บทที่ 668 กองประตู

บทที่ 668 กองประตู

บทที่ 668 กองประตู

ทุกคนต่างรับรู้ถึงความไม่พอใจในน้ำเสียงของซางเชวี่ยได้ ผู้คนส่วนใหญ่ไม่รู้ว่าเฉินซีคือใคร ดังนั้นเมื่อพวกเขาได้ยินเรื่องนี้ จึงอดไม่ได้ที่จะมองไปยังชายหนุ่มที่เพิ่งมาถึงด้วยความประหลาดใจ

“ข้าเป็นหนี้บุญคุณท่านอาจารย์ลุงจื่อหมิงอยู่มากนัก เมื่อหลานชายของเขาถูกรังแกจนตาย ในฐานะผู้น้อย ข้าก็ย่อมมีหน้าที่ให้ต้องทำ”

ดวงตาของเหวินเต้าหรานกะพริบถี่ กระบี่นับพันเล่มก็ปรากฏขึ้นภายในนั้น ร่างกายของเขากลายเป็นดั่งกระบี่คมกริบที่ได้รับการขัดเกลาและลับคมมาเป็นอย่างดี

ชั่วอึดใจต่อมา สายตาของเขาก็จับจ้องไปที่เฉินซี ในขณะที่พูดขึ้นอย่างเย็นชา “สหาย ไม่ว่าเจ้าจะเป็นใคร ในเมื่อเจ้าได้ทำให้คนของหอกระบี่สยบดวงใจของข้าขุ่นเคืองแล้ว เจ้าก็ต้องชดใช้ความผิดนี้ด้วยความตาย ข้าจะให้โอกาสเจ้า จงคุกเข่าลงรับความตาย แล้วข้าจะปล่อยให้เจ้าได้ตายอย่างรวดเร็ว”

เสียงของเหวินเต้าหรานเป็นเหมือนน้ำแข็งเย็นเยือกที่แฝงด้วยจิตสังหารอันน่ากลัว และแรงกดดันอันท่วมท้นที่แผ่ออกมาก็ทำให้ทุกคนที่อยู่ตรงนั้นอดไม่ได้ที่จะประหลาดใจ เหวินเต้าหรานคือผู้บ่มเพาะกระบี่ที่ไม่มีใครเทียบได้จากหอกระบี่สยบดวงใจ ผู้เป็นเสมือนกระบี่ที่ดุร้ายและเอาแต่ใจ ผู้ไม่ยินยอมเปิดโอกาสให้ผู้อื่น

ใบหน้าของเหลิ่งฉานเอ๋อร์ดูแปลกไปเล็กน้อย ครั้งหนึ่งนางเคยเห็นเฉินซีแสดงความกล้าหาญในการต่อสู้ ด้วยพลังที่เหนือล้ำ และเอาชนะผู้เยี่ยมยุทธ์หลายคนในชั้นบนสุดของตำหนักเมฆาเยือกแข็ง กระทั่งกล้าทุบตีแม้แต่สมาชิกของตระกูลไป๋แห่งเทือกเขาหนามม่วงด้วยซ้ำ ความแข็งแกร่งของชายหนุ่มจัดได้ว่าอยู่ในระดับสูงสุดของกลุ่มคนรุ่นเดียวกันไปแล้ว

และการที่เหวินเต้าหรานขอให้ตัวตนเช่นนี้คุกเข่าลงรับความตายแต่โดยดี มันก็ทำให้นางรู้สึกว่าคนผู้นี้เอาแต่ใจและหยิ่งผยองยิ่งนัก

“คุกเข่าลงรับความตาย? มันจะไม่ง่ายเกินไปหรือ?”

ด้วยความช่วยเหลือของเหวินเต้าหราน ซางเชวี่ยจึงได้กล้าหาญขึ้นมา เขาจ้องมองไปที่เฉินซีด้วยความไม่พอใจระคนอิ่มเอมใจ ขณะที่กัดฟันแล้วพูดว่า “ข้าขอแนะนำให้หั่นมันผู้นี้เป็นชิ้น ๆ จากนั้นดึงวิญญาณของเขาออกมาผนึกไว้ในเพลิงยมโลกชำระบาป ให้รับความทรมานจากเปลวไฟและไม่สามารถไปเกิดใหม่ได้อีกชั่วนิรันดร์!”

ทุกคนต่างพากันตกตะลึง สหายผู้นี้ช่างโหดร้ายเกินไปแล้ว!

