บทที่ 572 โลกในกำมือ

บทที่ 572 โลกในกำมือ

บทที่ 572 โลกในกำมือ

ฟิ้ว!

เส้นแสงพุ่งผ่านท้องฟ้าด้วยความเร็วที่มากเกินไปของมัน จึงส่งผลให้เกิดแรงเสียดทานขึ้นเหนืออากาศเป็นระลอกคลื่นรุนแรง ส่งเสียงเสียดแทงแก้วหูดังสนั่น

เพียงชั่วครู่เดียว ร่างสูงก็ปรากฏตัวขึ้นเหนือยอดเขาจรัสตะวันตก

ในที่สุดเขาก็มาถึงเสียที

ตู้เซวียนแหงนหน้าขึ้น นัยน์ตาเรียวยาวดังใบมีดฉายจิตสังหารเข้มข้น เขามาที่ยอดเขาจรัสตะวันตกก็เพื่อรอจะได้พบกับเฉินซี!

ตอนนี้เอง บรรดาศิษย์ของยอดเขาจรัสตะวันออกซึ่งกำลังยึดครองที่พำนักต่างละมือจากสิ่งที่ตนกำลังทำอยู่ แล้วจ้องมองไปยังร่างสูงที่อยู่กลางอากาศ

พวกเขารู้ดีว่า ศิษย์พี่ตู้เสวียนบอกกับพวกเขาว่าจะพาพวกตนมาที่นี่เพื่อยึดครองยอดเขาจรัสตะวันตกก็จริง หากแต่เป้าหมายที่แท้จริง มันก็เป็นไปเพื่อการแก้แค้นให้แก่ตู้กวนผู้เป็นน้องชาย!

ดังนั้นเมื่อได้เห็นเฉินซีปรากฏตัว คนทั้งหมดก็อดไม่ได้ที่จะแสดงความตื่นเต้นผ่านสายตาเย้ยหยัน ประหนึ่งนักล่าที่เฝ้ารอวันเวลาให้เหยื่อเผยตัวออกมาและตกหลุมพรางด้วยตนเอง

“ศิษย์น้องเล็ก!” หั่วโม่เลยและสมาชิกคนอื่น ๆ ต่างมีท่าทีเป็นกังวลและวิตกยิ่งเมื่อเห็นเฉินซี ด้วยอย่างไรตู้เซวียนก็เป็นหนึ่งในห้าศิษย์ชั้นสูง เป็นคนจิตใจเหี้ยมโหดซึ่งครั้งหนึ่งเคยจัดการผู้บ่มเพาะที่อยู่ในขอบเขตสถิตกายา แล้วอย่างนี้ จะไม่ได้เขาเป็นห่วงความปลอดภัยของชายหนุ่มได้อย่างไร

“พี่น้องทั้งหลาย ข้าทำให้พวกท่านต้องทนทุกข์กับความอยุติธรรมแล้ว” เฉินซีพูดพร้อมกับคิ้วขมวด น้ำเสียงของเขาหาได้ปกปิดจิตสังหารที่มีแม้แต่น้อย

เขาในยามนี้โกรธถึงขีดสุด เนื่องจากชายหนุ่มสังเกตเห็นว่าทั้งหั่วโม่เลยและคนอื่น ๆ ต่างตกอยู่ในความสิ้นหวัง มีเพียงความหม่นหมองฉายอยู่บนใบหน้า ไร้ซึ่งจิตใจจะสู้ต่อ เห็นได้ชัดว่าเมื่อครู่ก่อน พวกเขาต้องได้รับความอัปยศอดสูมาเป็นแน่

เขายังเห็นอีกว่ายอดเขาจรัสตะวันตกในขณะนี้กำลังอยู่ภายใต้ความวุ่นวายอย่างหนัก ที่พักอาศัยมากมายถูกยื้อแย่งปล้นชิง ในขณะที่พืชสวนสมุนไพรหลายแห่งถูกเหยียบย่ำ กลิ่นสาบเหม็นคลุ้งไปทั่วบรรยากาศคล้ายว่ามีกลุ่มโจรเข้าบุกรุก ช่างเป็นภาพที่น่าปวดใจยิ่ง

และคนที่เป็นต้นเหตุของเรื่องทั้งหมดนี้ก็คือตู้เซวียน!

