บทที่ 702 ปรมาจารย์อวิ๋นซู่

บทที่ 702 ปรมาจารย์อวิ๋นซู่

บทที่ 702 ปรมาจารย์อวิ๋นซู่

ประตูที่ลอยอยู่กลางอากาศ …เป็นดั่งหลุมดำลี้ลับไร้ก้นบึ้ง

นี่เป็นสถานที่สุดแสนจะธรรมดาในนรกขุมที่เก้า และมันก็รกร้างอย่างยิ่ง ผิวดินถูกปกคลุมด้วยกรวดเนื้อละเอียด ทว่าที่ผิดธรรมดาคือรูปลักษณ์ของประตูนี้

ตอนนี้ มีกองกำลังจากต่างพิภพจำนวนมากที่รักษาการณ์อยู่หน้าประตู พวกเขากระจายกำลังไปรอบ ๆ เพื่อป้องกันมันไว้

ณ บริเวณใจกลางของค่าย มีอาคารที่โดดเด่น งดงาม และเปล่งประกายระยิบระยับตั้งอยู่ เมื่อเทียบกับกระโจมอื่นทั่วทั้งบริเวณโดยรอบ มันก็เหมือนกับนกกระเรียนที่ยืนอยู่ท่ามกลางฝูงไก่ และมันก็พิเศษมาก

ณ จุดที่สูงที่สุดของอาคาร มีชายรูปงามท่าทางนุ่มนวลกำลังนอนอย่างเกียจคร้านอยู่บนเก้าอี้ ในขณะที่ขาก็ไขว้อยู่บนราวบันได

เขามีผมสีน้ำเงินเข้มเคลียบ่า ริมฝีปากบางเหมือนใบมีด เผยให้เห็นส่วนโค้งของอิสตรี ในขณะนี้ ดวงตาของเจ้าตัวกำลังหรี่ลง และจ้องมองไปยังประตูที่ลอยอยู่กลางอากาศ

“เฮ้อ… ช่างน่าเสียดายที่ยังไม่ถึงเวลา มิฉะนั้นข้าอาจฉวยโอกาสผ่านประตูนี้และดูว่าภพทั้งสามเป็นอย่างไร…” ชายคนนั้นถอนหายใจเบา ๆ จากนั้นเขาก็พลิกมือขึ้น เรียกกระบี่สีทองมหึมาให้มาอยู่ในมือ รูปลักษณ์ของมันเหมือนไม้กระดาน ขอบกระบี่เป็นฟันเลื่อย ยิ่งกว่านั้น ตัวกระบี่ยังถูกจารึกด้วยลวดลายสีเลือดที่แปลกประหลาดมากมาย ซึ่งเปล่งกลิ่นคาวเลือดอันหนาแน่นและน่ากลัวออกมา

ทันทีที่กระบี่มหึมาเล่มนี้ปรากฏขึ้น อากาศโดยรอบพลันหนักอึ้งขึ้น ในขณะที่ความว่างเปล่าก็ปั่นป่วนและส่งเสียงร้องคร่ำครวญ ราวกับมันกำลังถูกทำลาย

อย่างไรก็ตาม มือขาวเรียวที่ถือกระบี่ของชายหนุ่มนั้นกลับผ่อนคลาย ราวกับเขากำลังถือเข็มปักผ้า และถึงขนาดเริ่มใช้กระบี่ที่กว้างและใหญ่เพื่อเล็ม…เล็บของเขา!

ฉากนี้แปลกประหลาดยิ่ง มือที่ถือกระบี่นั้นทั้งขาวและบอบบาง ในขณะที่กระบี่สีทองดูแข็งกร้าวและหยาบเกินไป เมื่อนำทั้งสองมาเทียบกัน จึงได้ปรากฏเป็นภาพที่ขัดลูกตาอย่างรุนแรงขึ้น

ขณะนี้ ชายคนนั้นกำลังสำราญใจไปกับการตัดเล็บ การเคลื่อนไหวของเขาไหลลื่นและจริงจัง ราวกับคุ้นเคยและทำเช่นนี้มาหลายครั้งแล้ว

“นายท่าน!” ทันใดนั้นก็มีเสียงหนึ่งดังขึ้น

“กล่าวมา” ชายคนนั้นไม่ได้เงยหน้าขึ้น แต่กลับจ้องมองไปยังนิ้วที่ถูกตัดแต่งจนสะอาดเรียบร้อยของเขา และรอยยิ้มอ่อนโยนพลันปรากฏบนมุมปากของเจ้าตัว ทำให้ตัวคนดูสง่างามเป็นอย่างมาก

“ผู้รอดชีวิตจากเผ่านรกขุมที่เก้าได้ปรากฏตัวขึ้นแล้ว พวกมันซ่อนตัวอยู่ในช่องเขาห่างจากที่นี่ประมาณเก้าพันลี้” ร่างที่ปรากฏมาพร้อมกับเสียงนี้คือชายที่มีรูปร่างเตี้ยแคระคนนั้น เขาโค้งคำนับขณะที่ยืนอยู่ข้างหลังของอวิ๋นซู่

“โอ้ พวกมันปรากฏตัวแล้วหรือ? หากข้าจำไม่ผิด กองกำลังจากพิภพนภาแท้กำลังลาดตระเวนอยู่ใกล้ ๆ ใช่หรือไม่?” อวิ๋นซู่เก็บกระบี่สีทองอย่างไม่เร่งรีบ และในขณะที่กล่าว เจ้าตัวก็ดูจะจมอยู่ในห้วงความคิด

