บทที่ 833 ถอนรากถอนโคน

บทที่ 833 ถอนรากถอนโคน

บทที่ 833 ถอนรากถอนโคน

พายุฝนฟ้าคะนองกำลังโหมกระหน่ำ สายฟ้าที่พร่างพราวและเปล่งประกายกำลังซัดสาดอย่างบ้าคลั่ง เสมือนประตูนรกได้ถูกเปิดออก และตั้งใจที่จะกลืนทุกคนที่อยู่ข้างหน้ามัน

อสรพิษหวาดกลัวจนหนังศีรษะชาไปหมด ในช่วงความเป็นความตายเช่นนี้ เขาคำรามอย่างบ้าคลั่ง ในขณะที่ทั่วทั้งร่างกายพลุ่งพล่านด้วยมวลพลังปราณเซียนและเลือด ซึ่งทำลายพายุฝนฟ้าคะนองตรงหน้าโดยตรง ทว่าเจ้าตัวก็แทบจะไม่อาจหลบหนีได้เลย

“เจ้าไม่ต้องการสมบัติอมตะแล้วหรือ? จะรีบหนีทำไมกัน” เสียงของเฉินซีดังก้องอยู่บนท้องฟ้า

การหลบหนีเป็นเรื่องที่น่าอายมากสำหรับผู้เยี่ยมยุทธ์ขอบเขตเซียนปฐพี โดยเฉพาะเมื่อพ่ายแพ้ด้วยน้ำมือของชายหนุ่มขอบเขตสถิตกายา มันทำให้อสรพิษรู้สึกละอายใจมากขึ้น แต่เมื่อเผชิญกับการเยาะเย้ยของเฉินซีในตอนนี้ เจ้าตัวกลับไม่ต้องการอะไรมากไปกว่าการขุดหลุมเพื่อเอาหน้าซุกเข้าไป

เพราะอย่างไรเสียชีวิตของเขาก็สำคัญที่สุด! ในขณะนี้อสรพิษยุ่งอยู่กับการหลบหนี และไม่สามารถสนใจเรื่องทั้งหมดนี้ได้

“ไอ้สารเลวน้อย ในอนาคตข้าจะทรมานเจ้าอย่างแน่นอน อย่าหวังว่าจะได้อยู่สบายเลย!” อสรพิษคำรามด้วยน้ำเสียงที่แสดงถึงความแค้นใจและความโกรธ

ครืน! โครม!

วังวนพายุอัสนีที่ปกคลุมท้องฟ้าอยู่ได้พุ่งขึ้นและฉีกทำลายท้องฟ้าทั้งหมด ในขณะที่เปล่งแสงอันพร่างพราวและเจิดจรัส ซึ่งในสายตาของทุกคนในเมืองนกนางแอ่นแดง มันเป็นประหนึ่งทัณฑ์สวรรค์ของเต๋าแห่งสวรรค์ได้ทะยานขึ้นไปบนท้องฟ้า ซึ่งทั้งน่าตกใจและมโหฬาร!

แต่ในสายตาของอสรพิษ มันกลับเหมือนสายฟ้าแห่งการพิพากษาที่กำลังจะทำลายเขา ดวงตาของอสรพิษจึงแทบจะเหลือกถลน ในขณะที่ตัวคนกระอักเลือดออกมาเต็มปาก และเผาผลาญแก่นแท้ในร่างกายเพื่อเร่งความเร็วในการหลบหนี

เขามาอย่างเย่อหยิ่งและแสดงท่าทางที่เหนือชั้นกว่า ทั้งยังใช้เล่ห์เหลี่ยมกับเฉินซีและเวิ่นเทียนเซี่ยว เหมือนแมวหยอกหนู แต่ตอนนี้อสรพิษกำลังหลบหนีอย่างสุนัขที่หางตก และมันทำให้ผู้คนรู้สึกว่าชีวิตเป็นสิ่งที่ไม่แน่นอนอย่างแท้จริง!

