บทที่ 827 ศัตรูบุกประชิด

นังปีศาจน้อย?

เฉินหยวนและปี้อินต่างมองหน้ากัน ถึงแม้พวกเขาจะเค้นสมองเพียงใด แต่ก็ไม่สามารถเข้าใจได้ว่า หญิงสาวตัวเล็ก ๆ คนหนึ่งจะมีความสำคัญมากถึงขนาดส่งผลต่อสถานการณ์ในพิภพยันต์อักขระทั้งหมดได้อย่างไร?

แม้แต่หัวใจของเฉินซีก็ยังสั่นไหวหลังจากที่ได้ยินสิ่งนี้ และเขาก็ได้กลิ่นบางอย่างที่ผิดปกติจากเรื่องที่ได้ยิน

เป็นที่ทราบกันโดยทั่วไปว่า พิภพยันต์อักขระนั้นถูกสร้างขึ้นที่สนามรบแนวหน้าของภพทั้งสาม และมันถูกสร้างร่วมกันโดยผู้ยิ่งใหญ่ทั้งสี่จากยุคบรรพกาล อันได้แก่ จักรพรรดิตะวันออกไท่เจิน จักรพรรดิแห่งความมืดหยวนสวิน ราชินีวิหคอมตะอินเกอ และบรรพบุรุษอสูรหลัวซาง

พิภพยันต์อักขระทั้งหมดในปัจจุบันดูเหมือนจะถูกควบคุมโดยโถงอันดับที่เก้า แต่แท้จริงแล้วมันถูกควบคุมโดยตระกูลเหลียง ตระกูลกู่ ตระกูลอิน และตระกูลหลัว

บรรพบุรุษของทั้งสี่ตระกูลนี้คือจักรพรรดิตะวันออก จักรพรรดิแห่งความมืด ราชินีวิหคอมตะ และบรรพบุรุษอสูรนั่นเอง

เมื่อเขาได้ยินว่ายายเฒ่าพันลักขีคนนี้มาเพื่อผลประโยชน์ของตระกูลหลัว และดูจะตั้งใจเข้าร่วมในการปะทะครั้งใหญ่ เฉินซีจึงอดไม่ได้ที่จะสงสัย ‘นังปีศาจน้อยคนนั้นคือผู้ใดกันแน่?’

‘คงไม่ใช่บุคคลสำคัญจากหนึ่งในสี่ตระกูลใหญ่กระมัง?’

“เอาล่ะ ออกเดินทางกันเถอะ” จู่ ๆ ยายเฒ่าพันลักขีก็ยืนขึ้นในขณะนี้ นางถือไม้เท้าหัวอีแร้งไว้ในมือ พลางจ้องมองไกลออกไปพร้อมกับกล่าวพึมพำด้วยความรำคาญ “กฎที่น่าชิงชังของพิภพยันต์อักขระ! มีแต่ต้องสะสมพลังธรรมเทพจนเพียงพอถึงจะเข้าสู่เมืองได้ หลังจากที่ข้าจับนังปีศาจน้อยนั่นได้ ข้าจะแนะนำนายน้อยหลัวคนรองว่าควรยกเลิกกฎนี้เสีย…”

ฟิ้ว!

ขณะที่นางกล่าว ตัวคนก็พลันกลายเป็นลำแสงหายลับไปในขอบฟ้าแล้ว

เฉินหยวนกับปี้อินต่างตกตะลึง จากนั้นจึงรีบตามไป ทว่าก่อนที่พวกเขาจะจากไป คนทั้งสองคนได้กวาดสายตามองเฉินซีอย่างเย็นชา และพวกเขาไม่ได้ปิดบังคำเตือนที่อยู่ในสายตาแม้แต่น้อย

“พวกเขาคงไม่ฆ่าข้าเพื่อปิดปากจริง ๆ หรือ? ดูเหมือนว่าการมีอยู่ของข้าจะไม่สำคัญในความคิดของพวกเขา…” เฉินซีอดไม่ได้ที่จะหัวเราะเยาะตัวเอง ในขณะที่จ้องมองไปยังทิศทางที่คนทั้งสามหายวับไป

เดิมทีชายหนุ่มเตรียมพร้อมสำหรับการต่อสู้อยู่แล้ว หากเป็นผู้อื่น คนผู้นั้นอาจเกิดจิตอกุศลที่จะสังหารเฉินซีเพื่อปิดปาก เพราะเขาได้ยินความลับอันสุดโต่งเหล่านี้เข้า

