บทที่ 916 ยันต์เทวะกลืนกิน

บทที่ 916 ยันต์เทวะกลืนกิน

บทที่ 916 ยันต์เทวะกลืนกิน

เมฆทัณฑ์สวรรค์ขดตัว ขณะที่ปลดปล่อยพลังอันหนักหน่วงออกมาปกคลุมท้องฟ้าเหนือนิกายกระบี่เก้าเรืองรอง

ณ ยอดเขาจรัสตะวันตกหนาแน่นไปด้วยเมฆทัณฑ์สวรรค์ยิ่งกว่าบริเวณอื่นในนิกาย แม้แต่มวลอากาศก็อึมครึมชวนอึดอัด

“ใครกำลังพิชิตทัณฑ์สวรรค์กัน?”

“หรือว่าจะเป็นผู้อาวุโสเฉินซี?”

“จะเป็นไปได้อย่างไร? ก็เขาเพิ่งพิชิตทัณฑ์สวรรค์คราวล่าสุดเมื่อไม่กี่ปีที่แล้วเองนะ!”

“ถ้าไม่ใช่ท่านแล้วจะเป็นใครได้? ดูนั่นสิ มันคือทัณฑ์สวรรค์หยินหยางของขอบเขตเซียนปฐพีระดับสอง อำนาจหยินและหยางสอดผสานเข้าด้วยกัน อานุภาพของมันน่ากลัวยิ่งกว่าทัณฑ์สวรรค์อัสนีครามมากถึงเท่าตัว!”

“เช่นนั้น ก็แปลว่าผู้อาวุโสเฉินซีคือผู้เรียกทัณฑ์สวรรค์นี้มา…”

ทุกคนในนิกายกระบี่เรืองรองนอกจากผู้อาวุโสต่างพากันตื่นตระหนก พวกเขามองไปทางยอดเขาจรัสตะวันตกที่อยู่ห่างไกลด้วยสีหน้าประหลาดใจและงุนงง พร้อมกับพูดคุยกันอย่างออกรส

เปรี้ยง!

เสียงฟ้าร้องสั่นสะเทือนไปทั่วทั้งแผ่นฟ้า ประหนึ่งเทพเจ้ากำลังพิโรธ

เมฆทัณฑ์สวรรค์หยินหยางประสานเข้าด้วยกันและเปลี่ยนโลกทั้งใบให้มีเพียงสีขาวดำ ครึ่งหนึ่งโอบล้อมด้วยสีดำสนิทดั่งราตรีกาล ส่วนอีกครึ่งหนึ่งขาวสว่างดุจยามเที่ยง เป็นภาพที่ทั้งแปลกประหลาดและน่าสะพรึงกลัวในคราวเดียวกัน

ทุกคนมองเห็นราง ๆ ว่าสายฟ้าแห่งทัณฑ์สวรรค์นับไม่ถ้วนกำลังเคลื่อนไหวอยู่ภายในหมู่เมฆทัณฑ์สวรรค์ พวกมันเป็นดั่งโซ่ตรวนที่ปกคลุมไปด้วยประกายวาววับอันน่าสะพรึงขวัญ สายฟ้าแห่งทัณฑ์สวรรค์เหล่านี้เกี่ยวพันกันจนดูคล้ายกับแผ่นจานสีขาวดำหมุนวนในก้อนเมฆ

“สายฟ้าแห่งทัณฑ์สวรรค์หลอมรวมกันเป็นหนึ่ง หยินหยานผสานเป็นแผ่นจาน!”

“ปรากฏการณ์อันน่าสะพรึงกลัวได้บังเกิดขึ้นแล้วจริง ๆ แม้มันจะเป็นเพียงทัณฑ์สวรรค์ระลอกแรก ทว่านับแต่บรรพกาลจนถึงปัจจุบัน ผู้เยี่ยมยุทธ์ขอบเขตเซียนปฐพีมากมายต่างถูกกวาดเข้าไปในแผ่นจาน ซึ่งเกิดขึ้นจากทัณฑ์สวรรค์หยินหยางและถูกบดขยี้ให้สูญสลายชั่วนิรันดร์”

“หากเป็นเฉินซีที่กำลังพิชิตทัณฑ์สวรรค์อยู่จริง ๆ นี่มันจะไม่เร็วไปหน่อยหรือ? หากการเตรียมการผิดพลาดแม้เพียงเล็กน้อย ก็อาจจะประสบกับหายนะครั้งใหญ่ได้เลยนะ”

