บทที่ 930 เต๋าแห่งสวรรค์พิโรธ

บทที่ 930 เต๋าแห่งสวรรค์พิโรธ

บทที่ 930 เต๋าแห่งสวรรค์พิโรธ

“พวกเจ้าคิดว่าผู้ใดชนะ หากการต่อสู้ยังเป็นเช่นนี้ต่อไป?”

“พูดตามตรง ข้ารู้สึกว่าเฉินซีในยามนี้น่าเกรงขามกว่าก่อนหน้านี้นัก จึงเป็นไปได้ว่าเขาจะเป็นฝ่ายมีชัยในการประลองนี้ อยากไรเสีย การที่เขาสามารถเผชิญหน้ากับปิงซื่อเทียนได้ขณะที่บรรลุเพียงขอบเขตเซียนปฐพี ก็นับว่าเป็นปาฏิหาริย์แล้ว!”

“ตอบยากเหมือนกันนะ นอกเสียจากว่าทั้งคู่จะมีไพ่ตายซ่อนอยู่ ไม่อยากนั้นแล้วก็ยากจะตัดสินว่าใครจะเป็นผู้ชนะ”

การต่อสู้ครั้งนี้ทำให้พวกเขาตื่นตาตื่นใจ และอดไม่ได้ที่จะรู้สึกประหวั่นพรั่นพรึง

การประลองดำเนินมาถึงจุดที่เกินความเข้าใจของพวกเขาไปแล้ว คล้ายกับว่าพวกเขากำลังชมการต่อสู้ที่เกิดขึ้นระหว่างผู้เยี่ยมยุทธ์แห่งบรรพกาล ดังนั้นผู้ชมทั้งหลายจึงไม่กล้าตัดสินโดยผลีผลาม

ปัง!

ไม่นานนัก ฝ่ามือที่ทรงพลังประหนึ่งถือครองตะวันและจันทราของปิงซื่อเทียนก็ปรากฏผนึกเซียนโบราณขึ้น ผนึกนี้ปกคลุมด้วยพลังศักดิ์สิทธิ์ชั้นสูงขณะที่มันพุ่งเข้ามายังร่างของเฉินซีอย่างดุดัน แสงสีม่วงเหลือบทองบนฝ่ามือของเขาเรืองอร่ามด้วยประกายแห่งสวรรค์ พร้อมกันนั้น ทั้งภูเขาเซียน ตำหนักเซียน ระฆังเซียน รวมไปถึงปรากฏการณ์อันยิ่งใหญ่อื่น ๆ ก็เกิดขึ้นรอบกายเขา

นี่เป็นหนึ่งในการโจมตีปิดฉากศัตรูประเภทหนึ่ง ศาสตร์เซียนถูกหลอมรวมเป็นผนึกซึ่งสำแดงถึงปรากฏการณ์ต่าง ๆ พลังของมันรุนแรงเสียจนสามารถบดขยี้อาณาบริเวณอันไพศาล!

ฉับ! ฉับ!

เฉินซีก้าวไปข้างหน้าอย่างมั่นคง เขาพุ่งตัวเข้าใส่ผนึกดังกล่าวโดยปราศจากความกลัวด้วยความเร็วสูงสุดและไม่คิดหลบหลีกแม้แต่น้อย ขณะเดียวกัน อักขระยันต์จำนวนมากได้ไหลเวียนโคจรรอบกายอย่างหนาแน่น ส่งเสียงคำรามประหนึ่งกำลังปลดปล่อยพลังอันแสนดุดันออกมา

เมื่อเข้าประจันหน้ากับปิงซื่อเทียน ชายหนุ่มลดการป้องกันลงและโคจรปราณเซียนออกมาจนถึงขีดจำกัด ทันทีที่พลังทั้งสองปะทะกัน เสียงดังกึกก้องพลันคำรามลั่น ทำให้ผู้คนโดยรอบตกตะลึง

ตึ้ง!

