บทที่ 898 คู่ต่อสู้เหล่านั้น

เรือเหาะสมบัติล่องลอยไปในอากาศ แต่มันกลับไม่ได้เร็วเท่าเก่า

ภายในลำเรือไม่มีใครพูดอันใด ทำให้บรรยากาศหดหู่ยิ่ง

หลิงไป๋ยืนเงียบอยู่ท้ายเรือด้วยใบหน้าขรึม ดวงตาดุร้ายเยือกเย็น หมัดที่ซ่อนอยู่ใต้แขนเสื้อกำกันแน่นจนเล็บจิกลงเนื้อ เกิดเป็นโลหิตแดงไหลริน แต่เจ้าตัวเหมือนไม่รู้สึก

ไป๋คุยเอนหลังนอนอย่างเกียจคร้านอยู่ข้างกายหลิงไป๋ ท่าทางเหมือนไม่อยากลืมตา

มู่ขุยเหลือบมองหลิงไป๋และไป๋คุยด้วยความกังวล หว่างคิ้วเผยแววโกรธออกมาให้เห็น

อาหมานเองก็ผิดไปจากปกติ นั่งขัดสมาธิอยู่กับพื้นด้วยสีหน้าสงบนิ่ง เขาพยายามบ่มเพาะอย่างสุดความสามารถ มีวงพลังหนาแน่นวงแล้ววงเล่ากระเพื่อมออกมาจากร่างไม่หยุด

เหมิงเหวยกับโม่ย่าเองก็นิ่งเงียบ ทั้งสองกำลังเฝ้าสังเกตการบ่มเพาะของคนหนุ่มสาวจากเผ่านรกขุมที่เก้า ศึกครั้งก่อนน่าสะพรึงเกินไป ถึงแม้จะไม่เสียกำลังคน แต่ก็เสียกำลังใจ ฉะนั้นหากไม่รีบแก้ไขให้ทันการณ์ก็จะทิ้งความเสียหายที่ไม่อาจซ่อมแซมได้ไว้

…ขณะเดียวกัน เฉินซีกำลังหลอมยันต์ศัสตราอยู่เงียบ ๆ ที่อีกมุมหนึ่ง

อำนาจยันต์ศัสตรานี้ก็เหนือกว่าสมบัติอมตะธรรมดาอยู่บ้างแล้ว แต่ก็ยังไม่สามารถดึงพลังทั้งหมดของยันต์ศัสตราออกมาได้ เพราะยันต์เทวะทั้งห้าที่อยู่ภายในนั้นยังไม่ถึงขั้นที่สามารถ ‘สื่อสารกับเทพไท้’ ได้

แต่ขั้นตอนนั้นยังอยู่ห่างไกลเกินไป อย่างน้อยเขาต้องมีการบ่มเพาะถึงขอบเขตเซียนสวรรค์ จึงจะสามารถสัมผัสสิ่งที่เรียกว่า ‘เทพ’ อะไรนั่นได้ ดังนั้นตอนนี้จึงได้แต่ปรับปรุงและเสริมพลังให้ยันต์ศัสตราไปก่อน

ซึ่งเขาก็ใช้วิธีที่ไม่ซับซ้อน นั่นคือการสลักยันต์เทวะอสนีบาตทมิฬ ยันต์เทวะวิญญาณอสูร ยันต์เทวะวิหคอมตะวายุ และยันต์เทวะจักรพรรดิตะวันออกไว้บนยันต์ศัสตรานั่นเอง

ก็เหมือนกับยันต์เทวะห้าธาตุ …ยันต์เทวะทั้งสี่นี้เองก็เป็นสิ่งตกทอดจากเขาเทพพยากรณ์ แต่ถูกส่งต่อมาให้ผู้เยี่ยมยุทธ์ทั้งสี่ที่เป็นบรรพบุรุษผู้สร้างพิภพยันต์อักขระขึ้นมา ด้วยเหตุนี้ยันต์เทวะทั้งสี่จึงกลายเป็นวิชาลับของตระกูลเหลียง กู่ อิน และหลัว

ตอนที่ชายหนุ่มอยู่ในพิภพยันต์อักขระ หลียางได้มอบยันต์เทวะทั้งสี่ให้แก่เขา และตอนนี้ตัวเขาสามารถทำความเข้าใจการสลักยันต์เทวะทั้งเก้าแล้ว

จากที่เฉินซีประเมินไว้ เมื่อสลักยันต์เทวะทั้งสี่ประเภทเข้าไป ก็จะถึงเวลาปรับปรุงคุณภาพของยันต์ศัสตราได้อีกครั้ง ถึงตอนนั้นแค่ต้องหาวัตถุดิบเซียนมาใช้กับยันต์ศัสตราเพื่อยกระดับของมันก็พอ

