บทที่ 783 ตำหนักอ๋องเวิน

ภูเขาร้างเต๋านภาตั้งอยู่ในพื้นที่ทางตะวันออกเฉียงใต้ของแคว้นหวงเหลียง มันทอดตัวยาวเป็นแสนลี้ และมีความอุดมสมบูรณ์ยิ่ง

เมื่อเทียบกับราชวงศ์ซ่งแล้ว แคว้นหวงเหลียงนั้นกว้างใหญ่ไพศาลกว่าอย่างไม่ต้องสงสัย มันครอบคลุมอาณาเขตกว้างใหญ่และอุดมไปด้วยทรัพยากรมากมาย ทั้งยังเป็นดินแดนที่เหมาะสมแก่การบ่มเพาะอย่างยิ่ง บรรดานิกายภายในแคว้นนี้ค่อนข้างเป็นที่เลื่องลือ เพราะพวกเขาจำแนกระดับพลังขั้นสูงเป็นยี่สิบระดับ ซึ่งล้วนแต่มีความแตกต่างกัน ทำให้การบ่มเพาะของพวกเขาค่อนข้างก้าวหน้า

เมืองวารีเมฆาตั้งอยู่ไม่ห่างกับภูเขาร้างเต๋านภา มันเป็นเมืองขนาดใหญ่ที่เจริญที่สุดในแถบตะวันออกเฉียงใต้ของแคว้นหวงเหลียง ซึ่งตำหนักของอ๋องเวินน้อยก็อยู่ในเมืองนี้เช่นเดียวกัน ท่านอ๋องเวินเทียนซั่วได้ชื่อว่าเป็นผู้เยี่ยมยุทธ์ขอบเขตเซียนปฐพีที่มีชื่อเสียงอย่างมากของที่นี่

เร็ว ๆ นี้ ในเมืองวารีเมฆากำลังจะมีงานฉลองวันเกิดปีที่สิบสี่ของอ๋องเวินหัว ที่นี่จึงคึกคักอย่างมาก เต็มไปด้วยผู้บ่มเพาะมากมายที่หลั่งไหลเข้ามาอย่างไม่ขาดสาย

สำหรับคนแคว้นหวงเหลียง อายุสิบสี่ปีหมายถึงการบรรลุเป็นผู้ใหญ่

อ๋องเวินหัวซึ่งกำลังจะย่างเข้าวัยสิบสี่นั้นเกิดมาพร้อมกับร่างดาราทองคำ เขาเป็นเด็กหนุ่มที่มีฝีมือเลื่องชื่อ ด้วยเหตุนี้ พิธีฉลองการบรรลุนิติภาวะของเขาจึงยิ่งใหญ่และได้รับความสนใจจากนิกายมากมาย

สิ่งที่สำคัญยิ่งกว่านั้นก็คือ ท่านอ๋องเวินเทียนซั่วได้ตัดสินแล้วว่าเมื่อบุตรชายอายุครบสิบสี่ปี เขาจะเลือกเฟ้นสำนักหรือนิกายให้อ๋องเวินน้อยได้เข้าร่วม และจะหยุดการอบรมด้วยตัวเองไว้เพียงเท่านี้

ด้วยเหตุนี้ ที่นี่จึงเต็มไปด้วยผู้บ่มเพาะจากนิกายต่าง ๆ ที่มาทันทีที่รู้ข่าว ด้วยพวกเขาหวังว่าจะมีโอกาสได้รับอ๋องเวินหัวเป็นศิษย์ อย่างไรเสีย หากพวกเขาต้องการให้นิกายของตนยิ่งใหญ่และแข็งแกร่ง ทางเลือกหนึ่งที่ควรค่าคือการเอาคนรุ่นเยาว์ที่มีฝีมือเข้ามาเป็นศิษย์!

สำหรับอ๋องเวินหัวนั้น นอกจากจะเกิดมาพร้อมกับร่างดาราทองคำแล้ว เขายังเป็นชายที่ฉลาดเฉลียว เด็ดเดี่ยว และมีความคิดความอ่านที่โตเกินวัย เด็กหนุ่มที่มีคุณสมบัติเพียบพร้อมเช่นนี้นับเป็นของดีหายาก แล้วนิกายใดจะไม่หวั่นไหวจนอยากได้มาเป็นส่วนหนึ่งกัน?

