บทที่ 821 ขจัดเภทภัย

บทที่ 821 ขจัดเภทภัย

บทที่ 821 ขจัดเภทภัย

เป็นเวลากลางดึกที่ระลอกเสียงร้องโหยหวนอันน่าสยดสยองได้พุ่งผ่านขอบฟ้า ดังสนั่นไปในฟ้าดิน และก้องกังวานไปทั่วบริเวณของหมู่บ้านจินซาง

“พวกมันบุกมาอีกแล้ว!”

“สวรรค์! หากยังเป็นเช่นนี้ต่อไป หอคอยยันต์อักขระคงอยู่ไม่ไกลจากความพินาศแล้ว!”

“หมู่บ้านอีกาคราม หมู่บ้านหลิวสุ่ย หมู่บ้านราชันกวาง… พวกเขาทั้งหมดล้วนถูกทำลายเมื่อไม่กี่วันก่อน หรือว่าหมู่บ้านจินซางของเรากำลังจะเดินตามรอยเท้าพวกเขา?”

ชาวบ้านตื่นตระหนกและวิ่งหนีไป ใบหน้าของพวกเขาเต็มไปด้วยความกังวลและความเศร้าโศกยิ่ง

โฮก!

เสียงคำรามดังก้องเหมือนฟ้าร้องในแดนดิน เงาดำนับไม่ถ้วนที่มีขนาดมหึมาเหมือนภูเขาได้ปกคลุมท้องฟ้า ขณะที่พวกมันพุ่งมาจากทุกทิศทาง และสร้างการสั่นสะเทือนไปทั่วทั้งฟ้าดิน

วูบ! วูบ! วูบ!

กระแสพลังสีขาวขุ่นมากมายได้ถาโถมมาจากหอคอยยันต์อักขระที่มีความสูงสิบห้าลี้ ณ ใจกลางหมู่บ้าน จากนั้นจึงกระจายออกไป และต้านทานเงาดำมหึมาจำนวนมาก

หากมองลงมาจากท้องฟ้า จะเห็นว่าหมู่บ้านจินซางทั้งหมู่บ้านถูกปกคลุมด้วยชั้นแสงสีขาวขุ่น และมันก็เหมือนกับชามขนาดมหึมาที่ปกคลุมหมู่บ้าน

ในขณะที่สัตว์อสูรจักรวาลจำนวนมากที่ดุร้ายและมีขนาดมหึมา เป็นดั่งกระแสน้ำเหล็กกล้าที่ซัดกระหน่ำเข้าใส่อย่างไม่มีที่สิ้นสุด ทำให้กำแพงแสงสั่นไหวอย่างรุนแรง พร้อมกับเกิดคลื่นเสียงดังกึกก้องออกมา

นี่ย่อมเป็นเภทภัยต่อชาวบ้านอย่างแน่นอน แม้ว่าพวกเขาจะได้รับความคุ้มครองจากหอคอยยันต์อักขระ แต่ก็ยังทำให้พวกเขารู้สึกสิ้นหวังและหมดหนทางอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้

ทุกคนรู้อย่างชัดเจนว่า โครงสร้างภายในหอคอยยันต์อักขระได้รับความเสียหายอย่างมาก และพลังของมันก็ใกล้จะหมดลง หากยังเป็นเช่นนี้ต่อไป มันย่อมไม่ห่างไกลจากความพินาศ…

ฟิ้ว! ฟิ้ว! ฟิ้ว!

ในเวลานี้ ลำแสงสามสายได้พุ่งผ่านท้องฟ้าสีดำสนิท และลอยอยู่กลางอากาศ ร่างกายของพวกเขาอาบไล้ด้วยแสงศักดิ์สิทธิ์ที่เจิดจ้ามาก และพวกเขาก็เป็นเหมือนเทพเจ้าสามองค์ที่ดึงความสนใจของทุกคนในหมู่บ้านทันที

“นั่นมันผู้บ่มเพาะ! บางทีพวกเขาอาจช่วยเราให้รอดพ้นจากเภทภัยนี้ได้!”

“อย่ามีความสุขเร็วเกินไปนัก หรือว่าเจ้าลืมเกี่ยวกับผู้บ่มเพาะเหล่านั้นไปแล้ว? พวกเขาล้วนล้มตายหรือไม่ก็หนีไป และไม่มีสักคนเดียวที่มีความสามารถ”

“แต่มันก็ยังเป็นความหวังในท้ายที่สุดมิใช่หรือ?”

“อนิจจา ไว้เรามาดูกันดีกว่า แต่อย่าตั้งความหวังไว้สูงเกินไปเล่า”

ขณะที่พวกเขาพูดคุยกัน ไม่มีใครสักคนที่แสดงสีหน้าตื่นเต้น ใบหน้าของพวกเขากลับเต็มไปด้วยความกังวล ในช่วงเวลาที่ผ่านมา มีผู้บ่มเพาะนับไม่ถ้วนที่มายังที่นี่ และทุกครั้งที่พวกเขาพบกับความหวัง พวกเขาก็มักจบด้วยการเผชิญกับความสิ้นหวังในที่สุด

ความหวังครั้งแล้วครั้งเล่า ความสิ้นหวังซ้ำแล้วซ้ำเล่า วงจรเช่นนี้ทำให้จิตใจของพวกเขาทรมานจนแทบจะด้านชาไปหมด ดังนั้นพวกเขาจึงทำได้เพียงสงวนท่าทีต่อผู้บ่มเพาะทั้งสามที่มาถึงหมู่บ้านในวันนี้อย่างระมัดระวัง และพวกเขาไม่กล้าปรารถนาที่จะขอให้ปาฏิหาริย์เกิดขึ้น