ภายในลำเรือนั้น ทุกคนเหมือนยุ่งแต่กับเรื่องของตนเอง ทำให้บรรยากาศยิ่งดูกดดันกว่าเดิม

มีเพียงซางจือที่ดูจะไม่รู้เรื่องราวที่เกิดขึ้นรอบกายเลย

การปรากฏตัวของจักรพรรดิศักดิ์สิทธิ์กุ้ยซูและการจากไปของอาซิ่วส่งผลให้ทุกคนมีไฟแค้นสุมอก รวมถึงเฉินซีด้วย เป็นไฟโกรธที่มาจากความไร้กำลังของตนเอง

พวกเขาอาจจะมีความแข็งแกร่งอยู่บนจุดสูงสุดในภพมนุษย์ แต่เมื่อต้องเผชิญหน้ากับตัวตนน่ากลัวอย่างจักรพรรดิศักดิ์สิทธิ์ พวกเขาก็ยังเป็นเหมือนมดที่โดนเพียงลมวูบหนึ่งก็ปลิว ทั้งอ่อนแอและไร้พลัง

ความรู้สึกที่ถูกผู้อื่นกุมชะตากรรมของตนเองไว้ในมือและถูกเหยียบย่ำความตั้งใจ ทำให้ทุกคนทั้งรู้สึกโกรธ เสียใจ และไม่อยากเจอแบบนั้นซ้ำสอง

ดังนั้นพวกเขาจึงเริ่มสำรวจตนเองอย่างละเอียดถี่ถ้วนอีกครั้ง เลิกมองอดีต แล้วหันหน้าไปมองอนาคตที่แสนไกลแทน

หลายชั่วยามต่อมา

ทิวเขาที่กว้างใหญ่สูงตระหง่านปรากฏสู่สายตา เหมือนไขสันหลังที่ทอดตัวเชื่อมฟ้าดิน อีกทั้งยอดเขาหลายลูกยังเต็มไปด้วยปราณเซียนสีม่วงหนาแน่น

หากมองจากบนฟ้าสูงลงมา ก็จะเห็นเหมือนมังกรตัวใหญ่กำลังนอนอยู่ พร้อมกับปราณรุนแรงแห่งราชันลอยคลุ้ง ทุกครั้งที่ตะวันลอยเด่น หมอกม่วงอันมืดมัวก็จะปกคลุมภูเขาเหล่านี้ไว้ทำให้ดูลึกลับ

กระแสปราณรุนแรงมาจากทางทิศตะวันออก เป็นสถานที่หายาก ซึ่งมีชีพจรมังกรรวมตัวกันอยู่

ที่นี่คือเทือกเขาหนามม่วง สถานที่ตั้งของตระกูลไป๋ เป็นสถานที่ซึ่งโลกแห่งการบ่มเพาะในแดนภวังค์ทมิฬทั้งเกลียดและยำเกรงในเวลาเดียวกัน

ตอนนี้ บนพื้นที่ราบอันกว้างใหญ่ของภูเขาได้มีชายหนุ่มหน้าตาหล่อเหลาในชุดสีขาวกว่าหิมะและผิวเนียนดั่งหยกยืนอยู่ ในมือคนผู้นั้นถือพัดหยกที่มีลวดลายสีทอง เป็นลายหญิงงามทั้งสิบแปดนาง วาดไว้น่ามองเป็นอย่างยิ่ง

หากเป็นในสมรภูมิ ผู้สวมชุดโดดเด่นสะดุดตาเช่นนี้ย่อมกลายเป็นเป้าโจมตีแรกเป็นแน่ ก็เด่นเสียขนาดนี้จะให้จัดการใครได้อีก?

แน่นอน คนที่กล้าสวมชุดโดดเด่นสะดุดตาทั้งยังยืนอยู่บนเขาอย่างไม่เกรงกลัวใครเช่นนี้ ย่อมเป็นคนจากตระกูลไป๋ …ไป๋กู้หนานนั่นเอง

เขาทำท่าเหมือนรอมานานแล้ว กำลังขยับพัดไปมาด้วยความเบื่อหน่ายไร้ความตื่นเต้น แต่เมื่อเห็นเรือเหาะสมบัติกำลังพุ่งเข้ามา เจ้าตัวพลันยืดหลังตรง นัยน์ตาดูเป็นประกาย เริ่มมีชีวิตชีวาขึ้นมาอีกครั้ง

ความคิดเห็น