ทว่าทั้งสามคนกลับจากไปเยี่ยงนี้และไม่เหลือบแลเขาแม้แต่น้อย ดังนั้นจึงมีเหตุผลเดียวเท่านั้น…

ในความเห็นของพวกเขา เฉินซีนั้นไม่อาจสร้างปัญหาให้พวกเขาได้แม้ว่าชายหนุ่มจะรู้ความลับนี้ก็ตาม…

ชายหนุ่มไม่อาจเข้าใจได้ว่า พวกเขาไปได้รับความมั่นใจและความรู้สึกที่เหนือกว่านี้มาจากที่ใด? ยิ่งกว่านั้น พวกเขาไม่เพียงมีท่าทีที่เย่อหยิ่งจองหองเท่านั้น แต่ยังกระทำการโดยประมาทเสียด้วยซ้ำ!

บางทีนี่อาจเป็นความล้มเหลวตามปกติของผู้ยิ่งใหญ่ที่มากด้วยศักดิ์ศรี ซึ่งมักรู้สึกว่าตนนั้นเหนือกว่าผู้อื่น?

เฉินซีได้แต่ส่ายศีรษะและไม่คิดอะไรอีกต่อไป เขาอยู่ในศาลาพักอีกครู่หนึ่ง ก่อนจะลุกขึ้นยืนและจากไป

…

ใต้ท้องฟ้า

ยายเฒ่าพันลักขีที่บินทะยานไปข้างหน้า จู่ ๆ ก็แลบลิ้นสีแดงเข้มออกมาเลียริมฝีปากของนาง ในขณะที่ดวงตาเย็นชาของหญิงชราก็เต็มไปด้วยความตื่นเต้น “ช่างเป็นเลือดที่บริสุทธิ์อะไรอย่างนี้! หากข้าสามารถดูดเลือดของเขาได้เต็มปาก รสชาติของมันจะต้องวิเศษมากอย่างแน่นอน”

เฉินหยวนและปี้อินที่อยู่ใกล้ ๆ ตกตะลึง จากนั้นพวกเขาก็เอ่ยถามว่า “ท่านยาย ท่านกำลังกล่าวถึงเจ้าเด็กคนนั้นเมื่อคราวก่อนหรือไม่?”

ยายเฒ่าพันลักขีหายใจเข้าลึก ๆ และลูบริมฝีปากของนางพร้อมกับพยักหน้า จากนั้นจึงกล่าวว่า “ถูกต้อง เลือดของเด็กคนนั้นทั้งสะอาดและบริสุทธิ์ อีกทั้งยังมีกลิ่นอายของเต๋า รสชาติของมันจึงย่อมดีกว่าผู้บ่มเพาะทั่วไปมาก”

“แล้วเหตุใดท่านถึงไม่ฆ่าเขาก่อนหน้านี้เล่า ท่านยาย?” ดวงตาที่เย็นชาและเย่อหยิ่งของปี้อินเต็มไปด้วยความเลือดเย็น “หากฆ่าเขา เรายังสามารถยึดน้ำอมฤตได้ ซึ่งเป็นการดีกว่าไม่ได้ทำสิ่งใดเลย และที่สำคัญสุด ท่านยายก็จะมีอาหารรสเลิศให้ลิ้มลองในภายภาคหน้า”

“ไม่ได้ เด็กคนนั้นไม่ง่ายดายอย่างที่คิด” ยายเฒ่าพันลักขีดูจะครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง จากนั้นจึงกล่าวว่า “มีแต่ต้องฝึกฝนทักษะขัดเกลาเทพอสูรเท่านั้น ถึงทำให้เด็กคนนี้กล้าท่องไปในถิ่นทุรกันดารเพียงลำพัง อีกทั้งตั้งแต่ที่เราปรากฏตัว เขากลับไม่ได้แสดงอาการหวาดกลัวเลยแม้แต่น้อย ซึ่งนี่ไม่ใช่เรื่องปกติ”

“บางทีเขาอาจแค่วางท่าเกินจริง” เฉินหยวนกล่าวอย่างไม่เห็นด้วย

“เจ้ากำลังสงสัยในความคิดของข้าหรือ?” ใบหน้าของยายเฒ่าพันลักขีกลายเป็นเย็นชา ขณะที่นางตวาดด้วยความไม่พอใจ

