บทที่ 672 ฟื้นฟูร่างกายด้วยเหล้าทิพย์

ฟิ้ว~ ฟิ้ว~ ฟิ้ว~

สายลมกระโชกอันเยียบเย็นดุจคมมีด พัดผ่านผืนดินที่ดำสนิทและแข็งกระด้าง จนเกิดเสียงหวีดหวิวที่ฟังดูเหมือนเสียงคร่ำครวญของเหล่าภูตผีปีศาจ ไม่ว่าจะภูเขา ผืนดินหรือท้องฟ้า…ล้วนเป็นสีดำสนิท

บนท้องฟ้ามีลำแสงแปลกประประหลาดวูบวาบอยู่บ่อยครั้ง ซึ่งดูเหมือนกับประกายกระบี่ที่พุ่งผ่านความมืดมิดและหายวับไปในชั่วพริบตา

มันเป็นสถานที่แปลกประหลาดซึ่งแห้งแล้งโดยสิ้นเชิง ราวกับว่าไม่มีพลังชีวิตอยู่เลย มันทั้งเงียบสนิทและเต็มไปด้วยจิตสังหารที่ไม่มีใครเหมือน

ครืน! โครม!

เมื่อสายลมที่เย็นเสียดแทงพัดผ่านโขดหิน มันพลันบังเกิดเป็นเสียงเคร้งคร้างราวกับคมมีดปะทะกัน และดังก้องอยู่ในบรรยากาศที่เงียบสนิทเช่นนี้ ถึงกับทำให้เกิดความรู้สึกสยดสยองเป็นอย่างยิ่ง

โครม!

ทันใดนั้น ร่างสีดำก็กระแทกกับผืนดินอย่างรุนแรง ราวกับว่าวที่สายป่านขาด ทำให้ฝุ่นผงฟุ้งกระจายไปทั่ว

เสื้อผ้าของเขาขาดรุ่งริ่ง ผมเผ้ายุ่งเหยิง และเลือดไหลออกจากมุมปาก ใบหน้าที่หล่อเหลาและแน่วแน่ของชายหนุ่มซีดเผือดจนแทบจะโปร่งแสงในเวลานี้ และตัวคนก็นั่งหอบหายใจอยู่บนผืนดิน

ร่างนี้ย่อมคือเฉินซี ผู้หลบหนีจากเงื้อมมือของผู้เยี่ยมยุทธ์ขอบเขตเซียนปฐพีได้อย่างหวุดหวิด!

ในเวลานี้ ร่างกายของเขาเต็มไปด้วยบาดแผลฉกรรจ์ พลังชีวิตก็อ่อนแอลงและแทบจะปั่นป่วน เขาเหมือนกับคนบาดเจ็บปางตาย และแม้แต่สัตว์ร้ายธรรมดาทั่วไปก็สามารถคร่าชีวิตของชายหนุ่มได้อย่างง่ายดาย

“ไม่นึกเลยว่า การโจมตีอย่างกะทันของผู้เยี่ยมยุทธ์ขอบเขตเซียนปฐพีจะน่าสะพรึงกลัวเพียงนี้ ขนาดตอนนี้ข้าสามารถใช้พลังต่อสู้ได้ถึงหกเท่า ก็เกือบจะเอาชีวิตไม่รอด”

เฉินซีหอบหายใจอย่างหนัก และรู้สึกหวาดกลัวอยู่ในใจ เพราะในอดีตที่ผ่านมา เขาเคยพบเห็นผู้เยี่ยมยุทธ์ขอบเขตเซียนปฐพีมามากมาย หรือแม้แต่ตัวตนอย่างเซียนสวรรค์ แต่นี่เป็นครั้งแรกที่เขาได้ต่อสู้กับผู้เยี่ยมยุทธ์ขอบเขตเซียนปฐพี

ประสบการณ์เฉียดตายเช่นนี้ ทำให้เขาเข้าใจถึงความแตกต่างระหว่างขอบเขตสถิตกายากับขอบเขตเซียนปฐพีอย่างลึกซึ้ง ซึ่งมันแตกต่างกันราวกับฟ้ากับเหว!

