บทที่ 693 เหม่อลอย

บทที่ 693 เหม่อลอย

บทที่ 693 เหม่อลอย

โม่ย่าชะงักไป คำพูดของเหมิงเหวยทำให้ความรู้สึกเกลียดชังที่มีต่อเฉินซีของนางหายไปจนหมดสิ้น

นางรู้ดีว่าคนในเผ่าของนางทั้งซื่อตรงและจิตใจดีมากแค่ไหน พวกเขามีใจบริสุทธิ์ดั่งผ้าขาว ไม่รู้จักผลประโยชน์ส่วนตน การหักหลัง และการต่อสู้กันเองเลยสักนิด…

แต่หากต้องออกไปโลกภายนอกล่ะ?

จะยังรักษาใจที่สะอาดบริสุทธิ์เช่นนี้ไว้ได้หรือไม่?

โม่ย่าไม่อาจมั่นใจได้

ดังนั้นคำพูดของเหมิงเหวยจึงทำให้นางเข้าใจเจตนาของเฉินซีได้อย่างรวดเร็ว จนทำให้เกิดความรู้สึกซับซ้อนขึ้นในใจ หรือว่าตัวนางจะเข้าใจสหายผู้นี้ผิดไปจริง ๆ?

นัยน์ตาของหญิงสาวเผยแววสับสน และเมื่อนางลองคิดดูแล้ว เหตุผลที่นางไม่เป็นมิตรต่อเขาก็เป็นเพราะตัวนางเองทั้งสิ้น!

โม่ย่าเกิดอคติยามครั้งแรกที่ได้พบกับเขา และคิดว่าเฉินซีเป็นขยะไร้ประโยชน์ที่มาผลาญข้าวกับยา และถึงขนาดอยากหาจังหวะสังหารเขาทิ้งด้วยซ้ำ

แต่ทุกอย่างที่เกิดขึ้นในช่วงหลายวันที่ผ่านมาได้พิสูจน์ให้เห็นแล้วว่าอีกฝ่ายไม่ใช่เพียงขยะชิ้นหนึ่ง แต่เป็นผู้บ่มเพาะอัจฉริยะที่หาตัวได้ยาก

ภายใต้คำชี้แนะของเขา เสี่ยวเฉินและเด็กน้อยคนอื่น ๆ ต่างสามารถทำความเข้าใจเต๋ารู้แจ้งได้ และเมื่อได้เขาอธิบาย คนในเผ่าก็ได้รู้จักโลกใหม่และระบบการบ่มเพาะพลังแบบใหม่…

เมื่อลองสงบใจแล้วคิดดูแล้ว โม่ย่าจึงตกใจว่า เผ่านรกขุมที่เก้าที่นางคุ้นเคยกำลังเกิดความเปลี่ยนแปลงเพราะการมาถึงของเฉินซี และพวกเขาก็กำลังเปลี่ยนแปลงไปอย่างเห็นได้ชัด

คนผู้นี้เป็นใครกันแน่!?

โม่ย่าถอนหายใจเล็กน้อย ก่อนสายตาที่มองทางเฉินซีจะดูสดใสและอ่อนโยนขึ้นมาก ไม่หลงเหลือความเกลียดชังอยู่อีก

ช่างมันเถอะ! ตราบเท่าที่เขาจริงใจต่อเผ่าเรา ทำไมจึงต้องสนว่าเขาเป็นใคร?

เมื่อคิดได้ถึงจุดนี้ โม่ย่าก็เหมือนยกภูเขาออกจากอก ทั่วทั้งร่างผ่อนคลายขึ้นมาก

…

เฉินซียังคงให้คำแนะนำอยู่

น้ำเสียงเขาเริ่มหนัก ก้องกังวาน ให้ความรู้สึกน่าตื่นตะลึง “ว่ากันตามตรงแล้วกัน พวกเจ้ามีพละกำลังน้อยนิดเหลือเกิน ด้อยกว่าเด็กอายุแปดเก้าขวบในแดนภวังค์ทมิฬบางคนเสียอีก นี่ข้าไม่ได้จงใจกดพวกเจ้าลงต่ำหรอกนะ แต่เมื่อไรที่พวกเจ้าไปถึงแดนภวังค์ทมิฬ ความแข็งแกร่งเช่นนี้ไม่อาจหาที่ตั้งหลักได้แน่”

สายตาจากบรรดาเด็ก ๆ เริ่มจุดประกายเปลวเพลิงแห่งความโกรธขึ้น เพราะความภาคภูมิใจของพวกเขาถูกสบประมาทอย่างร้ายแรง ทำให้เด็ก ๆ มีโทสะ พวกเขาพากันกำหมัดแน่นและใบหน้าขึ้นสีแดงไปหมด

‘ดีมาก!’ เมื่อเห็นเช่นนั้นเขาก็พึงพอใจ ด้วยสิ่งนี้จะกลายเป็นแรงผลักดัน ทำให้พวกเด็ก ๆ กระตือรือร้นมากกว่านี้

“ขอข้าถามอีกสักครั้ง พวกเจ้าอยากแข็งแกร่งหรือไม่!?” เฉินซีตะโกนเสียงดัง

“อยาก!” เหล่าเด็ก ๆ พากันคำรามเสียงก้องกังวาน

“ดีมาก! จากนี้ต่อไป พวกเจ้าจะได้ใช้ชีวิตแตกต่างไปจากเดิม อีกไม่นาน พวกเจ้าก็จะได้เกิดใหม่ เรื่องขาดแคลนอาหารไม่ต้องกังวล เรื่องศัตรูก็ไม่ต้องใส่ใจ” เฉินซีเอ่ยทีละคำ “จงกังวลเพียงเรื่องเดียวเถอะ ว่าจะทำให้ข้าพอใจได้หรือไม่!”

