลือดบาง ๆ และไม่ได้สนใจศัตรูที่น่ารังเกียจเหล่านี้อีกต่อไป

ดวงตาของเขาลุกโชนและจดจ้องไปที่ตัวอักษร ‘戮’ ซึ่งกำลังลงมาจากท้องฟ้าอย่างแน่วแน่ และใบหน้านั้นก็เต็มไปด้วยท่าทีที่ไม่ยอมใครและดื้อรั้น

ตู้ม!

ตัวอักษร ‘戮’ เปล่งแสงสุดท้ายออกมาและทำให้สภาพแวดล้อมทั้งหมดพร่ามัว ไม่มีใครสามารถเห็นสิ่งที่เกิดขึ้นได้อย่างชัดเจน ทำให้พวกเขาสัมผัสได้เพียงพลังอันทรงอานุภาพที่แผ่กระจายออกไป

แม้ว่าชีวิตของตนจะตกอยู่ในอันตราย แต่เฉินซีก็ยังคงดิ้นรนอย่างสุดความสามารถ เขาสะบัดแขนขึ้นไปบนท้องฟ้าและระเบิดออกด้วยพายุสายฟ้าแลบแปลบปลาบซึ่งพุ่งเข้าหาตัวอักษร ‘戮’ อย่างดุดัน

แต่โชคไม่ดีที่การโจมตีครั้งสุดท้ายของประกาศิตเซียนสวรรค์นี้ทรงอานุภาพเกินไป และสามารถทำลายล้างผู้บ่มเพาะส่วนใหญ่ในโลกได้ แม้ว่าพายุสายฟ้าของเฉินซีจะทรงพลัง แต่หลังจากปะทะกับตัวอักษร ‘戮’ มันก็ถูกบดขยี้และถูกทำลายลงอย่างง่ายดายเหมือนเศษกระดาษ และไม่อาจขัดขวางได้เลยสักนิด

เมื่อเห็นสิ่งนี้ เฉินซีก็พร้อมที่จะเสี่ยงทุกอย่าง เขาใช้กำลังทั้งหมดอย่างไม่เกรงกลัวเพื่อรีดเค้นปราณจ้าววิญญาณทั้งหมดในร่างกายออกมา และระเบิดพายุสายฟ้าจำนวนนับไม่ถ้วนออกไปอีกครั้ง!!

อย่างไรก็ตาม พลังของมันยังอ่อนแอเกินไป จึงไม่อาจทำให้ตัวอักษร ‘戮’ ได้รับผลกระทบเลยแม้แต่น้อย จากนั้นตัวอักษร ‘戮’ ก็พุ่งทะลวงพายุสายฟ้าชั้นแล้วชั้นเล่าจนมาถึงตรงหน้าชายหนุ่มและโจมตีลงมาที่เขาโดยตรง!

“ในที่สุดช่วงเวลานี้ก็มาถึงแล้วเหรอ…” เฉินซีเงยหน้าขึ้นมองไปยังตัวอักษร ‘戮’ ที่ลงมาจากท้องฟ้าและอยู่ตรงหน้าใกล้แค่เอื้อม ดวงตาของเขายังคงดื้อรั้นและไม่ยอมแพ้ อีกทั้งยังไม่ได้ดับความตั้งใจอันแน่วแน่ที่มี

แม้ว่าสุดท้ายจะต้องตายอย่างแน่นอน แต่เขาจะไม่ประนีประนอมหรือแสดงความอ่อนแอออกมาเด็ดขาด เพราะนั่นคือการยอมแพ้ต่อชีวิตของเขาเอง ตราบใดที่หลังของเขายังคงตรงตระหง่านค้ำฟ้าอยู่ สวรรค์และโลกก็ไม่อาจทำให้เขายอมจำนนได้!

ในช่วงเวลาวิกฤตอย่างยิ่งยวดนี้ จู่ ๆ เฉินซีก็รู้สึกว่าหน้าอกของตนกำลังลุกไหม้อย่างรุนแรง และกลิ่นอายที่น่าสะพรึงกลัวก็แผ่ซ่านออกมา จากนั้นกระแสแสงศักดิ์สิทธิ์ก็พวยพุ่งและคว้าจับไปที่ตัวอักษร ‘戮’

ราวกับว่ามีหลุมดำอยู่บนหน้าอกของเขา และมันก็กลืนกินอย่างบ้าคลั่ง ทำให้เฉินซีรู้สึกราวกับว่าเขากำลังถูกเผาไหม้อยู่ในเตากลั่น ในขณะที่ทั้งหน้าอกของเขากำลังปล่อยหินหลอมเหลวออกมา พลังงานที่แผดเผาและลุกโชนมากเกินไปนี้ทำให้ชายหนุ่มไม่อาจอดกลั้นจนต้องร้องออกมาด้วยความเจ็บปวด และรู้สึกราวกับว่าร่างกายกำลังจะระเบิด

“อ๊ากกก!” ภายในประกายแวววาวอันไร้ขอบเขต เสียงร้องด้วยความเจ็บปวดของเฉินซีก็ดังก้องออกมา