ถ้าไม่ใช่เพราะเขาพุ่งเข้าประตูทองสัมฤทธิ์และหนีออกมาได้อย่างหวุดหวิด ผลที่ตามมาก็คงยากจะคาดเดา

“อย่าได้กังวล เพื่อผนึกแก้วศักดิ์สิทธิ์โกลาหลแล้ว ข้าจะไม่นิ่งดูดายและปล่อยเจ้าให้ตายอย่างแน่นอน” หม้อใบจิ๋วกล่าว ถึงแม้มันจะมีขนาดเพียงหนึ่งชุ่นและดูเหมือนจะแกะสลักจากหยกทั้งหมด แต่เมื่อห้อยที่อยู่คอของเฉินซี มันก็ให้ความรู้สึกที่ดูลึกลับมาก

“แล้วเหตุใดผู้อาวุโสถึงไม่ลงมือก่อนหน้านี้เล่า” เฉินซีหัวเราะอย่างขมขื่น และเป็นการยากที่เขาจะก่นด่าใส่หม้อใบจิ๋ว

“เพราะข้ารู้ว่าเจ้าจะต้องไม่เป็นอะไร ยิ่งไปกว่านั้น การต่อสู้กับผู้เยี่ยมยุทธ์ขอบเขตเซียนปฐพี จะช่วยให้เจ้าเข้าใจเกี่ยวกับพลังของตัวเองได้ดียิ่งขึ้น และนี่เป็นประสบการณ์ล้ำค่าที่คนธรรมดายากจะได้รับ”

จากนั้นมันจึงกล่าวว่า “ตอนนี้เจ้าควรรีบฟื้นฟูร่างกายเป็นการด่วน เพราะสถานที่แห่งนี้คือพื้นที่หลักของพระราชวังแห่งการรังสรรค์ และข้าสัมผัสได้ถึงตัวตนอันตรายมากมายนัก”

เฉินซีรู้สึกหวั่นวิตกอยู่ในใจและไม่กล้าชักช้าอีกต่อไป เขานั่งลงกับพื้น จากนั้นจึงหายใจเข้าออก แล้วค่อย ๆ โคจรแดนฮุ่นตุ้นเพื่อเริ่มรักษาอาการบาดเจ็บด้วยพลังทั้งหมดที่มี

“เจ้าไม่ได้คว้าหม้อหยกนั่นมาหรอกหรือ? ดื่มเหล้าที่อยู่ในนั้นซะ แล้วเจ้าจะสามารถฟื้นฟูร่างกายได้อย่างรวดเร็ว” หม้อใบจิ๋วอดไม่ได้ที่จะชี้แนะ

“หม้อหยกหรือ?” เฉินซีตกตะลึง จากนั้นก็นึกขึ้นได้ และรีบหยิบหม้อหยกที่คว้ามาจากห้องโถงก่อนหน้านี้ทันที หม้อหยกใบนี้ดูคล้ายกับแกะสลักขึ้นมาจากหยก มันสว่างไสวไปด้วยปราณวิญญาณและส่องประกายแสงแห่งสวรรค์ อีกทั้งยังมีกลิ่นหอมหวานที่แผ่กำจายไปทั่วทั้งกระดูก

ภาพที่น่าตกตะลึงนี้ทำให้ผู้ใดก็รับรู้ได้ว่า เหล้าที่อยู่ภายในหม้อหยกนั้นย่อมเป็นสิ่งที่ไม่ธรรมดาอย่างแน่นอน และบางทีมันอาจเป็นเหล้าทิพย์ที่บ่มโดยเซียนผู้ยิ่งใหญ่ในยุคบรรพกาลก็เป็นได้!