แม้แต่ผู้เยี่ยมยุทธ์จากนิกายอสูรก็ยังประหลาดใจ พวกเขาไม่คิดเลยว่าศิษย์จากหอกระบี่สยบดวงใจคนนี้จะโหดเหี้ยมยิ่งนัก วิธีการที่โหดเหี้ยมเช่นนี้โหดร้ายกว่าการสังหารอีกฝ่ายเป็นร้อยเท่าพันเท่า

เมื่อได้ยินสิ่งนี้ เหวินเต้าหรานก็ขมวดคิ้วเช่นกัน แต่ในที่สุดเขาก็พยักหน้า “ตราบใดที่เขายอมรับความตายอย่างเชื่อฟัง ก็ไม่เป็นไร แต่ถ้ากล้าต่อต้านคำพูดของข้า เราจะทำตามวิธีของเจ้า”

ในขณะที่พวกเขาพูดกันด้วยความเย่อหยิ่งตามปกติอย่างผ่อนคลายและสบายใจ ตั้งแต่ต้นจนจบ ทั้งสองคนไม่ได้ให้ความสำคัญกับเฉินซีเลยแม้แต่น้อย ประหนึ่งคนทั้งคู่นั้นอยู่เหนือกว่าราวกับว่าชีวิตและความตายของชายหนุ่มถูกควบคุมภายในฝ่ามือ จะบีบก็ตาย จะคลายก็รอด

ในเวลานั้น เฉินซียังคงมองอีกฝ่ายด้วยท่าทางและสีหน้าที่สงบนิ่ง จนกระทั่งเหวินเต้าหรานกล่าวจบ เขาจึงหัวเราะขึ้นเบา ๆ ในทันใด หากแต่น้ำเสียงที่เปล่งออกมาของชายหนุ่มนั้นกลับเยือกเย็นสุดขั้วหัวใจ

“หือ? เจ้าหนู เจ้ายังกล้าหัวเราะอีกรึ? เจ้ากำลังจะต้องเผชิญกับความตาย…” ซางเชวี่ยตะลึงและตะโกนออกมาอย่างหงุดหงิด

แคร็ก!

คำพูดของเขาหยุดชะงักทันทีราวกับเป็ดที่ถูกบีบคอ ด้วยถูกกักขังไว้ในสนามพลังที่ไร้รูปร่างอันทรงพลัง เสียงแตกหักดังก้องไปทั่วร่างซางเชวี่ยจากขาที่หัก จนกระทั่งตัวคนล้มลงไปคุกเข่ากับพื้น

คนผู้นี้ไม่ธรรมดาเลย!

หัวใจของทุกคนที่อยู่ตรงนั้นต่างสั่นสะท้าน เมื่อรู้สึกได้ถึงสนามพลังอันน่าสะพรึงกลัวที่พวยพุ่งออกมาจากเฉินซี ราวกับมังกรทะยานออกจากรังของมัน ซึ่งเต็มไปด้วยกลิ่นอายแห่งการกักขังอันเยือกเย็นและไร้ความปรานี!

เหลิ่งฉานเอ๋อร์ตกตะลึงมากยิ่ง นางตระหนักดีว่าเฉินซีในยามนี้น่ากลัวยิ่งกว่าตอนที่นางเคยเห็นที่ชั้นบนสุดของตำหนักเมฆาเยือกแข็งเสียอีก ราวกับว่าเขาได้เกิดใหม่และกลายเป็นคนที่แตกต่างไปจากเดิมโดยสิ้นเชิงแล้ว

พรวด!

ซางเชวี่ยไม่เคยคาดคิดเลยว่า ก่อนที่เฉินซีจะคุกเข่าลง กลับเป็นตัวเขาที่ต้องคุกเข่าลงก่อน ความเจ็บปวดอย่างรุนแรงทั่วทั้งร่าง… ผสานรวมกับโทสะที่มากล้นจนกระเทือนหัวใจ… ทำให้ชายหนุ่มกระอักเลือดออกมา เขาโกรธมากจนใบหน้าบิดเบี้ยวไปหมด!!!

เขาต้องการจะยืนขึ้น แต่กลับรู้สึกว่าพื้นที่รอบตัวถูกจำกัด คล้ายกับมีภูเขาลูกมหึมากำลังกดทับร่าง ไม่ต้องพูดถึงการยืนขึ้น มันไม่มีแม้แต่ที่ว่างให้ได้สู้กลับแม้แต่น้อย ทำให้ซางเชวี่ยทั้งตกใจและโกรธ จนกระอักเลือดออกมาซ้ำแล้วซ้ำเล่า

“เจ้า…”

เหวินเต้าหรานไม่คาดคิดว่า เฉินซีจะลงมือกับซางเชวี่ยต่อหน้าต่อตาเขาได้อย่างเด็ดเดี่ยวและไร้ความปรานีเช่นนี้ นี่มันไม่ต่างกับการตบหน้าเขาตรง ๆ เลยสักนิด!