เลือดไหลจากทั่วทั้งร่างของอสรพิษ ขณะที่เขาหลบหนีด้วยกำลังทั้งหมดที่มี จนในที่สุดก็รอดพ้นมาได้ ทว่าชายหนุ่มที่อยู่ข้างหลังนั้นดุร้ายยิ่ง และได้ซัดกระแสวังวนพายุอัสนีออกมาอีกครา ทำให้โลกสว่างไสวราวกับว่ามีมหาสมุทรวังวนพายุอัสนีอยู่เต็มท้องฟ้า

สายฟ้าพวกนี้กว้างใหญ่เกินไป พวกมันทะยานออกไปในแนวนอน ทำให้อสรพิษไม่สามารถหลีกเลี่ยงพวกมันได้ทั้งหมด ไม่ว่าจะขยับหลบแล้วก็ตาม

วูบ!

ในที่สุด ผู้เป็นอริก็ไม่อาจรอดพ้นจากหายนะได้ จึงลงเอยด้วยร่างกายของอีกฝ่ายจมลงไปในวังวนพายุอัสนี

โผละ!

เสียงระเบิดดังก้อง ในขณะที่ร่างกายของอสรพิษถูกบดขยี้เป็นฟองเลือด และเสียชีวิตไป

เขาไม่มีโอกาสแม้แต่จะร้องโหยหวนก่อนที่จะเสียชีวิตด้วยซ้ำ และนี่แสดงให้เห็นอย่างชัดเจนว่า การต่อสู้นี้น่ากลัวเพียงใด

ฝนเลือดโปรยปรายเต็มท้องฟ้า

“หากไม่ใช่เพราะข้ามีเรื่องเร่งด่วน เจ้าคงไม่ตายง่าย ๆ อย่างแน่นอน…” เฉินซีส่ายศีรษะ ขณะที่เขายื่นมือออกไปเพื่อคว้าแหวนเก็บของที่อสรพิษเหลือไว้หลังจากการตายของอีกฝ่าย จากนั้นร่างของชายหนุ่มก็วูบวาบและหายลับไปในท้องฟ้า

…

เพียะ! เพียะ! เพียะ!

เสียงตบที่กึกก้องดังกังวาน เวิ่นเทียนเซี่ยวกำลังนั่งยองอยู่บนพื้น ในขณะที่มือของเขาเหมือนกับหน้าไม้กลที่ตบหน้าศัตรูบนพื้นอย่างรุนแรง และเขาก็ตบด้วยความยินดีอย่างยิ่งเสียด้วย

แล้วเวิ่นเทียนเซี่ยวยังตบท้ายด้วยการก่นด่าอย่างดุเดือดว่า “ไอ้สารเลว! จงหยิ่งผยองต่อไปเถอะ!! พวกเจ้าทุกคนแส่หาเรื่องเอง…”

ศพจำนวนมากกองเกลื่อนกลาดอยู่ในแอ่งเลือดรอบ ๆ ตัวชายหนุ่ม และพวกเขาก็ตายอย่างอนาถยิ่ง

เช่นเดียวกับที่เวิ่นเทียนเซี่ยวสัญญากับเฉินซีก่อนหน้านี้ เจ้าตัวได้ทำลายผู้ใต้บังคับบัญชาของอสรพิษทั้งหมดแล้ว และด้วยความแข็งแกร่งที่เพียงพอจะฆ่าผู้เยี่ยมยุทธ์ขอบเขตเซียนปฐพีระดับหนึ่งของเขา การฆ่าเศษขยะเหล่านี้จึงง่ายดายเหมือนการเป่าฝุ่น

แต่เขายังไม่คลายโทสะ เวิ่นเทียนเซี่ยวจึงปล่อยพวกมันรอดชีวิตไว้หนึ่งคน เพื่อระบายความโกรธแค้นในใจ

วูบ!

