บทที่ 524 การเปลี่ยนแปลงอย่างฉับพลันของหม้อใบจิ๋ว

ครึ่งเดือนต่อมา

โอม!

เสียงอันแผ่วเบาของกระบี่แว่วออกมาจากภายในห้อง

ที่หว่างคิ้วของเฉินซีปรากฏความอ่อนล้าอย่างหนาแน่น สีหน้าซีดเซียว ดวงตาคู่นั้นแดงก่ำ และคางที่เรียบเนียนของเขาถูกปกคลุมด้วยเคราที่หนา ทำให้เขาดูโทรมเป็นอย่างมาก

ดูเหมือนว่าเขาจะใช้พละกำลังมากเกินไป

อันที่จริง เฉินซีก็เหนื่อยล้าจนสายตัวแทบขาด เนื่องจากการขัดเกลายันต์ศัสตราตลอดเวลาครึ่งเดือนโดยไม่ได้หลับไม่ได้นอน เป็นสิ่งที่แม้แต่ความแข็งแกร่งของร่างกายก็ไม่สามารถทานทนได้

ยิ่งกว่านั้น เพื่อรับประกันว่ายันต์ศัสตราจะขัดเกลาได้สำเร็จ จิตใจของเขาจึงจดจ่ออยู่กับยันต์ศัสตรามาโดยตลอด ราวกับเป็นคันธนูที่ง้างจนสุดแรง ทำให้เขารู้สึกเหนื่อยล้าจนสุดจะพรรณนา เว้นแต่จะได้สัมผัสด้วยตนเอง

แต่เมื่อเขานึกถึงผลของการขัดเกลา แม้ว่าจะเหนื่อยจนถึงขีดสุด เขาก็ยังอดไม่ได้ที่จะรู้สึกตื่นเต้น

เฉินซีเงยหน้าขึ้นและมองไปยัง ‘คู่หู’ ที่ติดตามเคียงข้างเขามาหลายปีอย่างระมัดระวัง กระบี่ยาวสี่จั้ง ตัวกระบี่เรียวยาว แข็งแรงและดำสนิทเหมือนผืนน้ำใสในฤดูใบไม้ร่วง มีลักษณะเรียบง่ายไม่ซับซ้อน

ตัวกระบี่ที่ยาวกว่านั้นหนักและยื่นออกมา ในขณะที่ใบมีดนั้นคมกริบและบางเหมือนปีกจักจั่น เปล่งประกายแวววาวราวกับหิมะ

กระบี่ทั้งเล่มให้ความรู้สึกของการกลับคืนสู่ความเรียบง่าย อย่างไรก็ตาม เมื่อมองอย่างระมัดระวัง จะรู้สึกได้ถึงกลิ่นอายที่ยิ่งใหญ่ที่ทำให้ใจสั่นไหว ความคมกริบของทอง ความมีชีวิตชีวาของพฤกษา ความนุ่มนวลของวารี ความเดือดดาลของอัคคี และความหนักแน่นของปฐพี ทั้งหมดนี้ถูกหลอมรวมเป็นหนึ่งเดียวเพื่อสร้างการไหลเวียนของเบญจธาตุที่ไร้ที่ติและสมบูรณ์แบบ

ความรู้สึกเช่นนี้ราวกับว่าอยู่ท่ามกลางหมู่ดาวมากมายในทางช้างเผือก ซึ่งมีพลังงานลึกลับไหลเวียนอยู่ภายในนั้นอย่างไม่รู้จบ จนทำให้หัวใจรู้สึกสั่นไหว

เฉินซีรู้สึกถึงความเจ็บปวดเย็นยะเยือกที่ทิ่มแทงปลายนิ้วของเขาในขณะที่ลูบกระบี่เบา ๆ และนั่นทำให้เขาอุทานออกมาด้วยความชื่นชม

เพราะการขัดเกลากายาของเขาได้บรรลุถึงขอบเขตจุติ และสมบัติวิเศษระดับสวรรค์ทั่วไปก็ไม่อาจทำลายร่างกายของเขาได้แม้แต่น้อย อย่างไรก็ตาม ยันต์ศัสตราที่ได้รับการขัดเกลาอีกครั้ง กลับอาศัยเพียงปราณกระบี่ที่ปล่อยออกมาทิ่มแทงเข้าสู่ผิวหนังจนเขารู้สึกเจ็บปวด ดังนั้นยันต์ศัสตราที่ได้รับการขัดเกลาอีกครั้งหนึ่งนั้นทรงพลังเพียงใด จึงสามารถเห็นได้ชัดจากสิ่งนี้

วูบ!

เฉินซีสะบัดมือขึ้น ทำให้สมบัติวิเศษระดับสวรรค์ขั้นสุดยอดลอยขึ้นไปบนท้องฟ้า นี่คือค้อนทองเหลืองที่มีน้ำหนักกว่าสามแสนจิน และหนักมากเสียจนเขารู้สึกเหมือนกับกำลังถือภูเขาทั้งลูกอยู่ในมือ

เฉินซีมีสมบัติวิเศษระดับสวรรค์ขั้นสุดยอดมากกว่าร้อยชิ้น ซึ่งได้ยึดมาจากศัตรูของในสมรภูมิบรรพกาล

ฟุ่บ!

