บทที่ 91 เมืองทะเลหมอก

บทที่ 91 เมืองทะเลหมอก บทที่ 91 เมืองทะเลหมอก

แสงไฟที่สว่างไสวอยู่ในขณะนี้มันคือเมืองทะเลหมอก

ท่ามกลางความมืดมิดในยามราตรี เมื่อเรือเหาะสมบัติอยู่ห่างจากตัวเมืองราวยี่สิบห้าลี้ เฉินซีก็สามารถเห็นป้ายชื่อเมืองได้อย่างชัดเจน และข้อมูลของเมืองทะเลหมอกก็ปรากฏขึ้นในใจเขาทันที

เมืองทะเลหมอกเป็นเมืองที่ใหญ่เป็นอันดับสองในดินแดนทางตอนใต้รองลงมาจากเมืองทะเลสาบมังกร มันได้นามนี้จากทะเลหมอกที่อยู่ใกล้เคียง เมืองนี้เป็นศูนย์กลางการขนส่งของทางตอนใต้ บรรดาสินค้าของตอนใต้จะถูกรวบรวมไว้ที่นี่ก่อนจะถูกกระจายไปยังเมืองต่าง ๆ ทุกสารทิศ การค้าขายนับว่าเจริญรุ่งเรืองทำให้บรรดาพ่อค้ามักมารวมตัวกันที่เมืองนี้

หากพูดถึงความหรูหรา แม้แต่เมืองทะเลสาบมังกรก็นับว่าด้อยกว่าเมืองทะเลหมอกมาก!

แน่นอนว่าเมืองทะเลสาบมังกรเป็นหัวใจของดินแดนทางตอนใต้ นิกายโบราณ ตระกูลและสำนักต่าง ๆ มักก่อตั้งอยู่ที่นั่น มันคือดินแดนศักดิ์สิทธิ์แห่งการบ่มเพาะที่อยู่ในใจของเหล่าผู้บ่มเพาะในดินแดนทางตอนใต้เสมอ

“มันคือเมืองทะเลหมอกจริง ๆ นับว่าเป็นเมืองที่หรูหราที่สุดในดินแดนทางตอนใต้ และเจ้าสามารถหาซื้ออะไรก็ได้ตามที่เจ้าต้องการในที่แห่งนี้ เช่นสมบัติวิเศษ หุ่นเชิด โอสถ เคล็ดวิชาการบ่มเพาะ… และแม้แต่นารีผู้งามงดหรือสมบัติหายากของเผ่าพันธุ์ต่าง ๆ จากท้องทะเล ตราบใดที่กระเป๋าของเจ้าหนาพอ เจ้าก็สามารถหาซื้ออะไรก็ได้!” ดวงตาของต้วนมู่เจ๋อเป็นประกาย เพียงเท่านี้ก็รับรู้ได้ว่า นายน้อยต้วนมู่ผู้นี้มักมาเที่ยวเล่นในเมืองทะเลหมอกเป็นประจำ และรู้ทุกซอกทุกมุมของเมืองนี้จึงสามารถเล่าได้อย่างละเอียด

“โอ้ ข้าอยากไปภัตตาคารเซียนหลงระเริง ที่นั่นมีพ่อครัววิญญาณระดับห้าใบไม้ประจำอยู่ อาหารที่ปรุงโดยพ่อครัววิญญาณคนนั้นเป็นที่ต้องการของผู้บ่มเพาะขอบเขตแกนทองคำอยู่เสมอ” เมื่อซ่งหลินกล่าวถึงอาหาร ท่าทางของเขาก็เปลี่ยนไปในทันที สายตาคู่นั้นดูเร่าร้อนและตื่นตัว หาได้มีอาการง่วงซึมเช่นที่ผ่านมา

“เมืองทะเลหมอกอยู่ห่างจากเมืองทะเลสาบมังกรเพียงเจ็ดพันห้าร้อยลี้ แต่อยู่ห่างจากเมืองหมอกสนอย่างน้อยสองหมื่นห้าพันลี้” ตู้ชิงซีมองไปที่เฉินซีและกล่าวว่า “เหตุใดเราไม่พักที่เมืองนี้สักวัน แล้วค่อยออกเดินทางต่อ?”

