บทที่ 753 คับคั่งไปด้วยแขกเหรื่อ

รุ่งอรุณในวันถัดมา ทั่วทั้งนิกายกระบี่เก้าเรืองรองต่างได้ทราบข่าวการกลับมาของเฉินซี!

ณ เวลานั้น ไม่ว่าจะเป็นศิษย์สายใน ศิษย์สายนอก ศิษย์ชั้นสูงศิษย์ชั้นยอด หรือแม้แต่ผู้อาวุโส ล้วนกล่าวถึงชื่อเดียวกัน นั่นคือ…เฉินซี!

ในช่วงปีที่ผ่านมานี้ หากกล่าวถึงคนที่มีชื่อเสียงโด่งดังที่สุดในนิกายกระบี่เก้าเรืองรอง ย่อมหนีไม่พ้นเฉินซี! เพราะนับตั้งแต่เขาเข้าร่วมนิกาย ชายหนุ่มก็สร้างความปั่นป่วนครั้งแล้วครั้งเล่า และก่อปาฏิหาริย์ครั้งแล้วครั้งเล่าเช่นกัน!

ณ ขณะนี้ ตัวตนในตำนานนี้ได้กลับมาพร้อมชื่อเสียงอันยิ่งใหญ่ และทำให้นิกายกระบี่เก้าเรืองรองต้องสั่นสะเทือน!

ในวันนี้ เหล่าศิษย์เริ่มจิตใจฟุ้งซ่านเมื่อบ่มเพาะ ผู้อาวุโสมักจะสูญเสียความคิดในขณะที่สั่งสอน และแม้แต่ศิษย์ที่เฝ้าทางเข้านิกายก็มีสีหน้าเหม่อลอยยิ่ง

เมื่อการบ่มเพาะของพวกเขาสิ้นสุดลง คาบเรียนของพวกเขาก็จบลง และถึงเวลาที่ต้องเปลี่ยนกะสำหรับเฝ้าประตูทางเข้านิกาย ความฟุ้งซ่านในจิตใจของพวกเขาพลันถูกลบหายไปอย่างสมบูรณ์ ในขณะที่ขวัญกำลังใจของทุกคนพลุ่งพล่าน จากนั้นพวกเขาทั้งหมดก็พุ่งเข้าหายอดเขาจรัสตะวันตกอย่างตื่นเต้น พวกเขาต้องการไปเยี่ยมเยียนเฉินซี และต้องการเห็นตัวตนในตำนานที่เป็นเหมือนดวงอาทิตย์ยามเที่ยงวันผู้นี้!

ยอดเขาจรัสตะวันตกจึงคึกคักและแออัดไปด้วยผู้คนในขณะนี้

เพราะเฉินซีไม่ได้กลับไปที่ยอดเขาจรัสเทวะ แต่ย้ายไปยังยอดเขาจรัสตะวันตก เนื่องจากระดับการบ่มเพาะในปัจจุบันของเขา มันจึงไม่มีความแตกต่างไม่ว่าชายหนุ่มจะบ่มเพาะที่ใดก็ตาม

แต่เขาไม่เคยคิดมาก่อนว่า วันนี้จะมีผู้คนมากมายมาเยี่ยมเยียน แม้ว่าชายหนุ่มจะจัดแจงให้เหมิงเหวยและคนอื่น ๆ คอยเลี้ยงรับรองแขก พวกเขาก็ยังแสนยุ่งอย่างสุดจะพรรณนา

ชายหนุ่มสัมผัสได้ว่า ไม่ว่าศิษย์และผู้อาวุโสเหล่านี้จะมีความแข็งแกร่งหรือสถานะใด พวกเขาทั้งหมดต่างมีความปรารถนาดีเมื่อมาเยี่ยมเยียนตน

โดยความปรารถนาดีเหล่านี้มีทั้งความเคารพนับถือหรือความชื่นชมเคล้ากันไป สรุปแล้วก็คือ ตราบใดที่ไม่ใช่ตัวตนซึ่งไม่เป็นที่ต้อนรับ ชายหนุ่มก็ยินดีจะต้อนรับทุกคน

อันเวย อันเคอ หลงเจิ้นเป่ย และคนอื่น ๆ ก็มาเยือนเช่นกัน พวกเขาช่วยเฉินซีดูแลศิษย์กับผู้อาวุโสบางคนของนิกาย