ทันใดนั้น แสงเยียบเย็นก็ปรากฏขึ้นราวกับสายฟ้าที่วาบผ่านอากาศและฟันไปทางค้อนทองเหลือง

ไม่มีเสียงปะทะหรือประกายไฟแม้แต่น้อย กระบี่ได้ตัดผ่านค้อนทองเหลืองเป็นสองส่วนอย่างเงียบ ๆ ราวกับตัดก้อนเต้าหู้!

แม้ว่าจะเตรียมใจมาเป็นอย่างดี แต่เมื่อเขาเห็นฉากที่แปลกประหลาดนี้และรู้สึกถึงกลิ่นอายที่ดุร้ายที่แฝงอยู่ภายในความเงียบนั้น เขาก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกตกตะลึงอยู่ในใจ

“มันช่างทรงพลังยิ่งนัก!”

“พลังทำลายเช่นนี้ ช่างตรงกับคำที่ว่า ตัดผ่านเหล็กเหมือนผ่านโคลนจริง ๆ!”

“ท้ายที่สุดแล้ว นั่นคือสมบัติวิเศษระดับสวรรค์ขั้นสุดยอด แต่มันกลับไม่สามารถต้านทานการโจมตีเบา ๆ ของยันต์ศัสตราได้ และถูกผ่าออกเป็นสองท่อนอย่างง่ายดายราวกับฉีกกระดาษ พลังทำลายเช่นนี้อาจเป็นสิ่งที่แม้แต่สมบัติกึ่งอมตะก็ไม่สามารถบรรลุได้…”

เมื่อเฉินซีคิดมาถึงจุดนี้ ความอยากรู้อยากเห็นก็ปะทุขึ้นมาอย่างช่วยไม่ได้ เนื่องจากเขาอยากลองเปรียบเทียบยันต์ศัสตรากับพัดนกยูงเพลิงและดูว่าอาวุธใดแข็งแกร่งกว่ากัน

แต่ทันใดนั้นเขาก็ระงับความคิดของตัวเองไว้

หลังจากสมบัติวิเศษได้บรรลุระดับของสมบัติกึ่งอมตะแล้ว ความแข็งแกร่งของมันก็ไม่ได้ตัดสินจากความแข็งแกร่งเพียงอย่างเดียว แต่สิ่งสำคัญคือคนที่ใช้มัน

อย่างไรก็ตาม ด้วยความแข็งแกร่งในปัจจุบันของเขา ยังไม่สามารถใช้พลังที่แท้จริงของพัดนกยูงเพลิงได้ ดังนั้นจึงไม่มีความหมายที่จะเปรียบเทียบกับยันต์ศัสตรา

แต่เฉินซีก็ยังมั่นใจว่า พลังในตอนนี้ของยันต์ศัสตรานั้นเทียบได้กับสมบัติกึ่งอมตะอย่างแน่นอน ส่วนเรื่องที่สิ่งใดแข็งแกร่งกว่ากันนั้น ก็คงจะรู้ได้จากการต่อสู้จริงเท่านั้น

โอม!

ปราณแท้หลั่งไหลเข้าสู่ยันต์ศัสตรา ทำให้กระบี่ส่งเสียงคำรามที่เย็นยะเยือกและลึกล้ำออกมา พร้อมกับเสียงนั้น กระแสพลังของเต๋ารู้แจ้งแห่งการสังหารที่ไร้รูปร่างก็แผ่ซ่านออกไป ทำให้โต๊ะ เก้าอี้ พื้น หน้าต่าง เตียง… ทุกสิ่งในห้องกลายเป็นผุยผงท่ามกลางเสียงอึกทึก จากนั้นก็ฟุ้งกระจายไปทั่วห้อง

โดยเฉพาะที่กำแพงโดยรอบ มีรอยกระบี่ละเอียดจำนวนนับไม่ถ้วนที่กระจายออกไปดุจใยแมงมุม

“ไม่ได้การ!” เฉินซีอุทานออกมาและรีบพุ่งออกจากห้อง

โครม!

ทันทีที่เขาพุ่งออกจากห้อง ทั้งห้องก็พังทลายลงจนเกิดเสียงโครมคราม บ้านที่สร้างจากหินขนาดมหึมาทั้งหลังกลับไม่เหลือเศษซากใด ๆ และแตกสลายเป็นผุยผง ก่อนที่จะฟุ้งกระจายไปทั่วท้องฟ้า

เฉินซีรีบขยับถอยหลังเพื่อหลีกเลี่ยงฝุ่นนี้

“เกิดอะไรขึ้น?” เสียงตะโกนด้วยความตื่นตระหนักดังขึ้นจากระยะไกล ในขณะที่หวงฝู่ฉิงอิงกับคนอื่น ๆ ก็สังเกตเห็นถึงความโกลาหลที่เกิดขึ้น จากนั้นพวกเขาก็เอ่ยถามอย่างต่อเนื่อง

“แค่ก แค่ก… ไม่มีอะไร ข้าแค่บังเอิญทำลายบ้าน…” เฉินซีรู้สึกอายมากและรีบอธิบาย

ความคิดเห็น