บทที่ 575 มองเห็นสัจธรรม

บนท้องฟ้าเหนือยอดเขาจรัสตะวันตก

ร่างกายของตู้เซวียนแผ่กลิ่นอายที่แหลมคมของโลหะและเปล่งประกายดุจจันทร์เพ็ญสีทอง ผนึกที่ลึกล้ำและหนาแน่นกำลังก่อตัวขึ้นในมือของเขาไม่หยุด ในขณะที่ปราณกระบี่ได้ระเบิดออกมาราวกับกระแสน้ำที่ไหลเชี่ยว

ปราณกระบี่ทุกเล่มนั้นละเอียดดุจเส้นผมและถูกสานเข้าด้วยกันจนกลายเป็นตาข่ายขนาดมหึมา ซึ่งพุ่งออกไปด้วยความเร็วที่มากกว่าความเร็วเสียงนับสิบเท่า อีกทั้งยังมีกลิ่นอายอันเฉียบคม เพื่อสร้างตาข่ายขนาดมหึมาที่พุ่งออกไปด้วยความเร็วที่มากกว่าความเร็วเสียงสิบ!

เฉินซีเป็นดั่งแมลงที่ติดอยู่ในตาข่ายขนาดมหึมา ไม่ว่าเขาจะพยายามดิ้นรนอย่างไร ก็ดูเหมือนไร้เรี่ยวแรงและหมดสิ้นหนทาง ร่างกายของเขาอาบไปด้วยเลือดและเต็มไปด้วยบาดแผลอันน่าสยดสยองที่เพิ่มมากขึ้นเรื่อย ๆ

สิ่งนี้คือ ‘เคล็ดสังหารฉับพลัน’ ซึ่งเกิดจากการเปลี่ยนพลังฟ้าดินให้กลายเป็นพลังของตนเอง และพลังโจมตีอันดุเดือดนี้ก็เป็นสิ่งที่กระบวนยุทธ์ระดับเต๋าไม่สามารถเทียบได้

เมื่อเห็นฉากนี้ ผู้คนต่างตกตะลึงอยู่ในใจและพวกเขาก็รู้สึกว่า หากแทนที่พวกตนกับเฉินซีแล้วละก็ พวกเขาคงถูกบดขยี้ด้วยปราณกระบี่อันน่าสะพรึงกลัวไปตั้งนานแล้ว

“ศิษย์น้องตู้เซวียนได้บ่มเพาะเคล็ดสังหารฉับพลันจนเชี่ยวชาญเป็นอย่างยิ่ง มันเต็มไปด้วยจิตสังหารและความเฉียบคมที่ไม่มีใครเทียบได้ หากมันก้าวหน้าไปอีกขั้น มันอาจสามารถฉีกมิติและทำลายเคล็ดวิชาทั้งหมดได้” เหลิ่งชิวกล่าวเบา ๆ และน้ำเสียงของเขาก็มีร่องรอยความชื่นชม

“ฮ่า ๆ ใช่แล้ว น่าเสียดาย แม้ศิษย์น้องตู้จะเป็นฝ่ายได้ชัยชนะ แต่เขาก็ชนะอย่างไม่ยุติธรรมเลยสักนิด เพราะเฉินซีเพิ่งเข้าร่วมกับนิกายและยังไม่ได้บ่มเพาะศาสตร์เต๋า การที่เขาสามารถยืนหยัดได้จนถึงตอนนี้ นับว่าหาได้ยากในหมู่คนรุ่นเดียวกันแล้ว” ผางโจวกล่าวพร้อมกับแย้มยิ้มออกมา

หลังจากการต่อสู้ดำเนินมาจนถึงจุดนี้ ทั้งสองคนก็ยืนยันอย่างหนักแน่นว่าเฉินซีจะต้องพ่ายแพ้อย่างแน่นอน ซึ่งมันก็เป็นเรื่องของเวลาเท่านั้น ทว่ากลับมีบางคนที่มีความคิดเห็นแตกต่างจากพวกเขา

“ศิษย์น้องเฉินซีไม่เคยสัมผัสกับศาสตร์เต๋ามาก่อน ดังนั้นเขาย่อมระวังตัวอยู่แล้ว แต่ผลลัพธ์ก็ยังมิอาจด่วนสรุปได้” เสียงนี้ลึกล้ำและก้องกังวาน มันให้ความรู้สึกเย็นชาและรุนแรงของการต่อสู้ และเจ้าของเสียงนี้ก็คือเซี่ยอี้แห่งยอดเขาจรัสใต้!

