บทที่ 509 พังประตูเข้าไป

สถานที่แห่งนี้เป็นห้องหินที่มืดมิดและอับชื้น แม้แต่อากาศก็ส่งกลิ่นเหม็นฉุนรุนแรง

หากเป็นสถานการณ์ปกติ เจิ้นหลิวชิงจะสามารถทะลวงห้องหินนี้และหลบหนีไปได้อย่างง่ายดาย แต่ตอนนี้นางไม่อาจกระทำเช่นนั้นได้ …ถึงขั้นที่นางไม่มีแม้แต่เรี่ยวแรงที่จะลุกยืนขึ้น

เป็นเพราะนางถูกวางยาพิษ

ยาพิษนี้ไม่มีทั้งสีและกลิ่น แต่สามารถปิดผนึกพลังบ่มเพาะและจิตวิญญาณของคนได้ ซึ่งมันถูกเรียกว่า ‘ผงกล่อมเซียนหยาดอสูร’ ซึ่งแม้แต่ผู้เป็นเซียนก็ยังถูกมอมเมา ด้วยฤทธิ์นี้ของมัน ทำให้พิษชนิดนี้ทรงอานุภาพอย่างเห็นได้ชัด

อย่างไรก็ตาม ถึงแม้ว่าจะถูกเรียกว่ายาพิษ แต่ผงกล่อมเซียนหยาดอสูรนั้นกลับไม่เป็นพิษ มันเพียงแค่ปิดผนึกพลังบ่มเพาะและจิตวิญญาณ ทำให้สูญเสียความสามารถในการต่อสู้ไปชั่วคราว

“คิดว่าจะมีใครมาช่วยเราหรือไม่” เจิ้นหลิวชิงหันหลังให้กำแพงอันเย็นเยือกขณะหันกลับไปมองชิงซิ่วอี้ที่อยู่ด้านข้าง

ภายในห้องหินที่มืดมิด ใบหน้าที่งดงามไร้ที่เปรียบของชิงซิ่วอี้ถูกซ่อนไว้ในเงามืด นางนั่งขัดสมาธิอยู่บนพื้น แม้ว่าจะอยู่ในสภาพแวดล้อมที่เรียบง่ายและอับชื้นเช่นนี้ แต่นางก็ยังเปล่งประกายโดดเดี่ยวราวกับอยู่กันคนละโลก

ชิงซิ่วอี้ไม่ได้ตอบเจิ้นหลิวชิง หรือบางที นับตั้งแต่ที่รู้ตัวว่าถูกวางยาพิษและถูกขังไว้ในห้องหินแห่งนี้ นางก็ไม่ได้กล่าวอะไรเลยแม้แต่คำเดียว ราวกับว่ายอมจำนนต่อชะตากรรม

แต่เจิ้นหลิวชิงรู้ว่าหญิงสาวผู้ภาคภูมิซึ่งเป็นดั่งเซียนสวรรค์กลับชาติมาเกิด จะไม่ยอมจำนนต่อชะตากรรมของตัวเองอย่างแน่นอน และนางก็จะไม่มีความรู้สึกหดหู่ ไม่พอใจ หรือขุ่นเคืองด้วยซ้ำ

นางเพียงนั่งตัวตรงอย่างสงบและใช้เวลาอันมีค่าเพื่อพยายามขจัดพิษในร่างกายให้ได้มากที่สุด ถึงแม้การยืนหยัดเช่นนี้จะดูเหมือนไร้ประโยชน์ และหากเป็นคนอื่น ๆ ก็คงจะยอมแพ้ต่อชะตากรรมไปนานแล้ว แต่ชิงซิ่วอี้นั้นต่างออกไป นางยืนหยัดอดกลั้นมาตลอดจนถึงตอนนี้ และไม่เคยท้อถอยเลยแม้แต่น้อย

“ข้ามีลางสังหรณ์อย่างแรงกล้าว่า เหตุการณ์ที่ไม่คาดฝันกำลังจะเกิดขึ้นกับเจ้าในไม่ช้า อาจจะเป็นวันนี้หรือพรุ่งนี้ก็ได้” เจิ้นหลิวชิงพึมพำกับตัวเอง ใบหน้าที่สง่างามของนางเต็มไปด้วยความผิดหวังและความรู้สึกสูญเสีย

“เจ้าแน่ใจหรือ?” ชิงซิ่วอี้ที่ไม่เคยกล่าวอะไรสักคำ พลันโพล่งขึ้นมา เห็นได้ชัดว่านางไม่ได้เฉยเมยกับสถานการณ์ในขณะนี้เหมือนที่เห็นภายนอก

“ข้ามั่นใจมาก” เจิ้นหลิวชิงตกตะลึง และกล่าวด้วยน้ำเสียงค่อนข้างมั่นใจว่า “อย่าลืมว่าข้ามาจากหอวารีหมอก และสิ่งที่ข้าเชี่ยวชาญที่สุดไม่ใช่การต่อสู้ แต่เป็นเคล็ดวิชาโหราศาสตร์และการทำนาย”

ชิงซิ่วอี้ตกอยู่ในความเงียบงันอีกครั้ง

เจิ้นหลิวชิงยิ้มและกล่าวอย่างหยอกล้อว่า “เจ้าคิดว่าเฉินซีจะหลั่งน้ำตาให้พวกเราหรือไม่? ถ้าหากพวกเราต้องล้มตาย”