ประมุขนิกายเวินหัวถิง รวมถึงบรรดาผู้อาวุโสต่างรู้สึกประหลาดใจเมื่อมองไปยังทัณฑ์สวรรค์หยินหยางซึ่งลอยเคว้งคว้างเหนือท้องฟ้า

“ไป! ไปที่ยอดเขาจรัสตะวันตกกัน ไม่ว่าใครที่เป็นผู้พิชิตทัณฑ์สวรรค์ เราต้องเตรียมรับมือไว้ให้ดี” เวินหัวถิงพ่นลมหายใจแรงพร้อมกับตัดสินใจ

ทุกคนพยักหน้ารับ

ฟิ้ว!

ทันใดนั้น ลำแสงอันโชติช่วงพลันปรากฏขึ้นจากยอดเขาจรัสตะวันตก พร้อมร่างสูงสง่าที่เยื้องกรายมาถึงใต้มวลเมฆทัณฑ์สวรรค์

เมื่อร่างอันแสนคุ้นเคยปรากฏสู่สายตา แม้ผู้คนในนิกายกระบี่เก้าเรืองรองจะคาดเดาไว้แล้วว่าคนผู้นั้นเป็นใคร แต่พวกเขาก็อดตกใจไม่ได้เมื่อเห็นว่าคนที่เดินออกมาเป็นเฉินซีจริง ๆ

หากความทรงจำของพวกเขายังไม่ผิดเพี้ยน นี่ก็เพิ่งผ่านมาเพียงหกปีหลังจากที่ชายหนุ่มพิชิตทัณฑ์สวรรค์ครั้งล่าสุดเท่านั้น…

เขาสามารถเผชิญกับทัณฑ์สวรรค์ครั้งที่สองภายในช่วงเวลาเพียงไม่นานได้อย่างไร?

นี่เป็นปรากฏการณ์ที่ไม่เคยมีมาก่อน!

ไม่ทันที่ทุกคนจะคลายจากภวังค์ตะลึง เฉินซีที่อยู่ใต้เมฆดำก็เปล่งประกายด้วยแสงสีทองอันไร้ขอบเขต มันส่องสว่างไปทั่วโลกา สาดเงาสีทองให้แก่ผืนพิภพ

นั่นคือแสงทองธรรมเทพ

แน่นอนว่าทันทีที่แสงทองธรรมเทพปรากฏขึ้น อำนาจแห่งการพิพากษาซึ่งไหลเวียนอยู่ภายในแผ่นจานสายฟ้าแห่งทัณฑ์สวรรค์ก็สั่นสะเทือนก่อนจะหายไปอย่างไร้ร่องรอย

มีเพียงพลังอันบริสุทธิ์ของทัณฑ์สวรรค์เท่านั้นที่ยังคงหลงเหลืออยู่

แต่ถึงกระนั้น แรงกระเพื่อมจากสายฟ้าแห่งทัณฑ์สวรรค์ก็หาใช่สิ่งที่ธรรมดาไม่ ทุกคนได้ประจักษ์ถึงความยิ่งใหญ่ของมันในทันทีที่สายฟ้าหยินหยางฟาดลงมายังพื้นดิน …มันเป็นภาพที่น่ากลัวอย่างยิ่ง!

เปรี้ยง!

เมฆทัณฑ์สวรรค์สั่นกระเพื่อม มันค่อย ๆ เคลื่อนตัวลงมาข้างล่าง

ทว่าในตอนนั้นเอง เฉินซีก็เหินขึ้นไปบนอากาศก่อนจะวาดวงแขนกว้าง ส่งผลให้อักขระยันต์ที่ยาวไกลไร้สิ้นสุดผสานตัวเป็นผังยันต์อักขระอันล้ำลึกที่มีสีดำสนิท

ผังยันต์อักขระนี้คล้ายกับก่อตัวขึ้นมาจากหมู่ดาราดารดาษซึ่งโคจรเป็นวัฏจักร พวกมันขยับย่างเพื่ออำพรางหลุมดำและปลดปล่อยพลังอันน่าเกรงขามอย่างยิ่งออกมา

ทันทีที่มันปรากฏ ลำแสงในตัวมันก็พุ่งตรงเข้าสู่ข้างในหมู่เมฆ!