ถึงขนาดที่พวกเขาไม่ได้กังวลจริง ๆ ว่าผู้บ่มเพาะเหล่านี้จะสามารถจัดการสัตว์อสูรจักรวาลทั้งหมดได้หรือไม่ และพวกเขากลับกังวลแทนว่า ผู้บ่มเพาะทั้งสามนี้จะแอบหนีเหมือนคนอื่น ๆ ก่อนหน้าหรือไม่…

“บัดซบ! มีสัตว์อสูรจักรวาลมากมายถึงเพียงนี้เลยหรือ!?” เวิ่นเทียนเซี่ยวกวาดสายตามองไปรอบ ๆ และอดไม่ได้ที่จะร้องออกมา หลังจากที่เห็นมวลหนาแน่นของสัตว์อสูรจักรวาลกว่าพันตัว

“อันใดกัน? นี่เจ้าหวาดกลัวหรือ?” เหยาลู่เวยถามจากด้านข้าง

“หวาดกลัวอันใด? ข้าออกจะยินดีด้วยซ้ำ ในเมื่อมีกระสอบทรายมีชีวิตมาให้ข้าได้ฝึกฝนเช่นนี้ มันย่อมถือเป็นเรื่องดีอยู่แล้ว!” เวิ่นเทียนเซี่ยวหัวเราะเยาะ

ฟิ้ว!

ขณะที่เขากล่าว ร่างคนพลันพุ่งออกไปราวกับลูกธนูที่พุ่งออกจากคันศร และหลังจากที่ร่างของเจ้าตัวพ้นจากกำแพงแสง กระบี่ล้ำลึกเก้าจรัสแสงในมือของเวิ่นเทียนเซี่ยวก็ฟาดฟันออกไป ทำให้ปราณกระบี่สองสายกวาดออกไป!

ปราณกระบี่นี้กวาดออกไปในแนวนอนและแนวตั้ง ทำให้ทั้งหยินและหยางยุ่งเหยิง ในเวลานี้ เวิ่นเทียนเซี่ยวได้แผ่ซ่านกลิ่นอายอหังการออกมา ทำให้ขณะที่ตัวคนพุ่งผ่าน ฝนโลหิตมากมายพลันโปรยปรายลงมาอย่างต่อเนื่อง พร้อมกับที่ชายหนุ่มเข่นฆ่าสัตว์อสูรจักรวาลต่อไปอย่างสำราญใจ

“ฮ่า ๆๆ! พวกมันเทียบเท่ากับผู้บ่มเพาะขอบเขตสถิตกายาระดับสูงสุดเท่านั้น! ขยะแบบนี้จะขวางทางข้าได้อย่างไร? ฆ่า! ฆ่า! ฆ่า!” เวิ่นเทียนเซี่ยวคำรามลั่น เขาถือกระบี่เซียนไว้ในมือ ขณะที่ท่องไปในจักรวาลอย่างไม่หยุดยั้ง!

ทุกคนในหมู่บ้านต่างตกตะลึงและรู้สึกเหลือเชื่อ

“ข้าคาดเอาไว้แล้วเชียวว่า พวกเขาแตกต่างจากผู้บ่มเพาะก่อนหน้านี้โดยสิ้นเชิง เห็นทีพวกเราคงไม่ต้องกังวลอีกต่อไปแล้ว” ผู้อาวุโสเซวียหมิงที่อยู่ในหมู่บ้านรู้สึกประหลาดใจจนร่างกายของเขาสั่นสะท้าน และพึมพำกับตัวเอง

ฟิ้ว!

เมื่อทุกคนอุทานด้วยความประหลาดใจต่อพลังอันทรงอานุภาพของเวิ่นเทียนเซี่ยว ร่างงามของเหยาลู่เวยก็พลันสว่างวาบ โดยนางถือดาบพิฆาตวิญญาณจันทราแฝด ขณะที่ตัวคนพุ่งออกไปดุจลำแสงสาดส่อง

นางได้เผยกลิ่นอายที่มั่นคง ขณะที่ร่างพุ่งทะยานไปรอบ ๆ พร้อมส่งประกายดาบที่ดูราวกับแสงจันทร์สีขาวส่องประกายเข้าฟาดฟัน!

“พี่สาวคนนั้นน่าเกรงขามมาก นางเป็นเหมือนเทพธิดาจากสรวงสวรรค์ ซึ่งเหล่าทวยเทพส่งมาเพื่อช่วยเหลือพวกเราใช่หรือไม่?” เด็กสาวผมเปียผู้หนึ่งกล่าวด้วยเสียงกังวาน ดวงตากลมโตของนางเต็มไปด้วยความเคารพและความชื่นชม

เดิมทีชาวบ้านต่างเป็นกังวลอย่างยิ่ง แต่พวกเขากลับหัวเราะออกมาเมื่อได้ยินสิ่งนี้ ทำให้ความกดดันที่หนักอึ้งราวกับภูเขาในใจของพวกเขาคลายลงอย่างมาก พร้อมกันกับที่ความหวังพลันเริ่มลุกโชนขึ้นมาอีกครั้ง!

“เหตุใดผู้บ่มเพาะคนนั้นถึงไม่เคลื่อนไหว?” มีคนสังเกตเห็นเฉินซีที่ยืนอยู่กลางอากาศโดยไม่เคลื่อนไหว และคนคนนั้นก็อดไม่ได้ที่จะเอ่ยออกมา

“อาจเป็นเพราะความแข็งแกร่งของเขาไม่เพียงพอ แต่ด้วยผู้บ่มเพาะสองคนที่ช่วยเหลือเรา พวกเขาก็พอจะจัดการกับสถานการณ์อันตรายที่อยู่ตรงหน้าเราแล้ว”