เมื่อเห็นชายหนุ่มที่มักจะนิ่งเงียบเหมือนก้อนหิน จู่ ๆ ก็กล่าวขึ้นมา เหลิ่งชิวกับผางโจวต่างก็ตกตะลึงเล็กน้อย เพราะเท่าที่พวกเขาทราบมา คนผู้นี้มักเงียบขรึมและไม่ค่อยกล่าววาจา ซึ่งในหนึ่งวันเขาแทบไม่กล่าวอะไรเลยสักคำ

แต่ตอนนี้อีกฝ่ายกลับเปิดปากเพื่อสนับสนุนเฉินซี สิ่งนี้จึงดึงความสนใจจากพวกเขาสองคนเป็นพิเศษ

พวกเขาไม่กล่าวอะไรอีกต่อไป จากนั้นทุกคนก็เงยหน้าขึ้นมองไปยังสนามรบ หลังจากที่พวกเขาเฝ้าดูอย่างระมัดระวัง มันก็เป็นอย่างที่เซี่ยอี้กล่าวจริง ๆ แม้เฉินซีจะดูเหมือนติดอยู่ในวงล้อมและไม่สามารถดิ้นรนให้เป็นอิสระ อีกทั้งยังอยู่ในสภาพที่ไม่สู้ดีนัก ทว่าท่าทางและสายตาของชายหนุ่มกลับไม่มีความตื่นตระหนก ทั้งยังสงบนิ่งดุจหิมะอันเยียบเย็น

เขาในขณะนี้เป็นดั่งหมาป่าเดียวดายที่ตกอยู่ในสถานการณ์ที่สิ้นหวัง แม้ว่าร่างกายจะอาบไปด้วยเลือด ในขณะที่อาการบาดเจ็บของเขาก็เพิ่มขึ้นทีละน้อย ทว่ามันก็ไม่อาจทำลายความปรารถนาที่จะมีชีวิตรอดและความตั้งใจที่จะเอาชนะของเฉินซีได้!

การค้นพบนี้ทำให้ทั้งเหลิ่งชิวและผางโจวประหลาดใจ ในแง่หนึ่ง พวกเขารู้สึกประหลาดใจกับสายตาอันเฉียบคมของเซี่ยอี้ แต่ในเวลาเดียวกัน พวกเขารู้สึกตกใจกับความดื้อรั้นและความมุ่งมั่นของเฉินซี

สิ่งนี้ทำให้ทั้งสองอดไม่ได้ที่จะประเมินศิษย์ใหม่คนนี้อีกครั้ง เขามีพรสวรรค์ ความแข็งแกร่ง และความดื้อรั้นที่น่าตกใจ ถ้าให้เวลามากกว่านี้ เขาจะเติบโตไปถึงระดับใดกัน?

“ท่านพี่ ท่านจะไม่ลงมือหรือ?” อันเคอรู้สึกกังวลเล็กน้อย เพราะตอนนี้เฉินซีอาบไปด้วยเลือดและสถานการณ์ของเขาก็ไม่สู้ดีนัก จึงทำให้นางไม่อาจทนดูได้อีกต่อไป

“รออีกสักพัก อาจมีการเปลี่ยนแปลงเกิดขึ้น” อันเวยจ้องมองไปที่การต่อสู้ด้วยดวงตาที่ใสกระจ่างและเปล่งประกาย จากนั้นนางก็ครุ่นคิดอยู่เป็นเวลานาน ก่อนจะกล่าวประโยคหนึ่งออกมาจากริมฝีปากสีแดงอันงดงาม

…

ฟ่อ! ฟ่อ!

ปราณกระบี่ที่เล็กราวกับเส้นด้ายได้ปกคลุมไปทั่วฟ้าดิน มันโปรยปรายลงมาดั่งสายฝนและปกคลุมบริเวณโดยรอบทั้งหมด ยิ่งไปกว่านั้น อานุภาพของมันก็รุนแรงยิ่งขึ้นเรื่อย ๆ ในขณะที่ความถี่ของการโจมตีก็ใกล้เข้ามามากขึ้น มันเหมือนกับตาข่ายขนาดมหึมาที่ค่อย ๆ ถูกดึงและเริ่มลากเหยื่อเข้ามา