เฉินซียื่นมือออกไปเปิดหม้อ ภายในนั้นมีเพียงชั้นเหล้าที่เข้มข้นมาก และดูเหมือนมันจะผ่านการตกตะกอนมานานแสนนาน ทำให้ของเหลวกลายเป็นผลึกเหมือนอำพัน ซึ่งส่งกลิ่นหอมที่ทำให้วิญญาณมึนเมาออกมา

เพียงแค่มันกระเพื่อมครั้งเดียวก็ทำให้เฉินซีรู้สึกว่า ทั่วทั้งร่างกาย ไม่ว่าจะเป็นผิวหนัง กระดูกและเส้นเลือดของเขา ดูจะตื่นขึ้นจากการจำศีลอันยาวนาน มันเริ่มโห่ร้อง เต็มไปด้วยความโหยหา และกระโดดโลดเต้นด้วยความดีใจ แม้แต่จิตวิญญาณของเขาก็รู้สึกมึนเมาเล็กน้อย และมันให้ความรู้สึกที่ยอดเยี่ยมอย่างสุดจะพรรณนายิ่งนัก!

“นี่ไม่ใช่เหล้าธรรมดา ถ้าข้าจำไม่ผิด มันถูกกลั่นขึ้นมาจากโอสถวิญญาณหลากหลายชนิด อีกทั้งยังเป็นส่วนผสมล้ำค่าที่สามารถพบได้ในยุคบรรพกาลเท่านั้น ทำให้มูลค่าของมันมิอาจประเมินได้ และมันก็ไม่ด้อยไปกว่าโอสถเซียนเก้าจุติ ซึ่งเป็นโอสถทิพย์ที่สามารถนำผู้คนกลับมาจากความตาย …ดังนั้นแล้วหากมันปรากฏขึ้นในโลกแม้แค่จอกเดียว เพียงเท่านั้นก็พอจะทำให้ผู้คนต้องต่อสู้แลกชีวิตเพื่อให้ได้มันมาในครอบครอง!”

จากนั้นหม้อใบจิ๋วก็กล่าวเตือนว่า “แค่จิบมันเล็กน้อยก็เพียงพอแล้ว อย่าได้เสียเปล่า”

ชายหนุ่มพยักหน้าและหยิบถ้วยหยกออกมา ก่อนที่จะเทลงไปในจอกเล็กน้อยและกลืนมันในคราวเดียว

ครืนน!

กลิ่นหอมหวานหลากหลายต่างฟุ้งขึ้นมา ทันทีที่เฉินซีกลืนมันเข้าไป กระแสอบอุ่นแลสดชื่นก็ไหลไปทั่วร่างกายราวกับมังกรกำลังโผทะยานอยู่ภายในร่างของเฉินซี ทำให้ใบหน้าของชายหนุ่มแดงก่ำไปหมด ในขณะที่เขารู้สึกวิงเวียนและมึนเมามาก และในขณะที่หายใจเข้าออกนั้นเอง ลำแสงศักดิ์สิทธิ์อันบริสุทธิ์ก็ส่องประกายออกมา

“รีบปิดปากหม้อซะ อย่าให้ฤทธิ์ยารั่วไหลออกมา” หม้อใบจิ๋วรีบกล่าวเตือน

เฉินซีผนึกประสาทสัมผัสทั้งหกของเขาทันที ก่อนที่จะสร่างเมาอย่างรวดเร็ว จากนั้นจึงปิดผนึกหม้อหยก ก่อนจะวางไว้ในเจดีย์บำเพ็ญทุกข์พร้อมกับถ้วยหยกอย่างระมัดระวัง

นี่เป็นสมบัติล้ำค่าอย่างแน่นอน ถ้าเป็นคนธรรมดาทั่วไป แค่สูดกลิ่นของมัน ก็อาจทำให้สลบและตกอยู่ในสภาพไร้สติได้

แม้เฉินซีจะจิบมันเพียงเล็กน้อย แต่ถ้าเป็นผู้บ่มเพาะคนอื่น ๆ ที่ไม่ได้เตรียมตัวมา ร่างกายของพวกเขาคงจะถูกบดขยี้จากฤทธิ์ยาที่รุนแรง และคงจะสลบกองกับพื้น ทำให้ฤทธิ์ยานั่นเสียเปล่า

ความคิดเห็น