บทที่ 549 เต็มไปด้วยแขกเหรื่อ

ตายหรือ?

ราชันผู้ปรีชาราวกับถูกฟ้าผ่า เกิดเสียงหึ่งภายในหัว ขณะพึมพำเสียงสั่นออกมาว่า “ตายแล้ว ฉางเทียนเองก็ตายเช่นกัน มันเป็นไปได้อย่างไรกัน…?”

ผู้อยู่ขอบเขตเซียนปฐพีทั้งหลายในห้องโถงพากันเงียบและถอนหายใจ ศิษย์คนอื่นเข้าแดนภวังค์ทมิฬได้สำเร็จทั้งหมด แต่บุตรชายของราชันผู้ปรีชากลับเอาชีวิตไปทิ้งในสมรภูมิบรรพกาล เรื่องเช่นนี้เกินจะรับไหว!!!

“เป็นไปไม่ได้! บุตรชายข้ามีความสามารถสูง พละกำลังเหนือใคร ในเมื่อเฉินซีและคนอื่น ๆ สามารถเข้าแดนภวังค์ทมิฬได้ เหตุใดเขาจึงไม่ได้? เป็นไปไม่ได้! เป็นไปไม่ได้แน่!” การสูญเสียบุตรชายอันเป็นที่รักทำให้จิตใจของหวงฝู่จิ่งเทียนไม่อาจคิดอะไรได้ตามปกติ เขาคำรามเสียงลั่นออกมา

“พอแล้ว!” จักรพรรดิซ่งคำรามเสียงต่ำ “สาเหตุที่เขาตายล้วนมาจากตัวเขา ทั้งสมคบคิดกับคนนอก ทำร้ายพวกตนเอง คนอกตัญญูเช่นนั้นสมควรตายแล้ว!”

น้ำเสียงเขาดังดั่งฟ้าลั่น ทำเอาทุกคนตื่นกลัว ไม่คิดเลยว่าบุตรชายของราชันผู้ปรีชาจะกระทำความผิดร้ายแรงเช่นนั้นได้

หวงฝู่จิ่งเทียนตกตะลึงด้วยความไม่อยากเชื่อ

จักรพรรดิซ่งเอ่ยเสียงเรียบ “นับจากนี้ไป เจ้าก็อยู่เฝ้าเรือน ปิดประตูบ่มเพาะพลังไปเสียเถอะ! หากกล้าก้าวเท้าออกจากนครหลวงธารสายไหม อย่าโทษหากข้าหักขาเจ้าจนพิการก็แล้วกัน!”

พูดจบ จักรพรรดิซ่งก็สั่งแม่ทัพใหญ่ให้พาราชันผู้ปรีชาซึ่งสิ้นสติออกจากห้องโถงไป

“ยังมีอีกเรื่องที่ข้าต้องย้ำเตือนทุกคนในวันนี้” จักรพรรดิซ่งลุกขึ้นจากบัลลังก์ช้า ๆ ในขณะที่กวาดสายตามองทุกคนในห้องโถง น้ำเสียงทุ้มเจือแววไร้สงสัย “นับจากนี้ไป ใครที่กล้าล่วงเกินตระกูลเฉินในอาณาเขตราชวงศ์ซ่ง มันผู้นั้นจะถูกสังหารโดยไม่ถามไถ่!”

พูดจบ จิตสังหารหนาแน่นก็กวาดไปทั่วทั้งห้องโถงราวกับลมพายุ ทำเอาทุกคนตกใจจนใบหน้าซีดขาว หายใจไม่ทั่วท้องไปตาม ๆ กัน

ทันใดนั้น ห้องโถงก็ราวตกอยู่ในฤดูหนาวอันเย็นยะเยือก มันเงียบสนิทและเต็มไปด้วยความเย็นเยียบที่เสียดแทงกระดูก

ในจังหวะที่มองเงาร่างอันสูงส่งของจักรพรรดิซ่งที่ยืนเอามือไพล่หลัง สีหน้าเผยแววสังหารออกมา กระทั่งนักพรตเต๋าหลงเหอ จ้าวจื๋อเหม่ย โม่หลานไห่ และคนอื่น ๆ ที่เกลียดชังเฉินซีเป็นทุนเดิมล้วนหุบปากสนิท และสลัดความแค้นในใจทิ้งไป

พวกเขารู้ดีว่านับแต่วันนี้ไป ตระกูลเฉินจะกลายเป็นตัวตนที่ไม่อาจล่วงเกินได้ในเขตดินแดนทางใต้ กระทั่งทั่วทั้งราชวงศ์ซ่งก็ตาม!

