บทที่ 884 การต่อสู้ระหว่างความดีและความชั่ว

ชายในอาภรณ์สีดำจู่โจมอย่างกะทันหัน นิ้วของเขาประหนึ่งกระบี่ห้าเล่มที่รุนแรงและปราดเปรียวอย่างหาที่เปรียบไม่ได้ อีกทั้งพวกมันยังถูกปกคลุมด้วยรัศมีสีดำสนิทที่เยียบเย็น และมีกลิ่นอายที่ชั่วร้าย ราวกับตะขอจากขุมนรกหมายมั่นจะกลืนกินเฉินซีด้วยแรงผลักดันที่น่าสะพรึง

เฉินซีในตอนนี้ถูกกักขังและไม่สามารถขยับเขยื้อนได้ แม้ว่าเขาจะฟื้นฟูพลังฝีมือจนถึงจุดสูงสุด แต่ชายหนุ่มก็ไม่อาจต้านทานการโจมตีนี้ได้อย่างเต็มที่อยู่ดี!

เหตุผลนั้นง่ายดายมาก พลังทำลายของกรงเล็บนี้ไม่ต่างอะไรกับอำนาจยามเหลียงปิงสำแดงพลัง ซึ่งอยู่ในขอบเขตเซียนลึกลับ และมันน่ากลัวยิ่งกว่านั้นเสียอีก!

ม่านตาของเฉินซีหดลงทันที แต่เขาไม่ได้แสดงอาการหวาดกลัวใด ๆ ชายหนุ่มกลับดูสงบนิ่งเป็นอย่างมากแทน ราวกับคาดไว้แล้วว่าชายคนนั้นจะโจมตีอย่างโหดเหี้ยมในทันใด

แม้ว่าทุกอย่างนี้ราวกับจะเกิดขึ้นอย่างยาวนาน แต่ทั้งหมดกลับเกิดขึ้นในชั่วพริบตา และความเร็วของมันก็ไม่สามารถวัดได้ด้วยกฎของภพมนุษย์

วูบ!

เมื่อเฉินซีกำลังจะถูกกรงเล็บเกี่ยวกระชาก ทันใดนั้น ร่างหนึ่งก็ลอยขึ้นจากภายในกลีบดอกบัวสีทองสุกใส จากนั้นมันก็ระเบิดการโจมตีนี้ออกไปอย่างง่ายดายด้วยการสะบัดแขนเสื้อ

พลังโจมตีทั้งสองปะทะกันอย่างรุนแรง พร้อมกับระเบิดคลื่นพลังผันผวนที่น่าสะพรึงกลัวอย่างยิ่งแผ่กระจายไปทั่วทั้งบริเวณโดยรอบ และมันได้ทำลายค่ายกลโบราณขนาดใหญ่ที่สร้างขึ้นอยู่โดยรอบจนหมด

ในเวลาเดียวกัน เฉินซีก็รู้สึกว่าร่างกายของเขาเบาขึ้น เมื่อพลังยับยั้งที่ห่อหุ้มตัวหายไป ทำให้ชายหนุ่มปลิวไปตามแรงลม

“บัดซบ! ผู้ใดกัน!? ถึงบังอาจสอดมือเข้ามาในขณะที่บิดาผู้นี้กำลังจะฆ่าคน!” ฝุ่นละอองและสิ่งสกปรกฟุ้งกระจายอยู่ท่ามกลางอากาศ เสียงตะโกนด้วยความโกรธเกรี้ยวและความตกใจของชายในชุดสีดำดังก้องออกมา

“มารบงกช หลังจากไม่ได้พบกันมาหลายปี เจ้าจำข้าไม่ได้แล้วหรือไร?” เสียงที่ชัดเจนและไพเราะดุจระฆังดังก้องกังวานออกไป ซึ่งทำให้ผู้อื่นรู้สึกแปลก ๆ ราวกับพวกเขาได้ยินท่วงทำนองที่ลึกซึ้งของมหาเต๋า

พร้อมกับเสียงนี้ ร่างสูงใหญ่ได้แยกฝุ่นละอองและสิ่งสกปรกออกจากกัน ก่อนปรากฏตัวต่อหน้าชายอาภรณ์สีดำ เขาสวมชุดคลุมสีเขียว มีผมยาวถึงบั้นเอว และมีรูปลักษณ์ที่หล่อเหลา ขณะที่ใบหน้าดูผ่อนคลายและเงียบสงบ

เขาดูเป็นสุภาพบุรุษผู้ถ่อมตัวแต่อบอุ่นดุจหยก เผยให้เห็นถึงความบริสุทธิ์ ไร้ที่ติ ใจกว้าง และไม่แยแส ทำให้คนอื่นอดไม่ได้ที่จะสงบนิ่งเมื่อได้สบตา

นอกจากจะมีลักษณะที่แตกต่างอย่างสิ้นเชิงกับชายหนุ่มที่สวมอาภรณ์สีดำแล้ว รูปร่างหน้าตาของพวกเขาก็เหมือนกันทุกประการ เพราะมันคือเต๋าบงกช!

