บทที่ 479 พิชิตทัณฑ์สวรรค์

นี่คือพื้นที่ป่าบนภูเขาอันกว้างใหญ่ ซึ่งปกคลุมไปด้วยซากปรักหักพังและภูเขาสูงตระหง่านก็ขรุขระและแห้งแล้ง

ในขณะนี้ มีเสียงหวีดหวิวมากมายดังขึ้นจากทั่วทั้งป่าเขา และเต็มไปด้วยแสงไฟหลากสี ทำให้พวกเขาดูงดงามมากทีเดียว ผู้เยี่ยมยุทธ์จากราชวงศ์ต่าง ๆ กลุ่มแล้วกลุ่มเล่ารีบเข้ามาอย่างรวดเร็ว ในขณะที่เสียงตะโกนและเสียงคำรามของสัตว์ร้ายประสานกันและสั่นสะเทือนไปรอบ ๆ ทำให้มันดูเหมือนดังมาก

นอกจากกลุ่มของซวีเหลิ่งเยี่ยแห่งแคว้นเยว่หลุน และผู้เยี่ยมยุทธ์ของราชวงศ์ต้าเสวียนและราชวงศ์ต้าเฉียน ซึ่งเป็นกลุ่มแรกที่รีบเร่งแล้ว ยังมีผู้เยี่ยมยุทธ์จำนวนมากของราชวงศ์อื่น ๆ ที่กำลังตรงเข้ามา

เมื่อมองจากระยะไกล มีคนอย่างน้อยสองสามร้อยคน และยังคงมีริ้วขบวนจำนวนมากที่กำลังพุ่งมาจากระยะไกล

นี่เป็นสถานการณ์ที่กำลังเกิดขึ้น …ตอนนี้เฉินซีได้ถูกศัตรูปิดล้อมเรียบร้อยแล้ว!!

แม้ว่าจะเป็นผู้เยี่ยมยุทธ์ขอบเขตจุติที่เผชิญกับสถานการณ์นี้ พวกเขาก็อาจรู้สึกสิ้นหวังและเลิกต่อต้าน เพราะคนไม่กี่ร้อยคนนี้เป็นตัวแทนของบุคคลชั้นนำในรุ่นเยาว์ของราชวงศ์ต่าง ๆ มิฉะนั้น พวกเขาก็คงจะไม่อาจเข้าสู่สมรภูมิบรรพกาลได้!

แต่ดูเฉินซีจะไม่ได้สังเกตเห็นสิ่งนี้โดยสิ้นเชิง และเขาก็ไม่ได้ตระหนักแม้แต่น้อยว่าตนคือใจกลางของปัญหาในครั้งนี้ ชายหนุ่มเพียงเอามือไพล่หลังในขณะที่มองขึ้นไปบนท้องฟ้าด้วยสายตาที่ลึกล้ำราวกับว่าเขากำลังอนุมานอะไรบางอย่าง

“หลบไป!” ซวีเหลิ่งเยี่ยตะโกนเสียงดังก้องในขณะที่เคลื่อนไปข้างหน้า จากนั้นเจ้าตัวก็กัดฟันและกล่าวด้วยสายตาอาฆาตว่า “เฉินซี เจ้ากำลังเสแสร้งอะไรในเวลาแบบนี้? เร็วเข้า! รีบมาที่นี่และส่งพัดนกยูงเพลิงของข้าคืนมา!”

“พัดนกยูงเพลิงของเจ้า? เขาควรส่งมอบให้เจ้าในฐานะใด?” มีคนเยาะเย้ยห้วน ๆ และก้าวไปข้างหน้าเช่นกัน

“แน่นอน สมบัติเช่นพัดนกยูงเพลิงควรเป็นของผู้ที่เก็บมันได้ คิดจะบีบให้เขามอบของทั้งหมดเพื่อเจ้าเองอย่างนั้นหรือ? เจ้าขออนุญาตเราแล้วหรือยัง?!” ผู้เยี่ยมยุทธ์อัจฉริยะของราชวงศ์ต้าเสวียนและราชวงศ์ต้าเฉียนต่างตะโกนออกมาเช่นกัน

“ไอ้บัดซบ! ทุกคนที่เข้าสู่สมรภูมิบรรพกาลต่างรู้กันดีว่า พัดนกยูงเพลิงเป็นของข้า! พวกเจ้าเพียงแสร้งทำเป็นไม่รู้ ไม่ไร้ยางอายเกินไปหรือ?” ซวีเหลิ่งเยี่ยโกรธจนแทบกระอักเลือด และกัดฟันในขณะที่กล่าว

“สมบัติล้ำค่าย่อมตกอยู่ในมือของผู้แข็งแกร่ง การที่ไม่สามารถปกป้องแม้แต่สมบัติกึ่งอมตะได้นั้นเป็นเพียงการพิสูจน์ว่าเจ้าอ่อนแอเกินไป และไม่คู่ควรที่จะครอบครองพัดนกยูงเพลิงอย่างยิ่ง!”