เฉินซีในยามนี้มีเพียงความมุ่งมั่นที่จะปลิดชีวิตอีกฝ่าย ความโกรธที่เขามีในใจเกือบจะทะลุเส้นซึ่งขีดไว้ ทว่าการแสดงออกของชายหนุ่มนั้นกลับสงบนิ่งและเย็นชา แน่นอนว่าผู้คนซึ่งรู้จักมักคุ้นกับเขาต่างรู้ดีว่านี่เป็นท่าทางเวลาที่เฉินซีโกรธจัด!

“ฮ่า ๆ ทำใหญ่ทำโตเสียจริงนะ หากเจ้าแตะพืชพรรณบนยอดเขาจรัสตะวันตกของข้าแม้เพียงปลายใบละก็ ข้าจะไม่เว้นชีวิตเจ้าแน่? แหม ๆ ช่างเป็นน้ำเสียงที่เย่อหยิ่งเกินใครจริง ๆ” ตู้เซวียนหัวเราะเบา ๆ เขาเหลือบมองเฉินซีด้วยดวงตาหยามหยันระคนเยือกเย็นและดุร้าย

เฉินซีเป็นศิษย์ใหม่คนแรกที่กล้าเอ่ยกับเขาเช่นนี้หลังจากที่อีกฝ่ายเพิ่งเข้านิกายมาได้ไม่นาน นับเป็นเรื่องที่น่าขันอยู่ไม่น้อย

“ตู้เซวียน เจ้ากล้าสู้กับข้าหรือไม่เล่า!” สายตาที่จับจ้องอีกฝ่ายของเฉินซีเย็นยะเยือก เขาตะโกนด้วยเสียงกึกก้องราวฟ้าคำราม สร้างความสั่นสะเทือนให้โดยรอบ

เขารู้อยู่แล้วว่าที่อีกฝ่ายมาเยือนในครั้งนี้ก็เพราะต้องการล้างแค้นแทนน้องชาย และในเมื่อเป็นเช่นนี้ ชายหนุ่มก็ไม่ต้องการเสียเวลาเล่นลิ้นกับคนอย่างตู้เซวียนอีกต่อไป!

“ฮ่า ๆ เจ้าหนุ่มนี่มันอยากตายถึงเพียงนี้เลยรึ?”

“ยิ่งตายเร็วเท่าไรก็ได้เกิดใหม่เร็วเท่านั้น เจ้านี่คงมีแผนจะแลกชีวิตกันเป็นแน่”

“ข้าเห็นเขาเป็นดั่งคนโง่งมผู้หนึ่ง หากเขายอมจำนนแต่โดยดี ศิษย์พี่ตู้เซวียนก็คงไม่คิดจะทำให้เขาเสียหน้า อย่างไรก็เถอะ ศิษย์พี่ตู้เป็นคนรักษาสัญญา เขาตั้งใจจะถ่ายทอดบทเรียนสำหรับการทดสอบในอีกสามเดือนนับจากนี้ให้เจ้านั่น น่าเสียดายจริง ๆ ไม่น่าไปหาเรื่องศิษย์พี่เยี่ยงนั้นเลย นี่มันไม่เท่ากับรนหาที่ตายหรอกหรือ?”

“ไอ้เรื่องถ่ายทอดวิชาอะไรนั่น ตอนนี้ลืมมันไปได้เลย”

ศิษย์ของยอดเขาจรัสตะวันออกหัวเราะเยาะเมื่อได้ยินสารท้ารบอันไร้สาระของเฉินซี ท่าทีเหยียดหยันระคนน่าหัวร่อของเขาก็เกินจะกล่าวออกมาได้

“อะไรกัน เจ้าอยากสู้กับข้าตอนนี้หรือ? หากอาจารย์ลุงหลิ่วรู้เข้า เขาคงจะตำหนิข้าที่รังแกผู้อ่อนแอกว่าเป็นแน่” ตู้เซวียนกอดอกก่อนจะระเบิดหัวเราะเสียงเย็น

“ข้าถามว่าเจ้ากล้าสู้กับข้าหรือไม่!” เฉินซียังคงมีท่าทีนิ่งสงบ น้ำเสียงของเขาเย็นชาขณะที่ยืนอยู่กลางอากาศ