เฉินซีรู้สึกกังวลและต้องการที่จะกลับบ้านโดยเร็วที่สุดเท่าที่จะทำได้ เดิมทีเขาตั้งใจที่จะปฏิเสธ แต่ทันใดนั้นเขาก็นึกได้ว่า มีสมบัติมากมายที่ถูกเก็บอยู่ในกระเป๋ามิติที่เขาต้องการขาย ดังนั้นท้ายที่สุดเขาจึงตอบตกลง

ครั้งหนึ่ง เขาเคยได้ยินผู้คนพูดถึงหอขุมทรัพย์สวรรค์ที่ตั้งอยู่ภายในเมืองทะเลหมอก ภายในนั้นมีทุกสิ่งทุกอย่าง และขายทุกสิ่งตามที่ต้องการ นอกจากนี้ยังมีวิธีค้าขายในรูปแบบอื่น ๆ เช่น การประมูลหรือการแลกเปลี่ยนสิ่งของ และยังมีสาขาอยู่มากมายที่สามารถพบเจอได้ทั่วราชวงศ์ซ่ง

หอขุมทรัพย์สวรรค์ในเมืองทะเลหมอกก็เป็นหนึ่งในสาขาของมัน และเป็นสถานที่สำหรับใช้จ่ายเงินทองที่มีขนาดใหญ่และมีชื่อเสียงที่สุดของดินแดงทางตอนใต้

ต้วนมู่เจ๋อถูฝ่ามือเข้าด้วยกันขณะกล่าวอย่างตื่นเต้นว่า “หืม? เจ้าต้องการไปที่หอขุมทรัพย์สวรรค์หรือ? ข้าจะไปกับเจ้าด้วย ข้ารู้จักสถานที่แห่งนั้นดี”

“ตกลง ข้าคงต้องรบกวนพี่ต้วนมู่แล้ว” ชายหนุ่มพยักหน้ารับ จะเป็นการดี ถ้ามีคนที่เขาคุ้นเคยตามไปด้วย มันย่อมปลอดภัยกว่า

“ข้าก็จะไปด้วยเช่นกัน”

“พวกข้าว่างพอดี ดังนั้นเราไปด้วยกันเถอะ”

ซ่งหลินกับตู้ชิงซีก็กล่าวเช่นกัน เนื่องจากพวกเขาต้องการติดตามเฉินซี

เฉินซีตกตะลึงแล้วหันกลับไปมองเซวี่ยจิง โม่หาน และตี้หงถู่ที่ยืนอยู่ตรงมุมหนึ่ง

ระหว่างทางมาที่นี่ เขาได้ทราบที่มาของคนทั้งสาม เซวี่ยจิงเป็นศิษย์ของนิกายนิรันดร์ โม่หานเป็นศิษย์ของนิกายพิภพกระจ่าง และตี้หงถู่เป็นศิษย์นิกายสุริยันคราม นิกายของทั้งสามล้วนเป็นส่วนหนึ่งของนิกายใหญ่ทั้งแปดของเมืองทะเลสาบมังกร ซึ่งมีทรัพยากรและมรดกเก่าแก่ซุกซ่อนอยู่มากมาย นิกายของพวกเขาเหนือกว่าตระกูลใหญ่ทั้งหกที่อยู่เบื้องหลังพวกตู้ชิงซีเล็กน้อย

อย่างไรก็ตาม เนื่องจากพวกเขาทั้งสามคนอยู่กลุ่มเดียวกับซูเจียว เฉินซีจึงถือว่าเป็นฝ่ายศัตรู ถึงแม้จะไม่เคยมีข้อบาดหมางระหว่างกัน แต่ก็เป็นไปไม่ได้ที่พวกเขาจะกลายเป็นสหาย

“สหายเต๋าเฉินซี ไม่จำเป็นต้องสนใจพวกข้า ทั้งหมดนี้ต้องขอบคุณเจ้าที่ช่วยเหลือพวกเราออกจากส่วนลึกของเทือกเขาแดนเถื่อนตอนใต้ ในตอนนี้พวกเราคงต้องขอตัวลาไปก่อน หากมีโอกาสพบเจอที่เมืองทะเลสาบมังกรอีกครั้ง พวกเราจะจัดงานต้อนรับอย่างอบอุ่นเพื่อแสดงความขอบคุณต่อเจ้าที่ช่วยชีวิตพวกเราไว้” โม่หานผู้มีนิสัยมั่นคงเดินมาข้างหน้าและโค้งคำนับขณะที่เขากล่าว