“นายท่าน กองกำลังจากพิภพนภาแท้นั้น…” ชายร่างเตี้ยกล่าวอย่างลังเล

“ถูกทำลายหมดสิ้นแล้วกระมัง?” อวิ๋นซู่ยิ้มบาง ๆ และดูจะไม่แปลกใจแม้แต่น้อย

“ใช่แล้วขอรับ ผู้รอดชีวิตเหล่านั้นแข็งแกร่งขึ้นกว่าเดิมหลายเท่าตัว พวกมันทั้งหมดได้บรรลุขอบเขตแกนทองคำหยินหยาง อีกทั้งยังใช้กระบวนทัพที่สอดประสานกันอย่างธรรมชาติ ดูเหมือนว่าพวกมันจะได้รับการชี้แนะจากผู้เยี่ยมยุทธ์!” ชายร่างเตี้ยพยักหน้าและครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะกล่าวด้วยน้ำเสียงจริงจัง

“โอ้?” อวิ๋นซู่รู้สึกประหลาดใจ จากนั้นความดูถูกเหยียดหยามก็ปรากฏขึ้นที่มุมปากของเขา “พวกมันถูกกลุ่มผู้เยาว์ที่ยังไม่โตเต็มวัยทำลายล้างด้วยซ้ำ พวกโง่เขลาจากพิภพนภาแท้พวกนั้น …ช่างไร้ประโยชน์นัก”

เขาไม่ได้ปกปิดสิ่งที่คิดเลยแม้แต่น้อย และดูจะไม่ได้ระงับอารมณ์ความรู้สึกใด ๆ

สิ่งนี้ทำให้ชายร่างเตี้ยได้แต่หัวเราะอย่างขมขื่นในใจ แต่ก็ไม่ได้กล่าวอะไร เนื่องจากตัวเขารู้ดีว่า แม้อวิ๋นซู่จะดูถูกผู้คนจากพิภพนภาแท้ต่อหน้าตรง ๆ ทว่าพวกเขาเหล่านั้นก็จะไม่กล้าขุ่นเคือง และไม่กล้ากล่าวอะไรเกี่ยวกับเรื่องนี้แม้แต่น้อย!

“ช่างเถอะ ระดมกองทัพอีกห้ากองและปิดล้อมผู้รอดชีวิตเหล่านั้นซะ” อวิ๋นซู่โบกมือและกล่าวอย่างไม่แยแส “หากพวกมันยังจัดการเรื่องเล็ก ๆ น้อย ๆ เช่นนี้ไม่ได้ ก็ให้พวกมันรีบไสหัวกลับบ้านไปเล่นกับดินซะ!”

“ขอรับ!” ชายร่างเตี้ยรับคำสั่ง แต่ก่อนจะจากไป เจ้าตัวก็ยังอดไม่ได้ที่จะถามว่า “นายท่าน จะไม่ไปดูสักหน่อยหรือขอรับ? ข้าได้ยินมาว่า ผู้รอดชีวิตจากเผ่านรกขุมที่เก้านั้นมีเคล็ดวิชาขัดเกลากายาที่เรียกว่า ‘คัมภีร์กำเนิดเต๋าแห่งนรกขุมที่เก้า’ อีกทั้งมันยังเป็นเคล็ดวิชาขัดเกลากายาที่ล้ำลึกและมิอาจหยั่งถึง ซึ่งสืบทอดมาจากเผ่าเทพอสูรในยุคบรรพกาลของภพทั้งสาม”

“เผ่าเทพอสูรได้ถูกกวาดล้างในช่วงยุคบรรพกาลไปตั้งนานแล้ว ดังนั้นเคล็ดวิชาบ่มเพาะที่น่าเกรงขามจะส่งต่อมาถึงพวกมันได้อย่างไร? มันคงเป็นเพียงทักษะต่ำต้อยที่ไม่ควรค่าจะเหลือบแลแม้แต่นิดมากกว่า” อวิ๋นซู่ส่ายศีรษะและหัวเราะเยาะเย้ย

ชายร่างเตี้ยพยักหน้า จากนั้นจึงจากไปอย่างไม่ลังเล

…

ในไม่ช้า กองกำลังต่างพิภพทั้งห้ากองก็ลอบเข้าใกล้ช่องเขาอย่างเงียบ ๆ

พวกเขาทั้งหมดมีจำนวนมากกว่าพันคน!

แม้ตัวเลขดังกล่าวจะดูธรรมดา แต่เมื่อมีคนจำนวนมากมารวมตัวกัน มันก็ค่อนข้างโอ่อ่า ทุกที่ที่สายตามองเห็นคือมวลผู้คนที่มีอยู่ทุกหนทุกแห่ง

ทันทีที่กองกำลังต่างพิภพทั้งห้ากองได้มาถึง พวกเขาก็ได้ปิดล้อมพื้นที่โดยรอบของช่องเขาทั้งหมด

บรรยากาศตึงเครียดขึ้นมาทันใด

“นี่คือที่ซ่อนของไอ้พวกหนูสกปรกเหล่านั้นหรือ?” ชายคนหนึ่งที่เป็นผู้นำมองไปยังช่องเขาที่อยู่ไกลออกไป ดวงตาของเขาเป็นประกายแวววับ และหลังจากที่สังเกตเป็นเวลานาน เจ้าตัวก็อดไม่ได้ที่จะร้องออกมาด้วยความประหลาดใจ