แน่นอนว่า นิกายที่สมควรจะรับอ๋องเวินน้อยเป็นศิษย์มีเพียงแค่นิกายชั้นสูงหรือนิกายที่ยิ่งใหญ่กว่านั้น …ถึงอย่างไร นิกายธรรมดา ๆ ก็ไม่มีทางได้รับการยอมรับจากท่านอ๋องสักเท่าไรนัก

แน่ล่ะ เขาเป็นถึงผู้เยี่ยมยุทธ์ขอบเขตเซียนปฐพีเชียวนะ จะให้บุตรชายหัวแก้วหัวแหวนไปอยู่ในนิกายระดับล่างได้อย่างไร?

…

ณ ภูเขาร้างเต๋านภา

ฟิ้ว!

เรือเหาะสมบัติล่องผ่านท้องฟ้าก่อนจะหยุดลงในหมู่เมฆ เฉินซียืนตระหง่านกลางลำเรือขณะมองภูเขาสูงระฟ้าที่ทอดตัวยาวจนลับตา ก่อนอดไม่ได้ที่จะทอดถอนใจออกมา …ภูเขาร้างเต๋านภานี้มีทัศนียภาพที่งดงาม แม่น้ำสายกว้างไหลยาวเคียงหุบเขา หลอมรวมพลังแห่งฟ้าดินเข้าด้วยกัน เป็นสถานที่ที่เหมาะแก่การแสวงโชคยิ่ง

หากไม่ใช่เพราะตำหนักเต๋านภาถูกทำลายในชั่วข้ามคืน บริเวณรอบ ๆ ภูเขาก็คงจะเฟื่องฟูยิ่งกว่านี้ และมันคงจะกลายเป็นสวรรค์ชั้นยอดสำหรับการบ่มเพาะในสายตาของผู้เยี่ยมยุทธ์ทุกคนอย่างแน่นอน!

ขณะเดียวกัน เฉินซีได้กวาดสายตามองเบื้องล่าง ทำให้ภาพของเมืองที่โอ่อ่าสะท้อนอยู่ในแววตาคมกริบคู่นั้น

‘อ๋องเวินหัว? ขอข้าดูหน่อยเถิดว่าเป็นคนอย่างไร หวังว่าเขาจะไม่ทำให้ข้าผิดหวัง…’ เฉินซีเก็บเรือเหาะสมบัติของตนขณะพูดพึมพำ ก่อนจะร่อนลงไปเบื้องล่างเพื่อเดินทางเข้าเมือง

ทันทีที่เขาเข้าไปในเมือง เสียงอึกทึกมากมายก็กระทบสู่โสตประสาท รอบกายของชายหนุ่มในยามนี้เต็มไปด้วยร้านรวง ภัตตาคาร โรงน้ำชา โรงหมอ หอชุมนุมทรัพย์ล้ำค่า และอื่น ๆ ที่บรรยายเท่าไรก็ไม่จบสิ้น พวกมันล้วนแต่ถูกตกแต่งด้วยความวิจิตร คับคั่งไปด้วยผู้คนที่หลั่งไหลไปมาไม่ขาดสาย นับว่าเจริญยิ่งกว่านครหลวงธารสายไหมหลายขุมนัก

“เจ้ารู้หรือไม่ วันเกิดปีนี้ของอ๋องเวินน้อยไม่ได้มีแค่นิกายในแคว้นหวงเหลียงเท่านั้นนะที่ส่งผู้เยี่ยมยุทธ์มา แม้แต่นิกายเลื่องชื่อบางนิกายก็มาที่นี่ด้วย”

“เหอะ ๆ! มีอะไรน่าแปลกใจกัน อ๋องเวินหัวของพวกเราเกิดมาพร้อมกับร่างดาราทองคำ ทั้งยังมีความสามารถโดดเด่นอย่างหาตัวจับยาก พลังที่เขามีนั้นน่าทึ่งมาก จนแม้แต่นิกายเซียนใหญ่ ๆ ทั้งสิบนิกายก็ใช่ว่าจะมีคนที่ครอบครองพลังเช่นนี้”

“ข้าล่ะอยากรู้นักว่า ท่านอ๋องน้อยจะเลือกนิกายใด น่าเสียดาย หากตอนนี้ตำหนักเต๋านภายังอยู่คู่เมืองวารีเมฆาของเรา เขาก็คงจะเข้าร่วมไปแล้ว ไม่ต้องมาเลือกให้ยุ่งยากวุ่นวายเช่นนี้”

“อย่าพูดไร้สาระน่า นี่มันก็ผ่านมาตั้งกี่ปีแล้ว ถ้าหากตำหนักเต๋านภายิ่งใหญ่และน่าเกรงขามดังคำขานจริง ก็คงไม่มีทางจะพังพินาศในชั่วข้ามคืนเช่นนี้สิ”