ทุกคนที่ชมการต่อสู้จากระยะไกลต่างก็ถอนหายใจ “ช่างน่าเสียดาย! คนที่มีพรสวรรค์และเก่งกาจเช่นนี้กลับเสียชีวิตลงแล้ว!” พวกเขาไม่มีความจำเป็นที่ต้องจะคิดอีกต่อไป เพราะเฉินซีจะต้องถูกประกาศิตเซียนสวรรค์ทำลายลงอย่างแน่นอน

เผยอวี่ ชุยซิวหง และเว่ยมู่อวิ๋นล้วนหัวเราะอย่างเย็นชา… แม้แต่คนทั้งสามกลุ่มและผู้เยี่ยมยุทธ์อัจฉริยะจากราชวงศ์เทียนหลาง ราชวงศ์เสวี่ยหง ราชวงศ์ตงเซี่ย ราชวงศ์ต้าเฉียน และราชวงศ์ต้าเสวียนที่เป็นศัตรูกับเฉินซีก็กำลังหัวเราะเช่นกัน

“ต่อให้เจ้ามีศักยภาพที่น่าภาคภูมิใจของอัจฉริยะแล้วอย่างไร? ไม่ว่าใครก็ตามที่กล้าฝ่าฝืนเจตจำนงของประกาศิตเซียนสวรรค์จะต้องตายอย่างแน่นอน”

เสียงร้องด้วยความเจ็บปวดของเฉินซียังคงดังก้องอยู่ในหูของเผยอวี่และคนอื่น ๆ ซึ่งดูเหมือนกับการฟังเสียงอันไพเราะของธรรมชาติ ใบหน้าของพวกเขาเต็มไปด้วยความอิ่มเอมใจและยินดีปรีดา

น่าเสียดายที่แสงนั้นเจิดจ้าเกินไป ทำให้ไม่มีใครสามารถเห็นได้ว่าเกิดอะไรขึ้นกันแน่ ดังนั้นพวกเขาจึงคาดเดาตามตรรกะว่า การโจมตีครั้งสุดท้ายของประกาศิตเซียนสวรรค์กำลังค่อย ๆ ฆ่าเฉินซีทีละนิด

“ช่างน่าเสียดาย! มิฉะนั้น เขาจะเป็นอัจฉริยะที่โดดเด่นอย่างแน่นอน และถ้ามีชีวิตรอด เขาจะสามารถผ่านการทดสอบขั้นสุดท้ายของสมรภูมิบรรพกาล เข้าสู่แดนภวังค์ทมิฬ เพื่อฟาดฟันกับตัวตนที่โดดเด่นได้อย่างแน่นอน!”

“ใช่แล้ว ถ้าไม่ใช่เพราะประกาศิตเซียนสวรรค์นี้ คงไม่มีใครในบรรดาผู้บ่มเพาะที่จะสามารถฆ่าเขาได้… นี่จึงเป็นเหตุผลว่าทำไมพวกเขาถึงบอกว่าสวรรค์มักจะอิจฉาอัจฉริยะ?”

นอกจากเผยอวี่และคนอื่น ๆ ยังมีคนมากมายที่ไม่เกี่ยวข้องกับเรื่องนี้ และพวกเขาก็ไม่ได้เป็นศัตรูกับเฉินซี ซึ่งพวกเขาทั้งหมดในขณะนี้ล้วนรู้สึกเห็นใจกับสิ่งที่เฉินซีเผชิญอยู่

อัจฉริยะที่ร้ายกาจและไร้เทียมทานกลับล้มลงเช่นนี้ ช่างน่าเสียดายเหลือเกิน มิฉะนั้น อีกฝ่ายคงจะมีชื่อเสียงเลื่องลือไปทั่วโลกและกลายเป็นผู้เยี่ยมยุทธ์ที่น่าเกรงขามเป็นอย่างยิ่ง!

น่าเสียดายที่ตอนนี้มันสายเกินไปแล้ว

“ไอ้สารเลวนี่น่าจะตายไปนานแล้ว ผู้เป็นเซียนนั้นสูงส่งเหนือพวกเราทุกคน และมดเช่นมันจะต่อกรกับเซียนได้อย่างไร ผนึกยันต์นั้นช่างสูญเปล่ายิ่งนัก แม้ว่าไอ้สารเลวตัวนี้จะตายไปแล้ว แต่เราก็ไม่สามารถกู้คืนมันกลับมาได้” ชุยซิวหงหัวเราะอย่างเย็นชา และเขาก็ดีใจอย่างสุดจะบรรยายที่ได้เห็นเฉินซีตายด้วยสองตาของตนเอง

คนอื่น ๆ เห็นด้วยอย่างมากเช่นกัน หากไม่มีสิ่งที่ไม่คาดคิดเกิดขึ้น เฉินซีจะต้องตายอย่างไม่ต้องสงสัยและถูกบดขยี้เป็นเศษเนื้อก่อนจะสลายหายไป เพราะนี่คือประกาศิตเซียนสวรรค์ ซึ่งรวมเจตจำนงของเซียนผู้สูงส่งเอาไว้และมันจะไม่ทนต่อการดูหมิ่นใด ๆ และถ้าใครต่อต้านมัน คนผู้นั้นจะต้องพบกับจุดจบจนถูกทำลายไม่เหลือซากอย่างแน่นอน

ความคิดเห็น