บทที่ 497 ทำลายสถิติ

บทที่ 497 ทำลายสถิติ

บทที่ 497 ทำลายสถิติ

ศิลาจารึกวิญญาณแห่งการต่อสู้ของจักรพรรดิสงครามมีความสูงถึงหกลี้ดุจภูเขาสูงชันตั้งตระหง่าน มันเปล่งแสงแวววาววิจิตรตระการตา อีกทั้งยังมีคลื่นพลังที่น่าสะพรึงกลัวขยายออกไปโดยรอบ และเกิดเป็นแรงกดดันอันแรงกล้าที่เข้าสู่จิตวิญญาณของผู้คนโดยตรง ทำให้คนรู้สึกหวาดกลัว

เมื่อเฉินซีและคนอื่น ๆ มาถึงที่เบื้องหน้าศิลาจารึก ก็มีคนมากมายรายล้อมมันอยู่

เหล่าผู้บ่มเพาะที่เข้าสู่สมรภูมิบรรพกาลในครั้งนี้ มีจำนวนนับร้อยนับพันคน และแม้ว่าจะเป็นส่วนน้อยที่สามารถสู่เมืองบรรพกาลได้ แต่เมื่อรวมทั้งหมดเข้าด้วยกันแล้ว จำนวนของพวกเขาก็ยังมากถึงเกือบพันคน

ซึ่งยังไม่รวมผู้เยี่ยมยุทธ์ขอบเขตจุติที่ยังมาไม่ถึง

ในขณะนี้ มีผู้บ่มเพาะเกือบร้อยคนกำลังรวมตัวอยู่ที่ศิลาจารึก ซึ่งดูเหมือนว่าจะเป็นจำนวนน้อย แต่เมื่อใครก็ตามที่ได้เห็นผู้เยี่ยมยุทธ์ขอบเขตจุติเกือบร้อยคนที่รวมตัวเป็นกลุ่มหนาแน่นเช่นนี้ พวกเขาย่อมรู้สึกได้ว่าภาพนี้งดงามเพียงใด

“หากข้าไม่ได้ออกมาจากแผ่นดินซ่ง มันคงเป็นเรื่องยากสำหรับข้าที่จะจินตนาการได้ว่ามีผู้เยี่ยมยุทธ์มากมายอยู่ในโลกใบนี้และพวกเขาล้วนมีพรสวรรค์ที่ไม่ธรรมดา ซึ่งก็จริงตามคำกล่าวที่ว่า เหนือคนยังมีคน เหนือฟ้ายังมีฟ้า” นายน้อยโจวกวาดสายตามองไปรอบ ๆ ขณะที่ถอนหายใจ

คนอื่น ๆ ก็เห็นด้วยเช่นกัน เพราะมันเป็นอย่างนั้นจริง ๆ ยิ่งปีนขึ้นไปสูงและไปได้ไกลเท่าไร เขาก็ยิ่งรู้สึกว่าโลกนี้ไม่เคยขาดคนที่เก่งกล้า หากเป็นคนที่ไม่รู้จักพัฒนาตัวเองและกลายเป็นคนหยิ่งยโสโอหัง คนคนนั้นก็คงไม่ต่างอะไรกับกบในบ่อน้ำที่ไม่รู้ว่าโลกใบนี้กว้างใหญ่เพียงใด

เฉินซียิ้มและเริ่มประเมินทุกคนที่อยู่รายล้อมศิลาจารึก เนื่องจากพวกเขาสามารถผ่านสมรภูมิบรรพกาลที่เต็มไปด้วยอันตรายมากมายจนกระทั่งมาถึงเมืองนี้ ดังนั้นพวกเขาจึงน่าจะเป็นผู้เยี่ยมยุทธ์ระดับแนวหน้าของราชวงศ์ต่าง ๆ

พวกเขาทั้งหมดล้วนเป็นผู้บ่มเพาะขอบเขตจุติ และส่วนใหญ่มีฐานการบ่มเพาะอยู่ที่ขอบเขตจุติระดับที่หนึ่ง ยิ่งไปกว่านั้น ยังมีผู้บ่มเพาะขอบเขตจุติระดับที่สองและระดับที่สาม แต่ผู้บ่มเพาะขอบเขตจุติระดับที่สี่นั้นค่อนข้างหายาก