การปะทะกันระหว่างกระบี่และฝ่ามือส่งผลให้ประกายแสงสีม่วงเหลือบทองปะทุออกมาราวกับภูเขาไฟระเบิด ในขณะที่อักขระยันต์ไหลทะลักไม่ต่างม่านน้ำตก ทั่วทั้งฟ้าดินในขณะนี้สั่นสะเทือนไปด้วยเสียงกัมปนาท ราวกับโลกใบนี้ถึงวาระแตกสลาย

การลงมือระยะประชิดเช่นนี้ช่างน่าสะพรึงกลัว อำนาจจิตสังหารสร้างการสั่นสะเทือนราวเสียงกองศึกที่กระหึ่มไปทั่วแดนสวรรค์ทั้งเก้าชั้น ทำให้ผู้ได้ยินปวดแสบทั้งแก้วหู แม้แต่วิญญาณก็คล้ายถูกฉีกกระชาก

ผู้ชมต่างตื่นตาตื่นใจกับภาพที่ได้เห็น หัวใจของพวกเขาเต้นรัวด้วยความตกตะลึงอันบรรยายไม่ได้

นี่เป็นการต่อสู้ที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในโลกแห่งการบ่มเพาะของแดนภวังค์ทมิฬในรอบหมื่นปี การต่อสู้ที่มีชีวิตและความตายเป็นเดิมพันนี้สั่นคลอนทั้งแดนสวรรค์และปรโลกให้สั่นสะเทือน!

ตู้ม!

ตอนนั้นเอง เฉินซีทะยานข้ามแผ่นฟ้าพร้อมกับกระบี่ในมือ เขาเคลื่อนไหวร่างกายรวดเร็วประหนึ่งเดินทางผ่านช่องว่างแห่งมิติไปพร้อมกับบรรดาอักขระยันต์ที่โอบล้อม ทันใดนั้น ชายหนุ่มก็ปลดปล่อยพลังโจมตีอันรุนแรงออกมาพร้อมกับร่างกายที่เต็มไปด้วยกลิ่นอายอันน่าสะพรึงกลัวแผ่ออกมา!

ความแข็งแกร่งในการต่อสู้ของเฉินซีหลังจากเก็บตัวบ่มเพาะมาเป็นเวลาหลายร้อยปี ได้เปลี่ยนแปลงแสงกระบี่ในมือของเขาไปอย่างสมบูรณ์ ทุกที่ที่คมกระบี่ส่องไปถึง แผ่นดินแห่งนั้นต้องสยบยอมและถูกตัดผ่าออกเป็นสอง

ท่าทางของปิงซื่อเทียนพลันเปลี่ยนไป เขาเร่งฝีเท้าหลบการโจมตีจากอีกฝ่ายด้วยความเร็วสูงสุด

ตู้ม!

แรงสั่นสะเทือนของปราณกระบี่ฟาดลงไปยังพื้นดิน สร้างรอยแยกที่มีความลึกราวหกสิบลี้ อีกทั้งราวกับว่าหุบเหวลึก ภูเขา ทะเลสาบ และแม้แต่พฤกษาพงไพรที่อยู่โดยรอบรอยแยกได้ถูกผ่าออกเป็นสองส่วนก่อนจะแตกสลายเป็นเสี่ยง ๆ

ทุกคนต่างประหลาดใจ ด้วยพวกเขาไม่เคยคิดมาก่อนว่าเฉินซีจะวางแผนลงมือตอบโต้โดยใช้พลังที่น่าสะพรึงกลัวเช่นนี้

ฟึ่บ!

เฉินซีกลายเป็นดั่งมังกรที่สง่างามยิ่ง ทั้งจิตวิญญาณ พลัง และแก่นแท้ของเขาสว่างเรืองรองยามที่เจ้าตัวเริ่มตวัดกระบี่อีกครั้ง โดยไม่รอให้ปิงซื่อเทียนได้ตั้งตัว!

การโจมตีครั้งนี้เรียกได้ว่าสมบูรณ์แบบ ชายหนุ่มไล่ตามปิงซื่อเทียนอย่างดุเดือด ไม่ปล่อยให้อีกฝ่ายได้มีจังหวะพักหายใจแม้แต่น้อย

คิ้วของปิงซื่อเทียนขมวดเกร็ง ภายใต้การโจมตีตรงหน้า เซียนทองคำเช่นเขาไม่มีโอกาสหลบหลีก ได้แต่ย่อตัวลง พร้อมกับซัดฝ่ามือออกไป โดยตั้งใจจะต้านรับการโจมตีด้วยกระบี่ของอีกฝ่ายโดยตรง

ตู้ม! ตู้ม! ตู้ม!