หากวันนี้เขาไม่จับและสังหารคนผู้นี้เสีย ชื่อเสียงและหน้าตาของเขาก็คงไม่เหลืออีกแล้ว!

“ระเบิด!”

ทว่าก่อนที่จะได้เคลื่อนไหว เฉินซีผู้อยู่อีกด้านหนึ่งก็พูดขึ้นอีกครั้ง คำพูดนั้นราวกับเสียงฟ้าร้องที่ปลดปล่อยพลังอันน่ากลัวออกมา มันดังก้องสะท้อนไปในแก้วหูของทุกคนที่อยู่ตรงนั้น

โผละ!

กลุ่มเลือดสาดกระเซ็นเป็นสายฝนท่ามกลางสายตาของทุกคน ร่างของซางเชวี่ยผู้คุกเข่าอยู่บนพื้นระเบิดเป็นฝนโลหิตกระจัดกระจายไปทุกทิศทุกทาง ประหนึ่งถูกสัตว์ร้ายโบราณฉีกกระชากในทันใด ฉากการตายของเขาช่างน่าสมเพชและน่าสยดสยองอย่างยิ่ง มันดูไม่ต่างอะไรกับการถูกประหารชีวิตด้วยการตัดร่างเป็นชิ้น ๆ เลย

“หาที่ตาย เจ้ากำลังรนหาที่ตาย!”

เหวินเต้าหรานตะโกน การแสดงออกของเขามืดมนยิ่ง ร่างกายของเจ้าตัวเต็มไปด้วยเจตจำนงกระบี่ที่ดุร้ายอย่างไม่มีใครเทียบ มันบีบตัวกันอย่างหนาแน่นราวกับกระแสน้ำเชี่ยวกราก ดุจกระบี่ที่คมยิ่งกว่าสิ่งใดได้ถูกปลดออกจากฝักเพื่อทำลายล้างทุกสิ่ง

สิ่งนี้ทำเอาทุกคนใจสั่น รีบหลบหนีออกไปห่าง ๆ เพราะเกรงว่าจะได้รับผลกระทบไปด้วย

ทว่า… การท่าทางของเฉินซีกลับยังคงไม่เปลี่ยนแปลง เขาสงบและไม่เร่งรีบ แม้ว่าเหวินเต้าหรานจะแข็งแกร่ง แต่กลิ่นอายของอีกฝ่ายก็ยังนับว่าด้อยกว่าเยี่ยนสือซานอยู่เล็กน้อย ดังนั้นชายหนุ่มจึงไม่รู้สึกหวาดกลัวแต่อย่างใด

ครืน!

อย่างไรก็ตาม เมื่อการต่อสู้ระหว่างทั้งสองกำลังจะเริ่มขึ้น ทันใดนั้น เสียงสั่นสะเทือนที่เขย่าโลกก็ดังก้องขึ้นกลางคัน ประตูสู่พระราชวังแห่งการรังสรรค์ได้เปิดออกแล้ว!

“ในที่สุดมันก็เปิดออก!” ทุกคนอุทานด้วยความประหลาดใจ ความสนใจของพวกเขาถูกเบี่ยงเบนจากเฉินซีและเหวินเต้าหรานไปยังด้านในของวังลึกลับในทันที

ทางเข้าที่ดูจะสร้างขึ้นจากไม้โบราณเปิดออกอย่างฉับพลัน มันเปล่งแสงพร่างพราวอย่างยิ่งออกมา ปราณมงคลและแสงศักดิ์สิทธิ์จำนวนมากทะลุมาจากข้างในพร้อมกับเสียงบทสวดบูชา

ในยามนี้ ราวกับว่าพวกเขาได้กลับไปสู่ยุคบรรพกาล เหล่าทวยเทพต่างสวดมนต์ เสียงอันศักดิ์สิทธิ์ดังผ่านหู กลิ่นอายลึกลับของมหาเต๋าลอยอยู่ภายในความว่างเปล่าอย่างหนาแน่น

ประตูของพระราชวังแห่งการรังสรรค์ได้เปิดออกอย่างสมบูรณ์ แสงหลากสีสันที่ไหลเวียนอยู่ภายในนั้นดึงความสนใจของทุกคนไป ทำให้พวกเขาไม่อาจยับยั้งตัวเองได้อีก ต่อไปและพุ่งเข้าหาประตูโดยพร้อมเพรียงกัน