สำหรับผู้บ่มเพาะที่บรรลุขอบเขตจุติระดับที่ห้านั้น การดำรงอยู่ของพวกเขาอาจถือได้ว่าเป็นขนวิหคเขากิเลน ซึ่งมีจำนวนน้อยจนสามารถนับด้วยนิ้วมือได้

ในขณะที่สายตาของเฉินซีกวาดออกไปโดยรอบ จู่ ๆ ดวงตาของเขาก็พลันหรี่ลง เนื่องจากสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายอันแข็งแกร่งและอยู่ใกล้กับศิลาจารึกมาก

กลิ่นอายที่ดึงดูดความสนใจของเขามากที่สุดคือคนสองกลุ่ม

ที่ฝั่งตะวันออกมีคนประมาณห้าคนที่มีกลิ่นอายอันน่าเกรงขามและดูเหมือนว่าจะมีการบ่มเพาะในขอบเขตจุติระดับที่สี่ โดยเฉพาะชายหนุ่มในชุดคลุมสีม่วงที่อยู่ตรงกลาง รูปร่างหน้าตาของเขาค่อนข้างหล่อเหลา สีหน้านั้นเยือกเย็นและไม่แยแส ซึ่งเห็นได้ชัดว่าเขาเป็นคนที่เชื่อมั่นในความแข็งแกร่งของตัวเองมาก

แต่เขาก็มีสิทธิ์ที่จะเย่อหยิ่ง เพราะสังเกตได้จากพลังชีวิตที่ไหลเวียนอย่างไม่มีที่สิ้นสุดในร่างกายของเขา เห็นได้ชัดว่าการบ่มเพาะของเขาบรรลุขอบเขตจุติระดับที่ห้าแล้ว! แน่นอนว่ามันเป็นเพียงแค่การบ่มเพาะเท่านั้น เนื่องจากพลังต่อสู้ของเขายังไม่เป็นที่ทราบแน่ชัด

ทางด้านขวาของคนกลุ่มนี้คือกลุ่มคนที่คล้ายคลึงกันอีกกลุ่มหนึ่ง และทุกคนมีกลิ่นอายที่ไม่ด้อยกว่าชายหนุ่มในชุดสีม่วงเลย นอกจากนี้ หญิงสาวที่อยู่ตรงกลางของกลุ่มนี้ก็มีฐานการบ่มเพาะอยู่ที่ขอบเขตจุติระดับที่ห้าเช่นเดียวกับชายหนุ่ม

แม้กระทั่งเมื่ออยู่ต่อหน้าหญิงสาว ชายหนุ่มในชุดคลุมสีม่วงก็ดูเหมือนจะจืดจางลง ส่วนเหตุผลนั้นก็เรียบง่ายมาก นั่นเพราะว่ารูปลักษณ์ของหญิงสาวคนนี้งดงามเกินไป นางสวมเสื้อผ้าที่มีสีขาวราวกับหิมะในขณะที่ผมสีดำของนางสยายลงมาราวกับน้ำตก กอปรกับตอนที่นางขยับกาย เอวที่ผอมบางนั้นก็ขับเน้นส่วนโค้งที่งดงามและเย้ายวน

แต่สิ่งที่โดดเด่นที่สุดคือนางเดินด้วยเท้าเปล่า นิ้วเท้าของนางสวยงามราวกับหยกขาว และมีเชือกสีแดงเส้นเล็กผูกอยู่ที่ข้อเท้า

ผิวที่ใสดุจผลึกแก้ว เมื่อรวมเข้ากับเชือกสีแดงเพลิงที่ข้อเท้า เสื้อผ้าสีขาวราวหิมะและผมสีดำขลับดั่งน้ำตก มันทำให้นางดูเหมือนเทพธิดาจากสรวงสวรรค์

สายตาหลายคู่ที่มองมายังหญิงสาวคนนี้ ได้เผยให้เห็นถึงความปรารถนาอันแรงกล้า

แต่นางกลับดูสงบนิ่งเมื่อเผชิญกับสายตาที่หลากหลายเหล่านี้ ดวงตาสีดำสนิทที่ใสดุจอัญมณีของนางจ้องมองเพียงพื้นผิวของศิลาจารึกและกะพริบเป็นบางครั้ง ซึ่งดูมีชีวิตชีวาอย่างยิ่งและมีร่องรอยของกลิ่นอายอันชาญฉลาด