ภาพเบื้องหน้าทำเอาดวงตาของผู้พบเห็นแทบจะหลุดจากเบ้า เขาเอาอีกแล้ว! เขากำลังต้านทานมันอีกครั้ง!

ทุกครั้งที่พยายามพิชิตทัณฑ์สวรรค์ ผู้เยี่ยมยุทธ์ขอบเขตเซียนปฐพีส่วนมากต่างตัวสั่นด้วยความหวาดกลัวและตึงเครียด สิ่งที่พวกเขาต้องเผชิญนั้นนิยามได้ว่าเป็นดังศัตรูตัวฉกาจ ทว่าเฉินซีกลับต่างออกไป เขาเริ่มทัณฑ์สวรรค์ครั้งที่สองในช่วงเวลาที่ห่างจากครั้งแรกไม่นานนัก ทั้งยังไม่ได้ดูจะเอาจริงเอาจังกับมันเสียเท่าไร ท่าทางเช่นนี้มีหรือจะไม่ทำให้ใครตกใจ?

ปัง!

ภายในเมฆทัณฑ์สวรรค์พลันบังเกิดคลื่นยักษ์ปะทะเข้ากับยันต์เทวะกลืนกิน ก่อนที่มันจะม้วนตัวอย่างรุนแรง สายฟ้าแห่งทัณฑ์สวรรค์ทั้งสีขาวดำสั่นสะเทือนประหนึ่งย้อนเกล็ดมังกร

กระนั้น สิ่งที่สร้างความตกตะลึงให้แก่ผู้คนก็ได้เกิดขึ้นอีกครั้ง ไม่ว่าสายฟ้าแห่งทัณฑ์สวรรค์จะโจมตีอย่างรุนแรงเพียงใด แต่มันกลับไม่อาจสร้างความเสียหายให้แก่ยันต์เทวะกลืนกินได้ มันกลับถูกกลืนกินพลังที่มีเข้าไปอย่างมหาศาลแทน

เมื่อมองจากที่ไกล ร่างสูงสง่าของเฉินซีกำลังเรืองประกายด้วยแสงสีทองเจิดจ้า เขาชูมือก่อนจะซัดฝ่ามือขึ้นไปบนท้องฟ้า ส่งผลให้ฝ่ามือทะลุเข้าไปภายในกลีบเมฆทัณฑ์สวรรค์ และสอดประสานกับยันต์เทวะกลืนกิน

ในอีกฟากหนึ่ง สายฟ้าแห่งทัณฑ์สวรรค์สีขาวดำดูราวกับมังกรมหึมาสองตัว พวกมันปลดปล่อยพลังโจมตีออกมาอย่างไม่หยุดหย่อน ทำให้เกิดประกายไฟจำนวนมหาศาลพุ่งออกมาประหนึ่งสายฟ้าอันไร้สิ้นสุด นับเป็นภาพที่น่าประหลาดใจยิ่ง

แต่ไม่ว่ามันจะดิ้นรนพยายามอย่างไร ก็ไม่อาจทำให้เฉินซีขยับไหวได้ เขายังคงยืนนิ่งดั่งหินผาในขณะที่ฝ่ามือควบคุมยันต์เทวะกลืนกินไว้ได้อย่างมั่นคง ไม่แกว่งไปมาเลยแม้แต่น้อย

ยิ่งกว่านั้น เมื่อเวลาผ่านไป พลังของสายฟ้าแห่งทัณฑ์สวรรค์ค่อย ๆ อ่อนกำลังเรื่อย ๆ เนื่องจากพลังส่วนใหญ่ของสายฟ้าแห่งทัณฑ์สวรรค์นั้นถูกยันต์เทวะกลืนกินดูดกลืนพลังงานไปเป็นของตนแทน ซึ่งบัดนี้ กลับกลายเป็นว่ายันต์เทวะกลืนกินพลิกขึ้นมาเป็นฝ่ายได้เปรียบ

นี่เป็นเหตุผลว่าทำไมความล้ำลึกของการกลืนกินจึงได้น่าสะพรึงกลัว มันสามารถเปลี่ยนแปลงทุกสิ่งในสากลภพให้กลายเป็นพลังของตนเองได้ ตราบใดที่สิ่งนั้นเกี่ยวโยงไว้กับความล้ำลึกแห่งการกลืนกิน ไม่ว่าจะคนหรือสิ่งใด พลังของมันก็จะถูกดูดกลืนจนหมด