“ข้าคิดว่ามันไร้สาระ” เมื่อเจิ้นหลิวชิงกล่าวถึงเฉินซี ในที่สุดก็มีร่องรอยของความผันผวนในความรู้สึกของชิงซิ่วอี้ และน้ำเสียงของนางก็แฝงด้วยการดูถูกเหยียดหยาม นางดูจะมั่นใจมากว่าเฉินซีจะไม่รู้สึกเศร้าโศกและหลั่งน้ำตาให้กับการตายของนางอย่างแน่นอน

“ข้าคิดว่ามันไม่เลว อย่างน้อยก็สามารถพิสูจน์ได้ว่าเขาใส่ใจเราหรือไม่และเขาสนใจเจ้าหรือข้ามากกว่ากัน” เจิ้นหลิวชิงหัวเราะเบา ๆ

“เจ้าต้องการใช้ความตายของเจ้าเพื่อพิสูจน์ความรู้สึกของเขาหรือ?”ชิงซิ่วอี้เอ่ยถาม

“แล้วเจ้าคิดว่าเรายังมีโอกาสที่จะหลบหนีอยู่อีกหรือ?” เจิ้นหลิวชิงตอบกลับด้วยคำถาม

คิ้วที่งดงามของชิงซิ่วอี้ขมวดเข้าหากันขณะที่นางครุ่นคิดอย่างจริงจังอยู่ครู่หนึ่ง จากนั้นนางจึงตอบกลับไปว่า “ใช่!”

“ใช่?” เจิ้นหลิวชิงตกตะลึงกับคำตอบ

“เจ้ารู้จักสิ่งที่เรียกว่าไท่จี๋ไหม” ชิงซิ่วอี้ไม่ได้ตอบนางด้วยความมั่นใจ แต่กลับกล่าวถึงเรื่องอื่นแทน

“แน่นอนว่า มหาเต๋าไท่จี๋เป็นมหาเต๋าอันลึกล้ำซึ่งหาได้ยากมาก น่าเสียดายที่ไม่มีใครสามารถบรรลุมหาเต๋านี้มาเป็นเวลานานแล้ว” เจิ้นหลิวชิงตอบโดยไม่ต้องคิด

“เอาล่ะ ทำตามที่ข้าบอกแล้วเราจะสำเร็จได้” ทันใดนั้นดวงตาของชิงซิ่วอี้ก็เต็มไปด้วยประกายแวววาว จนดูเหมือนว่ามีสายฟ้าฟาดออกมาจากดวงตาคู่นั้น ทำให้นางดูเปล่งประกายเป็นพิเศษภายในห้องที่มืดมิดนี้

“แล้วข้าควรทำอย่างไร?” เจิ้นหลิวชิงรู้สึกตื่นเต้นทันทีเมื่อได้ยินสิ่งนี้ เนื่องจากจะมีใครบ้างที่ยินดีรอความตาย หากพวกเขามีโอกาสมีชีวิตอยู่ได้?

…

นายน้อยโจวยืนอย่างภาคภูมิอยู่บนกำแพงทางทิศตะวันออกเฉียงเหนือของเมืองบรรพกาล ซึ่งเต็มไปด้วยความรู้สึกพึงพอใจและจิตวิญญาณอันสูงส่ง

ไม่นานมานี้ เขาเพียงอาศัยอยู่ในอาณาเขตของราชวงศ์ต้าถังเท่านั้น แต่ตอนนี้นายน้อยโจวกลับครอบครองอาณาเขตเป็นของตนเอง แล้วจะไม่ให้ปลื้มได้อย่างไร

ท้ายที่สุดแล้ว นี่คือส่วนหนึ่งของอาณาเขตในเมืองบรรพกาล ซึ่งนอกเหนือจากราชวงศ์ระดับสูงสุดและตระกูลอันทรงเกียรติเหล่านั้นแล้ว จะมีราชวงศ์ระดับกลางแห่งใดสามารถครอบครองพื้นที่แห่งนี้ได้อีก?

เมื่อนึกถึงท่าทางที่สดใสบนใบหน้าของหลิงเจ๋อ และได้ยินว่าเฉินซีสามารถยึดครองอาณาเขตทางตะวันออกเฉียงเหนือด้วยตัวคนเดียว นายน้อยโจวก็อดไม่ได้ที่จะหัวเราะอย่างมีความสุข

เพราะใครจะไปคาดคิดว่าเฉินซีจะสามารถบรรลุสิ่งนี้ได้? สหายคนนี้ช่างรู้จักวิธีสร้างปาฏิหาริย์และความประหลาดใจอันน่ายินดีได้ไม่หยุดเลยจริง ๆ!

ในอีกด้านหนึ่ง จ้าวชิงเหอก็มีความสุขเช่นกัน การตายของคนทรยศอย่างหวงฝู่ฉางเทียนกับอวี๋เซวียนเฉิน ทำให้เขาสามารถระบายความเกลียดชังได้ในที่สุด ซึ่งเขาก็รู้สึกว่าตนเองสามารถแบกหน้าไปพบกับลู่เซียวในปรภพได้แล้ว

“อย่าได้ประมาท ตอนนี้เฉินซีไม่ได้อยู่ที่นี่และเขาขอให้เราปกป้องอาณาเขตทางตะวันออกเฉียงเหนือทั้งหมด อย่าปล่อยให้คนอื่นมาฉกฉวยโอกาสในยามที่เขาไม่อยู่และแย่งชิงอาณาเขตนี้ไปจากเรา” หวงฝู่ฉิงอิงเตือนพวกเขาจากด้านข้าง

เมื่อได้ยินเช่นนี้ ไม่ใช่แค่นายน้อยโจวและจ้าวชิงเหอ แม้แต่หัวใจของหลิงอวี๋กับฟ่านอวิ๋นหลานก็เยียบเย็นและไม่กล้าละเลยอีกต่อไป

ความคิดเห็น