บทที่ 844 คลื่นใต้น้ำกำลังก่อตัว

ทันทีที่พวกเขาเดินออกจากห้องโถง เหลียงปิงพลันปล่อยมือของนาง และแยกตัวออกจากเฉินซีอย่างสง่างาม ก่อนจะเดินเคียงข้างเขาไปตามเส้นทางที่คดเคี้ยว

ห่างไกลออกไป มีศาลาถูกจัดเรียงเป็นแถวอย่างเรียบร้อยซ่อนตัวอยู่ท่ามกลางต้นไม้อันเก่าแก่ เงียบสงบ และสง่างาม

ในตอนนี้เป็นเวลาดึกมากแล้ว ดวงอาทิตย์ที่กำลังตกทอประกายแสงสีส้มออกมาปกคลุมดอกไม้และสมุนไพรทั้งสองด้านของเส้นทางด้วยชั้นแสงสีแดงที่น่าหลงใหล

ความรู้สึกสูญเสียเล็กน้อยที่มองไม่เห็นวาบขึ้นในใจของเฉินซี ก่อนที่เขาจะกลับมาเป็นปกติ “ในเมื่อเจ้าไม่ชอบ เหตุใดจึงไม่ปฏิเสธเขาไปตรง ๆ เล่า?”

เหลียงปิงขมวดคิ้ว ราวกับนางไม่เต็มใจจะพูดคุยเรื่องนี้กับเฉินซี แต่คิ้วของหญิงสาวก็คลายลงอย่างรวดเร็วขณะที่พูดว่า “ตอนนี้ข้าอยู่ในสถานการณ์ที่ค่อนข้างลำบาก ดังนั้นข้าจึงไม่สามารถพูดเช่นนั้นออกไปตรง ๆ ได้”

เมื่อพูดถึงเรื่องนี้ ความเย็นชาพลันปรากฏขึ้นที่ริมฝีปากของนาง “แต่เจ้าไม่ต้องกังวลไป หากเฟิงหลูหยางต้องการหาเรื่องเจ้า ข้าจะให้เขาจ่ายชดใช้ในราคาที่เขาไม่อาจทนได้ ข้าแค่หวังว่าเขาจะฉลาดขึ้นเล็กน้อยและหยุดก่อนที่มันจะเลยเถิดไปกว่านี้”

เฉินซีไม่ได้พูดอะไรอีก เขาเห็นแล้วว่าเหลียงปิงไม่ต้องการคุยเรื่องนี้กับตน เพราะถึงอย่างไร พวกเขาสองคนก็ไม่ใช่คนคุ้นเคยกัน ดังนั้นการพูดถึงเรื่องความสัมพันธ์ระหว่างชายหญิง ถ้ามันไม่มีอะไรเกี่ยวข้องกับเขา ก็ค่อนข้างไม่เหมาะสมนัก

“เจ้ารู้หรือไม่ว่าข้าอายุเท่าไร?” เหลียงปิงถามอย่างกะทันหัน

เฉินซีตกใจ ก่อนจะมองนางด้วยความสงสัยแล้วส่ายหัว

“ข้าได้พบกับอาหลีของเจ้าเมื่อ 1,936 ปีก่อน และข้ารับช่วงควบคุมกองกำลังของตระกูลเหลียงในพิภพยันต์อักขระต่อจากพ่อของข้าเมื่อสี่ร้อยปีที่แล้ว”

เหลียงปิงกอดอกด้วยมือทั้งสองข้าง ขณะที่เสื้อผ้าซึ่งรัดรูปของนางทำให้ส่วนโค้งของรูปร่างและเอวที่เพรียวบางถูกเปิดเผยอย่างเต็มที่ ราวกับปีศาจที่เปี่ยมเสน่ห์ชวนสั่นคลอนหัวใจและจิตวิญญาณ