เฉินซีป้องมือรับแต่ไม่ได้กล่าวอะไร การไม่ฆ่าพวกเขาก็นับว่าปรานีแล้ว ส่วนคำชื่นชมที่โม่หานกล่าว เฉินซีไม่ได้เก็บเอามาใส่ใจ ตราบใดที่ไม่แทงข้างหลังกันก็เพียงพอ

กลุ่มของโม่หานไม่ได้กล่าวอะไรอีก จากนั้นพวกเขาก็กระโดดลงจากเรือเหาะสมบัติก่อนจะบินไปยังเมืองทะเลหมอก

“อันที่จริง สามคนนี้มีความสัมพันธ์กับซูเจียวเพียงผิวเผิน และเหตุผลที่พวกเขาอยู่ด้วยกันก็เป็นเพราะขุมกำลังที่อยู่เบื้องหลังพวกเขามีความสัมพันธ์อันดีกับตระกูลซู” ตู้ชิงซีกล่าวเบา ๆ

เฉินซียิ้มและกล่าวว่า “อย่ากล่าวถึงนางอีกเลย มันทำให้อารมณ์ขุ่นมัว แต่ก็ขอบคุณสำหรับคำแนะนำของเจ้า”

“ใครให้เราเป็นสหายกันล่ะ” ตู้ชิงซียิ้มตอบเช่นกัน

หลังจากที่เฉินซีเก็บเรือเหาะสมบัติ พวกเขาก็ไม่รอช้าและพุ่งทะยานไปยังเมืองทะเลหมอกที่อยู่ไกลออกไป

เมื่อพวกเขาเดินเข้าไปในเมือง พื้นที่โล่งกว้างก็ได้ปรากฏสู่สายตาพวกเขา พื้นดินในรัศมีหนึ่งลี้ครึ่งราบเรียบไม่มีหินกรวดสักก้อน แถวของอาคารต่าง ๆ คดเคี้ยวไปตามถนนหินปูนที่ทอดยาวจนมองไม่เห็นจุดสิ้นสุด

แม้ยามนี้จะพลบค่ำ แต่เมืองก็ยังสว่างไสวเหมือนยามเช้า

ทั้งเมืองถูกประดับประดาด้วยโคมไฟและของประดับตกแต่งหลากสีสัน แสงไฟหลากสีสันต่างส่องประกายระยิบระยับอยู่ตามทุกมุมถนน ทำให้มันสว่างไสวราวกับมังกรไฟนับไม่ถ้วนที่กำลังบิดตัวไปมา

มันช่างงดงาม เจิดจรัสและตระการตา…

เมื่อเห็นฉากที่เจริญรุ่งเรืองและมั่งคั่งเช่นนี้ เฉินซีไม่อาจกล่าววาจาใด ๆ เขาเดินผ่านประตูเมืองด้วยความรู้สึกประหลาดใจ ราวกับว่าเขากำลังก้าวไปสู่อีกโลกหนึ่ง

ผู้บ่มเพาะมากหน้าหลายตาสามารถพบเห็นได้ทุกที่บนถนนอันกว้างขวาง พวกเขาสวมเสื้อผ้าและมีตราสัญลักษณ์ที่แตกต่างกัน เห็นได้ชัดว่ามาจากนิกายต่าง ๆ

นอกจากนี้ ยังมีผู้บ่มเพาะหลายคนที่เป็นเหมือนพ่อค้าเร่กางแผงขายของอยู่ข้างถนนร้องเรียกลูกค้าจนเสียงดังไปทั่ว บรรยากาศคึกคักยิ่งนัก

เฉินซีเห็นผู้บ่มเพาะบางคนที่มาจากดินแดนอื่นกำลังขี่ม้าที่มีรูปร่างแปลกประหลาดไปตามถนนอย่างสบาย ๆ ไม่เร่งรีบ เท่าที่สังเกต ไม่ว่าจะเป็นลักษณะท่าทาง รูปพรรณ หรือเครื่องแต่งกาย ล้วนแปลกตานัก จึงสรุปได้ว่าพวกเขาไม่ใช่ผู้บ่มเพาะจากดินแดนทางตอนใต้