ร่างหนึ่งปรากฏขึ้นในจุดนั้นและทำให้ชายหนุ่มตกตะลึง แต่เมื่อเพ่งสายตาและสังเกตว่าเป็นเฉินซี เวิ่นเทียนเซี่ยวก็อดไม่ได้ที่จะกล่าวด้วยความยินดี “ในที่สุดเจ้าก็กลับมาแล้ว หนีกันเถอะ!”

ในขณะที่กล่าว เวิ่นเทียนเซี่ยวได้กระทืบคู่ต่อสู้ที่ถูกตบจนหมดสติบนพื้นจนตาย และยังตั้งท่าจะพุ่งออกไปด้วยความตั้งใจที่จะหลบหนี

“เหตุใดถึงต้องหนีด้วย?” เฉินซีตกตะลึง

“แม้ว่าอสรพิษจะตายไปแล้ว แต่พวกมันก็ยังมีผู้เยี่ยมยุทธ์ที่แข็งแกร่งมากมาย หากเราถูกพวกมันตามติด นั่นย่อมเป็นปัญหาใหญ่สำหรับพวกเรา” เวิ่นเทียนเซี่ยวกล่าวอย่างเร่งรีบ

สิ่งที่เขากล่าวนั้นถูกต้อง เพราะอสรพิษเป็นเพียงหนึ่งในสี่ผู้พิทักษ์ของกลุ่มวิญญาณทมิฬแห่งเมืองนกนางแอ่นแดง ซึ่งหลังจากที่พวกเขาฆ่าอีกฝ่ายไปแล้ว มันย่อมดึงดูดผู้เยี่ยมยุทธ์คนอื่น ๆ ของกลุ่มวิญญาณทมิฬให้ตามล่าอย่างแน่นอน

นี่เป็นความจริงที่เด่นชัด ยิ่งกว่านั้น เวิ่นเทียนเซี่ยวก็รู้โดยไม่ต้องคิดว่า สมาชิกของกลุ่มวิญญาณทมิฬอาจกำลังเคลื่อนตัวเข้ามาแล้ว หลังจากได้ยินความวุ่นวายที่นี่

“ไม่จำเป็นต้องหนี พวกเราจะบุกเข้าไปในฐานของกลุ่มวิญญาณทมิฬ และกวาดล้างมันให้สิ้นซาก เพื่อไม่ให้มีภัยคุกคามอีกต่อไป” เฉินซีกล่าวด้วยท่าทางสงบ

“ฆ่าล้างบางกลุ่มวิญญาณทมิฬ? ทำลายล้างมัน?” ใบหน้าของเวิ่นเทียนเซี่ยวแข็งค้าง ในขณะที่เท้าที่เพิ่งก้าวออกไปไม่สามารถขยับได้อีกต่อไป เขารู้สึกว่าตนเองนั้นกล้าหาญพอตัว แต่ไม่เคยคิดเลยว่าเฉินซีจะดุดันยิ่งกว่า จนถึงขนาดตั้งใจจะโจมตีฐานทัพใหญ่ของพวกมันโดยตรง!

“อันใดกัน? นี่เจ้ากลัวหรือ?” เฉินซีเอ่ยถาม

จู่ ๆ เวิ่นเทียนเซี่ยวก็หายตกใจ และกล่าวด้วยความขุ่นเคืองว่า “ข้าจะกลัวบ้าอะไร ข้าแค่รู้สึก…รู้สึก…” ในที่สุดเขาก็อดไม่ได้ที่จะลังเล ถึงอย่างไร …เรื่องนี้มันบ้าเกินไปจริง ๆ และความผิดพลาดเพียงเล็กน้อย อาจทำให้พวกเขาเสียชีวิตได้!

“ทั้งที่เจ้าสูญเสียพลังธรรมเทพไปแปดพันดวง อย่าบอกนะว่าเจ้าไม่รู้ด้วยซ้ำว่าฐานทัพของพวกมันอยู่ที่ใด?” เฉินซีโบกมือเพื่อขัดจังหวะเวิ่นเทียนเซี่ยว