นางเม้มปากสีแดงมีเสน่ห์ของตนเองเบา ๆ ดวงตาใสของหญิงสาวจ้องมองไปยังระยะไกลและพูดอย่างเฉยเมย “หลายปีที่ผ่านมา ตลอดช่วงชีวิตของข้าได้เห็นอัจฉริยะอายุน้อยทุกประเภทจากภพเซียน ภพมนุษย์ และยมโลกมานับไม่ถ้วน แต่สุดท้าย ข้าก็พบว่าผู้ชายที่สามารถดึงดูดความสนใจของข้าได้จำต้องมีจุดสำคัญอย่างน้อยสองจุด แต่โชคไม่ดีที่จนถึงตอนนี้ ข้ายังไม่เคยเจอผู้ชายแบบนั้นเลย นายน้อยเฟิงหลูหยางจากภพเซียนผู้นั้นนับว่ายังห่างไกลอยู่มาก”

เฉินซีเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย เขาอดไม่ได้ที่จะถามด้วยความสงสัย “สองจุดไหน?”

เหลียงปิงไม่ได้ปกปิดมันและพูดอย่างตรงไปตรงมา “ประการแรก เขาจะต้องสามารถทำให้ข้ารู้สึกว่าถูกกดข่มได้ ประการที่สอง ไม่ว่าจะเป็นพละกำลังหรือความสามารถ เขาจะต้องอยูุ่เหนือกว่าและปราบข้าได้อย่างสมบูรณ์”

เฉินซีตกตะลึง เขาไม่เคยคาดคิดว่าเหลียงปิงจะมีความคิดแปลก ๆ ในการเลือกคู่ครองของตน การรู้สึกว่าถูกกดข่มนั้นสำคัญจริงหรือ?

เขารู้สึกว่าการรับรู้ของหญิงสาวดูค่อนข้างผิดปกติ…

จู่ ๆ นางก็หันกลับมามองเฉินซี “เจ้าจะแกล้งทำเป็นไม่ได้ยินที่ข้ากล่าวเมื่อครู่ไปก็ได้”

ความหมายในคำพูดของนางคือ เจ้ายังห่างไกลจากสิ่งที่ข้ากล่าว และเป็นเพราะข้าไม่สนใจเจ้า หรือบางทีเพราะเจ้าทำให้ข้ารู้สึกสนใจไม่ได้ นั่นคือเหตุผลที่ข้าบอกสิ่งเหล่านี้กับเจ้า

ไม่ว่าเฉินซีจะเป็นคนโง่หรือไม่ คำถามนี้ก็ยังคงนับว่าโง่เขลาเกินไป

แน่นอนว่าเขาย่อมเข้าใจสิ่งที่นางกล่าวดี จึงลูบจมูกในขณะที่คิดในใจด้วยความขบขันเล็กน้อย ‘ข้าไม่ได้นิสัยเสียขนาดนั้น ข้ายึดถือว่าผู้หญิงเป็นเป้าหมายที่ต้องพิชิต ถ้าอยากให้พิชิต มันก็ขึ้นอยู่กับว่าจะมีอารมณ์ทำหรือไม่…’

“เจ้าสามารถอยู่ที่นี่และพักผ่อนได้เต็มที่ หากต้องการจะออกจากที่พัก เจ้าสามารถขอให้ลุงหลานไปกับเจ้าได้ แม้ว่ามณฑลจักรพรรดิตะวันออกจะเป็นอาณาเขตของข้า แต่ตอนนี้เพราะการเปิดตัวของเจดีย์ต้าเหยี่ยน ทำให้ผู้คนทุกประเภทเข้ามายังเมืองนี้ ดังนั้นเจ้าควรระมัดระวังไว้หน่อยจะดีกว่า”

เหลียงปิงหยุดอยู่ตรงหน้าศาลาที่สร้างจากไม้ไผ่สีเขียวหยก จากนั้นนางจึงหันไปมองเฉินซี “ในใจของข้า เจ้าสำคัญกว่าคนอื่นมาก แน่นอน เจ้าไม่ควรเข้าใจผิดว่าข้าหมายความเป็นอื่น”