“ใช่แล้ว! มีใครในสมรภูมิบรรพกาลที่ไม่ฆ่าคนอื่นเพื่อยึดสมบัติบ้าง? เจ้าเคยเห็นใครเอาของที่ยึดมาคืนเจ้าของเดิมบ้างหรือไม่?”

โดยธรรมชาติแล้วทุกคนจะไม่ดูเฉย ๆ เมื่อซวีเหลิ่งเยี่ยคว้าพัดนกยูงเพลิงไป พวกเขาจึงเผชิญหน้ากับอีกฝ่ายทันทีและตะโกนเสียงดังข่มขู่

แม้ว่ากลุ่มของซวีเหลิ่งเยี่ยจะเอาชนะพวกเขาด้วยจำนวนได้ แต่หลังจากนั้นเล่า? จะมีใครบ้างที่ยินยอมให้อีกฝ่ายนำพัดนกยูงเพลิงใส่กระเป๋ากลับไป? ไม่ว่าซวีเหลิ่งเยี่ยจะแข็งแกร่งแค่ไหน เขาก็ไม่สามารถสู้กับคนจำนวนมากที่อยู่ที่นี่ได้!

ครืนนน!

ขณะที่ทุกคนโต้เถียงกันอย่างเผ็ดร้อน เสียงคำรามภายในหมู่เมฆก็ดังกึกก้องบนท้องฟ้าทันที มันเป็นเสียงที่เต็มไปด้วยพลังแห่งการทำลายล้างจนสามารถสั่นสะเทือนสวรรค์และโลก ซึ่งทำให้ทุกคนตกตะลึงจนถึงจุดที่หัวใจของพวกเขาชาหนึบขณะที่เงยหน้าขึ้นมองท้องฟ้า

เมฆดำทะมึนเคลื่อนตัวขณะที่สายฟ้าสีแดงเข้มพลุ่งพล่านอยู่ภายใน เมฆแห่งทัณฑ์สวรรค์ก้อนนี้เงียบมาตลอดตั้งแต่เมื่อก่อน ทำให้ทุกคนไม่ได้สนใจมันมากนัก แต่ในขณะนี้ เหตุการณ์ที่ไม่คาดคิดก็เกิดขึ้นอย่างกะทันหันพร้อมกับเสียงฟ้าร้อง

เส้นสายสีแดงเข้มและโค้งของสายฟ้าที่สดใสเปลี่ยนเป็นสีเลือดข้น ทำให้สายฟ้าเส้นหนาและใหญ่จำนวนมากที่พลุ่งพล่านอยู่ภายในเมฆดูเหมือนงูเหลือมที่ดิ้นไปมา และทำให้ทั้งสวรรค์และโลกกลายเป็นสีแดง!

ยิ่งกว่านั้น สายฟ้าที่มีรูปร่างเหมือนมนุษย์จำนวนมากได้ลอยออกมาจากภายในสายฟ้าสีแดงเข้ม และก่อตัวเป็นก้อนหนาแน่นจนดูเหมือนวิญญาณของสายฟ้า อาวุธสายฟ้าที่มีหลากหลายชนิดอยู่ในมือของทุกคน และพวกมันก็ปล่อยกลิ่นอายที่น่าสะพรึงกลัวอย่างยิ่ง ซึ่งทำให้หัวใจของใคร ๆ สั่นสะท้าน

ครืดดดด!

ในขณะนี้ ฟ้าแลบดังสนั่นในสวรรค์และโลกขณะที่เหตุการณ์โดยรอบเปลี่ยนไปอย่างไม่อาจควบคุม ในขณะที่ปราณวิญญาณในอากาศเริ่มอลหม่าน สัตว์อสูรทั้งหมดในระยะพันพันลี้ต่างหวาดกลัวจนต้องซ่อนตัวอยู่ในถ้ำ พวกมันต่างเนื้อตัวสั่นขณะที่มองไปยังเฉินซี

ความคิดเห็น