ขณะเดียวกัน ผู้อาวุโสเลี่ยเผิงและผู้อาวุโสขอบเขตเซียนปฐพีคนอื่น ๆ ได้มอบคัมภีร์เต๋านิรันดร์ให้กับเฉินซี พร้อมทั้งยังพูดคุยกับชายหนุ่มเป็นเวลานาน ก่อนที่จะจากไปอย่างรวดเร็ว

แต่แม้ว่าเลี่ยเผิงและผู้อาวุโสคนอื่น ๆ จะจากไปแล้ว แต่เมื่อฉากนี้เข้าสู่สายตาของศิษย์และผู้อาวุโสคนอื่น ๆ มันก็ทำให้พวกเขารู้สึกชื่นชมเฉินซีมากยิ่งขึ้น ในใจของทุกคนได้ตัดสินแล้วว่า จะสร้างความสัมพันธ์ที่ดีกับชายหนุ่ม แม้ว่ามันจะเป็นเพียงความสัมพันธ์ที่ดีก็ตาม แต่นั่นก็ยังถือเป็นเกียรติสำหรับพวกเขา!

แน่นอนว่าแขกที่มาเยี่ยมเยียนย่อมไม่ได้มามือเปล่า ผู้มีพื้นเพธรรมดาได้มอบดอกไม้วิญญาณและสมุนไพรวิญญาณที่พวกเขารวบรวมด้วยความพยายามให้เป็นของขวัญ ส่วนผู้มีภูมิหลังที่ดีนั้นกลับใจกว้างยิ่งกว่า พวกเขาต่างส่งมอบสมบัติล้ำค่ามากมายจากทั่วทุกมุมโลกไปยังยอดเขาจรัสตะวันตก

มีของขวัญมากมายถึงขนาดที่ว่า หากนำมากองรวมกันก็คงสูงเป็นภูเขาได้เลย!

ก่อนที่เฉินซีจะทันได้ตอบสนองต่อสิ่งที่เกิดขึ้น ทุ่งเพาะปลูกที่ว่างเปล่าและสวนสมุนไพรบนยอดเขาจรัสตะวันตกก็มีสมุนไพรวิญญาณ ดอกไม้วิญญาณ และโอสถล้ำค่ามากมาย ยิ่งกว่านั้น แม้แต่ช่องเขาและป่าก็มีสัตว์ล้ำค่าจำนวนมากเคลื่อนไหวอยู่ ทำให้ยอดเขาจรัสตะวันตกดูเต็มไปด้วยความมีชีวิตชีวา

และนี่คือประโยชน์ของ ‘อำนาจ’!

แม้ว่าเฉินซีเพิ่งเข้าร่วมนิกายกระบี่เก้าเรืองรองได้เพียงหนึ่งปี แต่พลังของเขากลับเหนือกว่าศิษย์ส่วนใหญ่ ทำให้ชายหนุ่มโดดเด่นเป็นอย่างมาก จนเสิ่นหลางหยายังต้องหม่นแสงเมื่ออยู่ต่อหน้าเฉินซี

ด้วยเหตุนี้ พวกเขาจะกล้าไม่ไปเยี่ยมเยียนบุคคลดังกล่าวได้อย่างไร? แล้วพวกเขาจะกล้าไปมือเปล่าได้หรือ?

อันที่จริง… ศิษย์ชั้นสูงของยอดเขาจรัสตะวันออกก็มาเช่นกัน โดยมาเพื่อส่งคืนสมบัติทั้งหมดที่เฉินซีได้ให้เวลาพวกเขาสิบวันในการคืนของ แต่หลังจากได้รับบทเรียนที่น่าสังเวชเมื่อวาน พวกเขาจะกล้าชักช้าได้อย่างไร?

แม้จะรู้อยู่แก่ใจว่ายอดเขาจรัสตะวันตกเต็มไปด้วยแขกและผู้คนที่คับคั่ง ทว่าพวกเขาก็ทำได้เพียงรวบรวมความกล้าที่จะขึ้นไป ซึ่งท่าทางของศิษย์จากยอดเขาจรัสตะวันออกก็ดูราวกับผู้กระทำความผิด พวกเขามักหลีกเลี่ยงการจ้องมองของทุกคน จากนั้นจึงรีบส่งมอบสมบัติก่อนที่จะหันหลังและจากไปโดยไว

ที่พวกเขามีท่าทางเช่นนี้ก็ช่วยไม่ได้ เพราะการทุบตีที่ได้รับเมื่อวานนั้นไร้ความปรานีจริง ๆ และพวกเขาก็ยังไม่ฟื้นตัวจนถึงตอนนี้ ทุกคนจึงมีใบหน้าบวมปูดหรือเดินโซเซไปตาม ๆ กัน ทำให้พวกเขาอยู่ในสภาพที่น่าอนาถอย่างสุดจะพรรณนา!