เฉินหยวนสั่นสะท้านไปทั้งตัว เขารีบกล่าวว่า “ข้าไม่กล้า ข้าไม่กล้า”

“ท่านยาย ถ้าเป็นเช่นนี้ เราก็ควรจะฆ่าเขาเสียดีกว่า ถึงอย่างไร เขาก็ได้ยินทุกอย่างที่เรากล่าวก่อนหน้านี้ และถ้ามันรั่วไหลออกไป ผลที่ตามมาก็ยากจะจินตนาการได้” ปี้อินกล่าวอย่างเร่งรีบจากทางด้านข้าง

“ฆ่าเขาหรือ?” ยายเฒ่าพันลักขีส่ายศีรษะและครุ่นคิดอย่างลึกซึ้ง ก่อนจะกล่าวว่า “เพราะข้ารู้สึกว่าเขาไม่ธรรมดา และนั่นคือสาเหตุที่ข้าไม่ได้ลงมือสังหารเขาเสียที นอกจากนี้ เรื่องที่เราพูดคุยก็ไม่ได้สำคัญอันใด เพราะเรื่องนี้ไม่ได้เป็นความลับอีกต่อไปแล้ว”

“แล้ว…เราจะปล่อยเขาไปอย่างนั้นหรือ?” ปี้อินเอ่ยถาม

“ไม่มีวัน” หญิงสาวหัวเราะเยาะและกล่าวว่า “ข้าไม่ได้พบอาหารที่เย้ายวนเช่นนี้มานานแล้ว เราจะไปที่เมืองนกนางแอ่นแดงก่อน หากข้าคาดการณ์ไม่ผิด เด็กคนนั้นก็คงไปที่นั่นเช่นกัน เมื่อถึงเวลานั้น คงไม่สายเกินไปที่เราจะสืบส่องความเป็นมาของเขา ก่อนจะกระทำการใด”

“แผนการของท่านยายช่างยอดเยี่ยมจริง ๆ เมื่อเข้าสู่เมืองนกนางแอ่นแดง เราจะติดต่อกับคนของตระกูลหลัว เมื่อถึงเวลานั้น เราจะใช้กองกำลังของพวกเขาเพื่อจับตัวเจ้าเด็กคนนั้น โดยที่เราไม่ต้องลงมือเองแม้แต่น้อย” เฉินหยวนประจบสอพลออย่างกระตือรือร้นจากทางด้านข้าง

“เอาล่ะ ไปที่เมืองนกนางแอ่นแดงก่อนเถิด” ยายเฒ่าพันลักขีเผยรอยยิ้มอำมหิต เมื่อคิดถึงวิธีที่นางจะสามารถเพลิดเพลินกับอาหารอันโอชะในอนาคตอันใกล้นี้ นางก็อดไม่ได้ที่จะเลียมุมริมฝีปาก เมื่อรวมกับใบหน้าอันน่าสยดสยองและซูบผอมของหญิงชราแล้ว นางจึงดูน่ากลัวเป็นพิเศษ

…

เมื่อเฉินซีอยู่ห่างจากเมืองนกนางแอ่นแดงราวสองพันห้าร้อยลี้ เขาดูจะสังเกตเห็นอะไรบางอย่าง และทันใดนั้น เขาก็เงยหน้าขึ้นมองท้องฟ้า

ท้องฟ้าที่เต็มไปด้วยดวงดาวเหนือถิ่นทุรกันดารนั้นปลอดโปร่ง จนเขาสามารถมองเห็นดวงดาวมากมายที่กะพริบอยู่ในนั้น ทว่าในขณะนี้กลับมีกลุ่มเงาสีดำมหึมาได้เข้าปกคลุมท้องฟ้าไปถึงครึ่งหนึ่งทันที!

พวกมันคือสัตว์อสูรจักรวาลจำนวนมหาศาล ซึ่งปกคลุมฟ้าดินในขณะที่พวกมันพุ่งเข้ามาราวกับกระแสน้ำที่ไหลเชี่ยว พวกมันพุ่งลงมาจากท้องฟ้าที่เต็มไปด้วยดวงดาวเหมือนดาวตก ทำให้เกิดภาพที่น่าหวาดหวั่นอย่างมาก

ความคิดเห็น