“เป็นการท้าที่น่าเบื่อเสียจริง หากเจ้ามั่นใจว่าจะเอาชนะข้าได้ เช่นนั้นเจ้าก็คงเริ่มเคลื่อนไหวไปนานแล้ว เอาแต่ส่งเสียงเห่าหอนรังแต่ทำให้คนเขาคิดว่าเจ้ามีดีแค่ปากเท่านั้น” ตู้เซวียนยังคงไม่ขยับเขยื้อน มีเพียงเสียงหัวเราะที่เปล่งออกมาอย่างไม่สิ้นสุด

“ผิดแล้ว ข้าเลือกที่จะต่อสู้บนฟ้าต่างหาก เพราะข้าทนไม่ได้หากยอดเขาจรัสตะวันตกของข้าจะต้องแปดเปื้อนด้วยเศษเดนอย่างพวกเจ้า” เฉินซียังคงใจเย็น

“มาถึงตอนนี้ เจ้าก็ยังคงเหยียดหยามข้าไม่หยุด ช่างวอนหาที่ตายเสียแล้ว!” ดวงตาของตู้เซวียนฉายแววเยือกเย็น ร่างกายของเขาประหนึ่งอินทรียามโฉบขึ้นเหนือท้องฟ้า และหยุดการเคลื่อนไหวลงเบื้องหน้าเฉินซีด้วยคิ้วขมวด พลังปราณอันน่าสะพรึงกลัวแผ่ปกคลุมรอบกาย ก่อนจะพวยพุ่งออกมาไม่ต่างกับคลื่นยักษ์!

ทันใดนั้น ร่างกายของเขาก็คล้ายจะกลายเป็นภูเขาสูงตระหง่านที่ทอดยาวไปถึงแดนสวรรค์ สร้างแรงกดดันต่อผู้คนรอบข้างให้รู้สึกว่าพวกตนก็เป็นแต่เพียงมดตัวหนึ่งเท่านั้น ช่างเป็นภาพที่น่าพรั่นพรึงยิ่ง

หัวใจของชายหนุ่มสั่นไหวเมื่อสัมผัสได้ถึงกำลังภายในที่เปลี่ยนแปลงไปของตู้เซวียน กระนั้น เขาก็หาได้มีความหวาดหวั่นไม่ ตั้งแต่ชายหนุ่มได้บรรลุสู่ขอบเขตจุติขั้นสมบูรณ์ เขาก็แทบไม่ได้ประมือกับคนในขอบเขตเดียวกันเลย ส่วนตู้กวน ตงฉี่ รวมไปถึงศิษย์คนอื่นนั้นอ่อนแอเกินไป ทำให้เขาไม่สามารถออกแรงได้อย่างเต็มที่

แม้ว่าตู้เซวียนจะอยู่ในขอบเขตจุติขั้นสมบูรณ์ แต่ก็เห็นได้ชัดว่าอีกฝ่ายไม่ใช่คนที่ตู้กวนจะสามารถเทียบเทียมได้ นี่ยังไม่รวมถึงว่าความสามารถของคนคนนี้จัดอยู่ในกลุ่มของศิษย์ชั้นสูงทั้งห้าของนิกาย ดังนั้นความแข็งแกร่งที่อีกฝ่ายมีจึงไม่ใช่สิ่งที่จะดูแคลนได้!

นอกจากนี้วิปลาสหลิ่วยังเคยกล่าวไว้ว่า ตู้เซวียนเชี่ยวชาญศาสตร์เต๋าที่เรียกว่าเคล็ดสังหารฉับพลัน การโจมตีด้วยกระบี่เพียงครั้งเดียวของเขาเสมือนกับการโจมตีอย่างฉับพลับซึ่งเคลื่อนไหวด้วยความเร็วเหนือเสียงถึงสิบเท่า การจะปัดป้องการโจมตีจึงเป็นไปได้ยาก ด้วยกระบวนยุทธ์นี้ อีกฝ่ายจึงสามารถสังหารผู้บ่มเพาะขอบเขตสถิตกายาได้ขณะที่เกิดการเบาะแว้งภายนอกสำนัก