ท้องถนนเต็มไปด้วยบทสนทนาเกี่ยวกับอ๋องเวินหัว และวันเกิดอายุครบสิบสี่ปีของเขา เห็นได้ชัดว่าทุกคนในเมืองวารีเมฆาให้ความสำคัญกับเรื่องนี้อย่างมาก

เฉินซีเดินเอามือไพล่หลังท่ามกลางเส้นทางที่จอแจ เขาได้ยินเรื่องราวที่คล้าย ๆ กันนี้มาตลอดทาง ซึ่งสิ่งนี้ทำให้ชายหนุ่มย่นคิ้วอย่างอดไม่ได้

…นิกายต่าง ๆ ได้ส่งผู้เยี่ยมยุทธ์ทั้งหลายมาเพื่อรับเขาเป็นศิษย์อย่างนั้นหรือ? หากเป็นเช่นนี้ หนทางในการรับเวินหัวมาเป็นศิษย์ของเฉินซีก็คงจะลำบากขึ้นพอควร

ไม่นานชายหนุ่มก็ส่ายหัวเพื่อสลัดความคิดนั้นออกไป จริงอยู่ที่เขาออกมาจากนิกายในครั้งนี้ก็เพื่อทำบททดสอบทั้งสองประการให้ลุล่วง แต่ก็ใช่ว่าเขาจะต้องรับศิษย์โดยไม่คิดไตร่ตรองเสียหน่อย

อย่างไรก็เถอะ ตราบใดที่เจ้าเด็กนั่นมีฝีมือจริง เขาย่อมยินดีและพร้อมจะรับเด็กคนนั้นให้มาเป็นศิษย์ แต่ถ้าจะให้รับเด็กเกเรนิสัยเสียมาดูแล ชายหนุ่มก็ขอขีดเส้นไว้เลยว่าไม่เอาด้วยเด็ดขาด!

‘ช่างเถอะ ได้ยินก็เรื่องหนึ่ง ได้เห็นกับตาก็เรื่องหนึ่ง ข้าจะไปเยือนตำหนักเวินอ๋องดูเสียหน่อย จะได้รู้ว่านิสัยใจคอของเวินหัวเป็นอย่างไร หากเขาไม่สามารถทำให้ข้ายอมรับได้ หรือแย่ยิ่งกว่าที่ข้าคิดไว้ ข้าก็แค่ต้องถอย…’ เฉินซีครุ่นคิดกับตัวเอง ก่อนจะมุ่งหน้าไปยังตำหนักเวินอ๋อง

ณ ตำหนักเวินอ๋อง

กลุ่มองครักษ์จำนวนมากยืนเฝ้าเวรยามอยู่หน้าประตูใหญ่ของตำหนัก พวกเขาทั้งหมดล้วนเป็นผู้เยี่ยมยุทธ์ขอบเขตจุติ จากพลังที่เปล่งประกายออกมา ในหมู่พวกเขาดูเหมือนจะมีคนที่มีความสามารถโดดเด่นกว่าใครรวมอยู่ด้วย

โดยเฉพาะชายชราที่เป็นผู้นำคนนั้น เขาเป็นผู้เยี่ยมยุทธ์ขอบเขตสถิตกายา สีหน้าของอีกฝ่ายเรียบเฉยขณะที่ยืนอย่างผ่าเผยอยู่ตรงหน้าทางเข้า ท่าทางของชายชรานั้นองอาจดังหินผา แน่นอนว่าเพียงได้เห็น ก็ไม่มีใครกล้าแหย่เท้าสร้างเรื่องให้คนผู้นี้ต้องขุ่นเคือง

ในขณะนี้ ผู้คนกำลังเดินเข้าออกกันไปมาอยู่ที่หน้าประตูตำหนัก พวกเขามาเพื่อแสดงความยินดีกับอ๋องเวินน้อยโดยเฉพาะ ทำให้ที่ตำหนักในยามนี้ดูคึกคักอย่างมาก

“ขอถามสหายเต๋า เจ้ามาที่ตำหนักเวินอ๋องด้วยเหตุอันใด?” เฉินซีถูกคนเฝ้าประตูปรามไว้ เมื่อเห็นว่าเขากำลังจะก้าวเข้าไป ช่วยไม่ได้ เฉินซียังดูหนุ่มเกินไปจริง ๆ อีกทั้งเขายังมาเพียงลำพังไร้ผู้ติดตาม ซ้ำร้ายยังมีหน้าตาที่ไม่ใช่คนคุ้นเคยกันในแถบนี้อีกต่างหาก จึงไม่แปลกหากชายหนุ่มจะกลายเป็นที่สะดุดตาขององครักษ์

ความคิดเห็น