เมื่อเผชิญกับหญิงสาวที่ไม่อาจควบคุมและมีนิสัยที่ไม่แยแส อีกทั้งยังมีร่องรอยของความมีชีวิตชีวา คงไม่มีใครทนทำร้ายนางได้

‘ช่างยอดเยี่ยมยิ่งนัก! กองกำลังทั้งสองนี้เหนือกว่าราชวงศ์ระดับสูงอย่างราชวงศ์ต้าฉินและราชวงศ์ต้าจิ้นอย่างเห็นได้ชัด…’ เฉินซีกวาดสายตามองผ่านกองกำลังทั้งสองนี้และตกอยู่ในห้วงความคิด

“คนเหล่านี้เป็นศิษย์ของตระกูลเซวียแห่งแคว้นไฮวอินและชายที่เป็นผู้นำนั้นเรียกว่าเซวียหรานเฉิน เขาเป็นผู้บ่มเพาะขอบเขตจุติระดับที่ห้า นิสัยของเขาเย็นชาและไร้ความปรานี อีกทั้งยังหยิ่งยโสเป็นอย่างมาก เช่นเดียวกับซางคุนของตระกูลซาง เขาเป็นผู้นำของตระกูลอันทรงเกียรติจากแคว้นโบราณ” หลิงเจ๋ออธิบายผ่านกระแสปราณจากทางด้านข้าง

“โอ้ เขาเป็นผู้เยี่ยมยุทธ์จริง ๆ” เฉินซีพยักหน้า ไม่ว่าเซวียหรานเฉินจะทรงพลังเพียงใด มันก็ไม่เกี่ยวอะไรกับเขา ดังนั้นจึงไม่จำเป็นต้องสนใจมากนัก

“หญิงสาวในชุดขาวคนนั้น มีนามว่าซูชิงเยียน นางเป็นผู้นำที่มาจากราชวงศ์ต้าฮั่น นิสัยของนางดีมาก ตราบใดที่ใครไม่ทำให้นางขุ่นเคือง นางก็จะไม่ริเริ่มหาเรื่องกับคนอื่นอย่างเด็ดขาด แน่นอนว่าหากใครตกเป็นเป้าหมายของนาง คนผู้นั้นก็จะมีจุดจบที่ไม่ดี” หลิงเจ๋อยิ้มและอธิบายต่อไป

“น่าสนใจ ด้านหนึ่งเป็นศิษย์ของตระกูลอันทรงเกียรติแห่งแคว้นโบราณ ในขณะที่อีกด้านหนึ่งเป็นผู้บ่มเพาะของราชวงศ์ระดับสูงสุด ข้าไม่เคยพบกองกำลังที่ยิ่งใหญ่เช่นนี้มาก่อน แต่กลับได้พบมากมายในวันนี้ เมืองบรรพกาลสมควรเป็นสถานที่ที่เหล่าผู้เยี่ยมยุทธ์มารวมตัวกันจริง ๆ” เฉินซีค่อนข้างประหลาดใจในขณะที่เขากล่าว

เขาอดไม่ได้ที่จะรู้สึกสนใจ เพราะทั้งสองกลุ่มตรงหน้าเขามีความแข็งแกร่งที่ทรงพลังเป็นอย่างยิ่ง ซึ่งตัวเขาก็อยากรู้ว่าคนเหล่านี้จะได้อันดับใดในศิลาจารึกวิญญาณแห่งการต่อสู้ของจักรพรรดิสงคราม

“เอ๊ะ ดูนั่นสิ ชื่อของหวงฝู่ฉางเทียนและอวี๋เซวียนเฉินปรากฏอยู่บนแผ่นหิน พวกมันอยู่ในอันดับที่หกสิบเก้าและเจ็ดสิบสาม ดูเหมือนว่าพวกมันจะมาถึงเมืองบรรพกาลแล้วจริง ๆ” ในขณะนี้ นายน้อยโจวก็ร้องออกมาด้วยความประหลาดใจ