ทันทีที่พูดจบ เหลียงปิงพลันหันหลังกลับและจากไป

เฉินซียักไหล่ จากนั้นเขาก็หัวเราะเบา ๆ ก่อนจะเดินเข้าไปในศาลาหลังเล็ก หลังจากที่ร่างบางและสง่างามของเหลียงปิงหายลับไปจากสายตา

…

ภายในพื้นที่ที่มีภูมิทัศน์งดงามทางตะวันออกเฉียงใต้ของมณฑลจักรพรรดิตะวันออก

หลัวจื่อเซวียนยกยิ้มที่มุมปากของเขา ในขณะที่จ้องมองไปยังเหล่านายน้อยและคุณหนูจากภพเซียนที่กำลังดื่มกินอย่างสนุกสนาน

นายน้อยและคุณหนูจากภพเซียนเหล่านี้มีทั้งหมดห้าคน ชายสี่คน หญิงหนึ่งคน พวกเขาทั้งหมดล้วนเป็นแขกผู้มีเกียรติที่หลัวจื่อเซวียนเชิญมาด้วยความยากลำบาก ทุกคนต่างก็เป็นตัวตนที่ยอดเยี่ยมจากภพเซียน และมีเบื้องหลังอันยิ่งใหญ่ให้พึ่งพา

ดังนั้นหลัวจื่อเซวียนจึงได้ใช้ความสามารถทั้งหมดที่มีเพื่อสร้างความบันเทิงให้กับลูกหลานเซียนเหล่านี้อย่างเต็มที่ และเกรงกลัวอย่างยิ่งว่าจะเผลอพลั้งละเลยพวกเขาไป

ตัวอย่างเช่น คฤหาสน์หรูหราที่อยู่ตรงหน้าแห่งนี้เป็นฐานที่มั่นที่ตระกูลหลัวก่อสร้างขึ้น และถูกซ่อนไว้อย่างดีในมณฑลจักรพรรดิตะวันออก ถ้าไม่ใช่เพื่อความสำเร็จของปฏิบัติการครั้งนี้ หลัวจื่อเซวียนย่อมจะไม่ใช้ประโยชน์จากสถานที่นี้เด็ดขาด

เพราะถึงอย่างไร ที่นี่ก็คืออาณาเขตของตระกูลเหลียง ความผิดพลาดเพียงเล็กน้อยจะทำให้ฐานที่มั่นแห่งนี้ถูกทำลายลงได้

“ศิษย์น้องหลัว เราจะไปหาผู้หญิงคนนั้นได้เมื่อไรหรือ?” ชายหนุ่มที่สวมเสื้อคลุมหลากสีงดงามยิ้มกว้างขณะที่ถามออกมา

“ศิษย์พี่หนาน โปรดอดใจรออีกสักสองวัน เราเพิ่งมาถึงมณฑลจักรพรรดิตะวันออก มันจึงไม่สายเกินไปที่ศิษย์พี่หนานจะลงมือ หลังจากที่ข้าตรวจสอบทุกอย่างแล้ว”

หลัวจื่อเซวียนตอบอย่างรวดเร็ว ชายหนุ่มในชุดคลุมหลากสีคนนี้มีชื่อว่าหนานซิ่วชง เป็นคนที่มีภูมิหลังและความแข็งแกร่งที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในหมู่คนทั้งห้านี้ จนแม้แต่ตัวเขาที่เป็นทายาทสายตรงของตระกูลหลัว ทว่าหลัวจื่อเซวียนก็ยังไม่กล้าไม่เคารพอีกฝ่ายเลยแม้แต่น้อย

“โอ้?” หนานซิ่วชงยิ้มอย่างมีเลศนัยและพยักหน้า “เอาล่ะ เราจะเดินทางไปยังตระกูลเหลียงกันหลังจากที่ศิษย์น้องหลัวจัดการทุกอย่างเสร็จเรียบร้อยแล้ว”

หลัวจื่อเซวียนรีบขอบคุณอย่างรวดเร็ว

ความคิดเห็น