เมื่อเห็นชายหนนุ่มอยู่ในสภาพที่ไม่สู้ดีภายใต้ศาสตร์เต๋าของเขา ตู้เซวียนก็รู้สึกพึงพอใจอย่างยิ่ง เคล็ดสังหารฉับพลันของเขาอาศัยพลังฟ้าดิน และยิ่งยืนหยัดนานเท่าไร พลังของมันก็ยิ่งมากขึ้นเท่านั้น ในขณะที่ปริมาณปราณแท้ที่ใช้ก็ไม่ได้เปลี่ยนแปลงมากนัก

กล่าวอีกนัยหนึ่งคือ ยิ่งการต่อสู้ครั้งนี้ยืดเยื้อมากเท่าไร เขาก็ยิ่งได้เปรียบมากขึ้นเท่านั้น

แน่นอนว่าสถานะของเฉินซีแย่ลงและบาดแผลที่อาบไปด้วยเลือดก็ปรากฏขึ้นบนร่างกายของเขา

แม้ว่าบาดแผลเหล่านี้จะหายวับไปในพริบตา แต่ก็ทำให้ตู้เซวียนอดไม่ได้ที่จะเย้ยหยันอย่างสาแก่ใจ “เฉินซี! จงกระเสือกกระสนต่อสู้ซะ! แล้วเพลิดเพลินไปกับความเจ็บปวดจากการถูกฟันด้วยกระบี่นับไม่ถ้วน! ฮ่า ๆ! โอ้! เจ้าได้รับบาดเจ็บอีกแล้ว ช่างน่าสมเพชจริง ๆ!”

ตู้เซวียนเย้ยหยันเช่นแมวหยอกหนูอย่างที่เจ้าตัวโปรดปราน ดวงตาของเขาจับจ้องไปยังเฉินซีที่กำลังดิ้นรน ราวกับไม่ต้องการพลาดสิ่งใดไปแม้แต่นิดเดียว

“จุ๊ จุ๊ จุ๊ เจ้านี่มันดื้อด้านจริง ๆ! น่าเสียดายที่การกระทำทั้งหมดนี้เป็นเพียงตั๊กแตนตำข้าวคิดขวางทางเกวียน และเจ้ากำลังประเมินความสามารถของตนเองสูงเกินไป! นี่จึงเป็นจุดจบของการเป็นศัตรูกับยอดเขาจรัสตะวันออกของข้า!” ตู้เซวียนหัวเราะอย่างเย็นชาโดยปราศจากการยับยั้งชั่งใจ

ความพ่ายแพ้ซ้ำแล้วซ้ำเล่าด้วยน้ำมือของอีกฝ่ายก่อนหน้านี้ ทำให้เขาสะสมความแค้นเอาไว้เต็มท้อง และในที่สุดก็มีโอกาสที่จะแก้แค้น ดังนั้นเขาจะปล่อยให้มันหลุดมือไปได้อย่างไร?

ฉีกหน้า!

เขาต้องการทำให้เฉินซีอับอายอย่างรุนแรง เขาต้องการให้มันเป็นตัวตลกต่อหน้าทุกคนและไม่สามารถเชิดหน้าชูตาได้อีกตลอดชีวิต!

เมื่อเห็นฉากนี้ คนส่วนใหญ่ต่างจ้องมองด้วยความสงสารและถอนหายใจซ้ำ ๆ พวกเขาล้วนรู้ซึ้งถึงนิสัยที่โหดเหี้ยมและอาฆาตของตู้เซวียน ยิ่งกว่านั้น คนผู้นี้จะไม่หยุดทรมานคู่ต่อสู้จนกว่าเขาจะพอใจ!

เฉินซีที่ถูกด้ายปราณกระบี่ปิดล้อม ยังคงนิ่งเงียบและพยายามต้านทานอย่างขมขื่น แต่ทุกคนไม่ได้สังเกตว่า ดวงตาแนวตั้งที่ปรากฏบนหว่างคิ้วของชายหนุ่มค่อย ๆ กลายเป็นสีดำสนิทจนน่าสะพรึง!

…

เฉินซีใช้ปีกนภาดารกะด้วยพลังทั้งหมดของเขา ทะยานไปมาอยู่ในท้องฟ้าเพื่อหลบหลีกด้ายปราณกระบี่ คิ้วของเขาขมวดแน่น สีหน้าจริงจัง และไม่ได้ผ่อนคลายเลยแม้แต่น้อย