อย่างไรก็ตาม บางคนที่มีสายตาเฉียบแหลมก็ยังสังเกตเห็นรูปร่างหน้าตาของพวกเขา และมันก็ทำให้เกิดความปั่นป่วนขึ้นมาทันที ทุกคนต่างถอยออกห่างจากศิษย์ยอดเขาจรัสตะวันออก ราวกับจะหลีกเลี่ยงโรคระบาด และผู้คนต่างชี้ไปที่พวกเขา ในขณะที่สนทนากันเบา ๆ ทำให้ใบหน้าของศิษย์พวกนั้นแดงระเรื่อด้วยความลำบากใจ และไม่ต้องการอะไรมากไปกว่าเอาหน้าซุกพื้นดินเพื่อปิดบังความละอาย

เฉินซีไม่ได้คิดสร้างความลำบากให้กับศิษย์ยอดเขาจรัสตะวันออกอีกต่อไป เขาเพียงรับสมบัติ ก่อนจะปล่อยให้คนพวกนั้นออกไป และท่าทีของชายหนุ่มก็ไม่เย็นชาหรือเฉยเมย ดังนั้นแล้วการกระทำของเฉินซีจึงได้รับการสรรเสริญจากผู้คนไม่น้อย

โดยล้วนยกย่องเขาว่าเป็นคนมีจิตใจกว้างขวาง รู้จักเอื้อเฟื้อเผื่อแผ่ รู้จักให้อภัย และตอบแทนความเกลียดชังด้วยความเมตตา พวกเขากล่าวกระทั่งว่าเฉินซีมีลักษณะของปราชญ์ผู้เปี่ยมด้วยน้ำใจและเที่ยงธรรมในยุคบรรพกาล

เมื่อศิษย์ของยอดเขาจรัสตะวันออกเห็นฉากนี้ ทุกคนพลันรู้สึกหดหู่ใจจนแทบจะกระอักเลือด ‘ถ้าเฉินซีเป็นเหมือนปราชญ์ในยุคบรรพกาล แล้วพวกเราล่ะ? เศษสวะที่น่ารังเกียจหรือ?’

ในที่สุด เฉินซีก็ส่งแขกคนสุดท้ายออกไปเมื่อม่านแห่งราตรีได้เคลื่อนผ่านมา และชายหนุ่มก็อดไม่ได้ที่จะถอนหายใจยาวด้วยความโล่งอก เขารู้สึกว่าการต้อนรับและคอยส่งแขกออกไปเช่นนี้ …เหนื่อยกว่าการต่อสู้ที่ดุเดือดกับศัตรูเสียอีก!

เหมิงเหวย โม่ย่า และพวกเด็ก ๆ เองก็เหนื่อยมากเช่นกัน มีเพียงอาซิ่วเท่านั้นที่ยังคงตื่นเต้น นางเอามือไพล่หลังในขณะที่กระโจนไปรอบ ๆ และรวบรวมกองสมบัติบนพื้น

สมบัติทั้งหมดนี้ต่างเป็นสมบัติล้ำค่าและมีสีสันต่าง ๆ พวกมันเปล่งประกายด้วยแสงหลากสีสัน ใช้ประโยชน์ได้หลากหลาย ทว่าพวกมันยังห่างไกลจากการใช้งานได้จริง ส่วนใหญ่จึงเป็นได้แค่เพียงของตกแต่งหรือเครื่องประดับ

แต่อาซิ่วไม่สนใจเรื่องนั้น เช่นเดียวกับหญิงสาวทุกคน นางชอบสิ่งของเหล่านี้ที่แวววาวและระยิบระยับ อาซิ่วเลือกสายสร้อยไข่มุกหยกขาวและสวมไว้ที่คอของนาง ก่อนจะเลือกสร้อยข้อมือที่ฝังด้วยอัญมณีสีเงินเส้นหนึ่ง และสวมมันบนข้อมือสีขาวอย่างกระตือรือร้น

ความคิดเห็น