ก่อนหน้านี้ เหตุผลที่เฉินซีเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนที่จะหยิบกลีบดอกบัวสีทองที่บันทึกสัจธรรมสวรรค์ออกมานั้น เพราะชายหนุ่มสังเกตเห็นการมีอยู่ของเต๋าบงกชแล้ว

เมื่อตอนนี้เห็นเต๋าบงกชได้ปรากฏตัวในที่สุด เฉินซีก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอก ก่อนที่ความรู้สึกซับซ้อนจะเกิดในใจของเขาอย่างช่วยไม่ได้ ‘ข้าได้รับกลีบดอกบัวสีทองมาเมื่อหลายปีก่อน แต่ข้าไม่เคยสังเกตเห็นการมีอยู่ของเต๋าบงกชเลยสักครั้ง’

หากเขาไม่ได้ถูกบังคับให้ตกอยู่ในสถานการณ์ที่ไร้ความหวังซึ่งเกี่ยวข้องกับเต๋าบงกช ชายหนุ่มคงไม่มีทางได้รู้ว่ามีการดำรงอยู่ที่น่ากลัวเช่นนี้นอกจากหม้อใบจิ๋ว

“เต๋าบงกช! ที่แท้ก็เป็นเจ้า!” สีหน้าของชายในอาภรณ์สีดำเปลี่ยนเป็นเคร่งขรึมเมื่อเห็นเต๋าบงกช ดวงตาที่เย็นชาและชั่วร้ายของเขาอดไม่ได้ที่จะพลุ่งพล่านด้วยความแค้นและความเกลียดชังที่หนาแน่น

มันเหมือนกับศัตรูคู่อาฆาตที่ไม่อาจอยู่ร่วมโลกได้มาพบกันอีกครั้ง

อย่างไรก็ตาม แม้เสียงจะยังไม่เลือนหายไปในอากาศ ร่างของอีกฝ่ายกลับสว่างวาบ ก่อนที่จะหายวับไปในอากาศ ซึ่งรวดเร็วราวกับเป็นฝันร้ายที่ผ่านไป และแม้แต่ความคิดของเฉินซีก็ไม่สามารถตามทันความเร็วนี้ได้!

“ฮ่า ๆ! เข้ามาเลยเต๋าบงกช! ข้าอยู่ที่ชั้นที่เก้าสิบเก้า ถ้าเจ้าแน่จริงก็เข้ามาเลย!” ในขณะนี้ เสียงของชายในอาภรณ์สีดำดังขึ้นในอากาศ ซึ่งเห็นได้ชัดว่าความเร็วของอีกฝ่ายนั้นรวดเร็วเพียงใด

“หลังจากผ่านไปหลายปี สิ่งที่ควรจัดการจะต้องได้รับการสะสางในที่สุด ใช่หรือไม่?” เต๋าบงกชยืนเอามือไพล่หลังไว้ ในขณะที่เขาพึมพำกับตนเอง และไม่รู้ว่าเจ้าตัวกำลังคุยกับเฉินซีหรือมารบงกชที่จากไปเมื่อนานมาแล้วกันแน่

เฉินซีรู้สึกได้เล็กน้อยจากเหตุการณ์นี้ว่า ความสัมพันธ์ระหว่างเต๋าบงกชกับมารบงกชนั้นไม่ธรรมดาเหมือนความสัมพันธ์ระหว่างศัตรูทั่วไป มันทำให้ชายหนุ่มรู้สึกเหมือนพวกเขาเป็นฝาแฝดที่มีนิสัยต่างกันโดยสิ้นเชิง ยิ่งไปกว่านั้น ดูเหมือนพวกเขาไม่ต้องการสิ่งอื่นใดนอกไปจากการฆ่าล้างอีกฝ่าย และนั่นทำให้มันแปลกมาก

วูบ!

แต่ก่อนที่เฉินซีจะทันได้ตอบสนองต่อสิ่งที่เกิดขึ้น เต๋าบงกชได้สะบัดแขนเสื้อ แล้วพาเฉินซีหายไปทันที

…

ณ ชั้นที่เก้าสิบเก้าของถ้ำกระบี่วิญญาณโลหิต

สถานที่แห่งนี้ว่างเปล่ามาก อีกทั้งยังเต็มไปด้วยหินหลอมเหลวที่เดือดพล่านและลุกโชน เปลวเพลิงโหมกระพือ ในขณะที่คลื่นความร้อนสีขาวพวยพุ่งขึ้นมา แผดเผาอากาศและท้องฟ้าเสียจนบิดเบี้ยว

ณ ใจกลางทะเลหินหลอมเหลว มีดอกบัวขนาดใหญ่ที่บานสะพรั่ง มันมีสีแดงเข้มดุจโลหิตซึ่งดูงดงามเป็นพิเศษ ยิ่งกว่านั้น มันยังแผ่กลิ่นอายที่รุนแรงและชั่วร้ายออกมา

มีกระบี่เล่มหนึ่งปักอยู่ที่ใจกลางดอกบัวสีโลหิตที่งดงามนี้ กระบี่เล่มนี้มีความยาวมากกว่าสี่จั้งและดูเหมือนง้าวสั้น ถูกปกคลุมด้วยแสงสีแดงเข้ม ทำให้มันดูเหมือนว่ามีโลหิตสด ๆ กำลังไหลลงมาจากคมกระบี่

คมของกระบี่เล่มนี้งดงามมาก และมันเหมือนกับดอกบัวที่บานเป็นชั้น ๆ ความกว้างของคมกระบี่มีขนาดเท่ากับฝ่ามือ มันเรียบเนียนเหมือนน้ำ อีกทั้งยังเปล่งประกายด้วยรัศมีที่ดุร้ายและน่าสยดสยองอย่างยิ่ง

เมื่อเฉินซีจ้องมองอย่างระมัดระวัง เขาก็พบว่าบนใบมีดสีแดงโลหิต มันได้ถูกประทับตราด้วยดอกบัวที่เรียบง่าย ซึ่งทุกดอกล้วนเปล่งประกายด้วยแสงอันเป็นมงคลออกมา

ความคิดเห็น