เพราะ…ตระกูลเฉินแห่งดินแดนทางใต้มีเฉินซีอยู่!

ในวันนี้ จักรพรรดิซ่งได้ประกาศให้ใต้หล้ารู้ว่า ทั้งราชวงศ์จะจัดงานเลี้ยงเฉลิมฉลองยาวนานถึงร้อยวัน

พร้อมกันนั้น ข่าวเรื่องสมรภูมิบรรพกาลก็แพร่สะพัดไปทั่วแผ่นดินซ่งภายในระยะเวลาสั้น ๆ ราวกับลมพายุ ทำให้ทั่วทุกพื้นที่ในราชวงศ์ต่างพากันตกใจยิ่ง

ผู้บ่มเพาะทั้งหลายที่พอจะรู้เรื่องการทดสอบในสมรภูมิบรรพกาล เมื่อได้ยินข่าวก็ตื่นตะลึง ตื่นเต้น และโห่ร้องยินดีออกมา

เพราะรู้ดีว่าสิ่งนี้เป็นเกียรติยศของทั้งเฉินซีและคนอื่น ๆ เป็นเกียรติยศแห่งราชวงศ์ซ่ง และเป็นเกียรติแด่ผู้บ่มเพาะทุกคนในราชวงศ์ซ่ง!

พวกเขาถึงขนาดจินตนาการได้ว่า เมื่อใดที่ศิษย์ราชวงศ์ซ่งยืนหยัดอย่างมั่นคงในแดนภวังค์ทมิฬได้ ก็จะสามารถนำผลประโยชน์มากมายกลับมาสู่โลกแห่งการบ่มเพาะของราชวงศ์ซ่งได้อย่างแน่นอน

พวกเขารู้สึกทั้งเคารพและชื่นชมสุดหัวใจ แต่ไม่ได้รู้สึกอิจฉาริษยาเลยสักนิดเดียว

เพราะระดับที่เฉินซีกับคนอื่น ๆ ไปถึงนั้นไกลเกินเอื้อมสำหรับพวกเขา ไม่ว่าอย่างไรก็ไม่อาจอิจฉาได้

ยังมีคำกล่าวที่ว่า หากมีคนหนึ่งแกร่งกว่าผู้อื่นอยู่สักเล็กน้อย ก็จะถูกคนอื่นริษยาได้ แต่หากแกร่งกว่ามากจนไม่ติดฝุ่น ก็จะได้รับความชื่นชมจากผู้อื่นเสียอย่างนั้น

…

เมืองหมอกสน ดินแดนทางใต้

เมืองหมอกสนในตอนนี้ได้กลายเป็นสถานที่ที่ครึกครื้นที่สุดในดินแดนทางใต้ หรืออาจจะทั่วทั้งราชวงศ์ซ่งก็เป็นได้ ชื่อเสียงของตระกูลเฉินพุ่งทะยานจนถึงขีดสุด และตอนนี้กำลังเจริญรุ่งเรืองอย่างยิ่งใหญ่ทีเดียว

หลายวันที่ผ่านมานี้ ประตูทางเข้าจวนตระกูลเฉินเต็มไปด้วยแขกมากมาย แม้แต่น้ำหยดหนึ่งยังแทรกเข้าไปไม่ได้ ผู้บ่มเพาะจากทั่วทุกสารทิศใช้ทุกสารพัดวิธีเพื่อเข้ามาแสดงความยินดีกับตระกูลเฉิน ภาพตรงหน้าทางเข้าราวกับว่าคนทั้งเมืองมารวมกันอยู่ที่นี่

ความคิดเห็น