เหล่าเด็ก ๆ พากันเผยสีหน้ามุ่งมั่น เหมือนกับจะบอกว่า ‘ท่านลุงเฉินซีคอยดูเถอะ!’

นี่เป็นชั้นเรียนครั้งที่สองของเฉินซีแล้ว เขาจัดระเบียบให้ทุกคน ตั้งระบบการให้รางวัลและลงโทษขึ้นมา พร้อมกันนั้นก็สร้างแรงบันดาลให้กับพวกเด็ก ๆ

…

หลังจากสอนเสร็จแล้ว ชายหนุ่มก็เรียกเจ้าดำ เจ้าหน้าบาก เจ้าโล้น เจ้าหิน เสี่ยวเฉิน และเด็กอีกคนที่ชื่ออาซิ่วเข้ามาในกระโจม

เจ้าดำ เจ้าหน้าบาก และเจ้าโล้น เป็นหัวหน้ากลุ่มย่อยทั้งสามของค่ายอัสนีม่วง โดยแต่ละคนจะคุมกลุ่มของตนเองที่มีสมาชิกราวสิบเก้าคน

อีกทางด้านหนึ่งคือเจ้าหิน อาซิ่ว และเสี่ยวเฉิน เป็นหัวหน้ากลุ่มย่อมสามกลุ่มของค่ายผลึกเยือกแข็งคราม แต่ละคนคุมคนอีกเก้าคน ในขณะที่เสี่ยวเฉินมีคนแค่แปดคนเท่านั้น ทั้งยังเป็นเด็กน้อยทั้งหมดเสียด้วย

ตอนนี้ทั้งหกคนกำลังยืนประหม่าอยู่ตรงหน้าเฉินซี ในสายตาของพวกเขา เฉินซีไม่ใช่คนป่วยที่พวกเขาคุ้นเคยอีกต่อไป แต่เป็นท่านหัวหน้าผู้สง่างามและน่าประทับใจ เมื่อยืนอยู่เบื้องหน้า จึงทำให้เกิดความเคารพยำเกรงขึ้นมา

“แสดงทุกอย่างที่พวกเจ้ารู้ออกมาให้หมด อย่าได้เหลือสิ่งใดไว้” เฉินซีสั่งการไม่ยาก

“ขอรับ/เจ้าค่ะ” ทุกคนตอบรับ ด้วยค่อย ๆ เรียนรู้ท่าทีของเฉินซีได้แล้วว่า แค่ทำตามที่เขาสั่ง ทำให้ได้ตามข้อกำหนดก็ทำให้อีกฝ่ายพอใจได้แล้ว

คนทั้งหมดจึงเริ่มฝึกวิชาบ่มเพาะและกระบวนท่าของตนออกมาทีละคน

จริง ๆ แล้ว วิชาที่ทุกคนบ่มเพาะอยู่ล้วนเรียนรู้มาจากเหมิงเหวย แต่เฉินซีไม่ได้สนกระบวนท่าทั้งหลายอยู่แล้ว เขาสนใจรูปแบบและลักษณะที่แต่ละคนแสดงออกมาระหว่างใช้กระบวนท่าต่างหาก

ด้วยมีแต่วิธีนี้เท่านั้น เขาจึงจะสามารถถ่ายทอดวิชาที่เหมาะกับแต่ละคนได้ …เป็นการสั่งสอนศิษย์ตามความถนัด

เมื่อทุกคนลงมือเสร็จแล้ว เฉินซีจึงหลับตาครุ่นคิดอยู่ชั่วครู่ ก่อนจะบอกให้ทุกคนออกไปได้

วันต่อมา เฉินซีได้เรียกหัวหน้ากลุ่มทั้งหกเข้ามาอีกครั้งในขณะที่คนทั้งเผ่าก็ยังมุ่งหน้าเดินทางต่อ ก่อนจะส่งแผ่นหยกให้ทุกคน

แผ่นหยกแต่ละชิ้นบันทึกทักษะแปรสภาพร่างกายหรือไม่ก็วิชาบ่มเพาะปราณแท้ไว้ทั้งสิ้น พวกมันล้วนเป็นวิชาชั้นยอดที่เฉินซีเตรียมไว้ให้เหมาะกับรูปร่าง นิสัย และรูปแบบการต่อสู้ของแต่ละคน

หลายปีมานี้ ชายหนุ่มได้สังหารศัตรูไปมาก อีกทั้งเขายังมาจากกองกำลังอย่างนิกายกระบี่เก้าเรืองรอง ดังนั้นจึงมีวิชาอยู่ในมือมากมาย

ทักษะแปรสภาพร่างกาย บ่มเพาะปราณแท้ พลังอิทธิฤทธิ์ กระบวนยุทธ์ระดับเต๋า ศาสตร์เต๋า… เขาล้วนมีอยู่มากมาย อีกทั้งยังโยนวิชาบ่มเพาะหลายอย่างเข้าเจดีย์บำเพ็ญทุกข์ทันทีที่ได้รับมันมาด้วย เพราะมองก็รู้แล้วว่าไร้ประโยชน์ต่อเขา