คนทั้งคู่ซัดกระบวนท่ากันไปมาร่วมพันครั้ง

ผ่านไปครู่ใหญ่ ภาพที่น่าสะพรึงกลัวได้บังเกิดแก่สายตาของผู้คน ปิงซื่อเทียนตัวสั่นสะท้านอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน เขาล่าถอยไปข้างหลังเรื่อย ๆ ไม่อาจตั้งหลักและกลับมารุกคืบได้เลย ขณะเดียวกัน ที่มุมปากของเจ้าตัว…ก็ได้เปียกชุ่มไปด้วยโลหิต!

ในอีกฟากหนึ่ง เฉินซีกลับดูองอาจมาก ยิ่งเขาโจมตีมากเท่าไร กลิ่นอายอันสง่างามของชายหนุ่มก็ยิ่งทอประกายราวสายรุ้ง รุกประชิดซ้ำแล้วซ้ำเล่า!

เมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายกำลังขึ้นมาเป็นฝ่ายได้เปรียบ ปิงซื่อเทียนพลันกวาดขาขึ้นเตะด้วยความเร็วที่ว่องไวประหนึ่งลูกธนูหลุดจากคันศร มันทั้งแม่นยำ ทรงพลัง และเหี้ยมโหดเกินบรรยาย

แกร็ก!

แม้เฉินซีจะหลบหลีกด้วยความเร็ว แต่ไหล่ซ้ายของเขาก็ยังถูกแข้งนั้นกระแทกเข้าอย่างแรง

เห็นได้ชัดว่าปิงซื่อเทียนได้สั่งสมกำลังสำหรับการโจมตีครั้งนี้อยู่นานทีเดียว มันอัดแน่นไปด้วยปราณเซียนและกฎที่ไม่มีสิ่งใดเทียบได้จำนวนมาก นับเป็นการโจมตีที่ทรงพลังและดุดันอย่างยิ่ง

เฉินซีที่ถูกแรงกระแทกได้กระอักเลือดออกมา ขณะที่ความเจ็บปวดจากไหล่ซ้ายแผ่ซ่านไปทั่วจนขยับร่างกายได้ยากลำบาก …ปราณเซียนและกฎซึ่งโจมตีเข้ามานั้น ทำให้เขาไม่อาจรักษาอาการบาดเจ็บได้ในทันที

กล่าวอีกนัยหนึ่งก็คือแขนซ้ายของชายหนุ่มไม่สามารถใช้ต่อสู้ได้ชั่วคราว

“ที่แท้ปิงซื่อเทียนก็แสร้งทำเป็นอ่อนแอเพื่อรอจังหวะสวนกลับในคราวเดียว!” ผู้ชมต่างประหลาดใจเมื่อเห็นความลับที่ซุกซ่อนไว้เบื้องหลังการโจมตีนี้

“เฉินซีตกอยู่ในสถานการณ์วิกฤตแล้ว!”

“แขนซ้ายของเขาใช้การไม่ได้ หากเป็นเวลาปกติ มันคงไม่มีผลอะไร แต่ในการต่อสู้ที่ดุเดือดนี้ อาการบาดเจ็บเพียงเล็กน้อยก็มากพอที่จะตัดสินผลแพ้ชนะแล้ว!”

“หรือว่าศึกนี้ใกล้จะปิดฉากแล้ว?”

บรรดาผู้อยู่โดยรอบพากันตื่นตะลึง ดวงตาของพวกเขาวูบไหวขณะที่จ้องมองไปยังคนทั้งสองตาไม่กะพริบ หลาย ๆ คนรู้สึกว่าการต่อสู้ครั้งนี้น่าจะจบลง เนื่องจากอาการบาดเจ็บดังกล่าวเพียงพอที่จะส่งผลกระทบต่อสถานการณ์การต่อสู้โดยรวม

“เขาไม่แพ้อย่างแน่นอน” ชิงซิ่วอี้เอ่ยขึ้นด้วยท่าทางที่สุขุมและสงบนิ่ง ตั้งแต่การต่อสู้เริ่มต้นขึ้นจนถึงตอนนี้ นางทำเพียงเฝ้าดูการต่อสู้เงียบ ๆ โดยไม่พูดอะไรแม้แต่คำเดียว

“เหตุใดกัน?” เลี่ยเผิงถามอย่างประหลาดใจ