ตอนที่ 942
บทที่ 942 มาพร้อมกับผู้เยี่ยมยุทธ์
October 21, 2026
บทที่ 942 มาพร้อมกับผู้เยี่ยมยุทธ์
บทที่ 942 มาพร้อมกับผู้เยี่ยมยุทธ์
เป้ยหลิงกระอักเลือดออกมา ในขณะที่ใบหน้างามของนางซีดเซียว
สิ่งที่สะดุดตาเป็นพิเศษคือมีรูเลือดที่ไหล่ขวาของนาง และปราณสีดำก็ส่งเสียงฟู่ ๆ อยู่บริเวณรอบ ๆ บาดแผลราวกับมันกำลังกัดกร่อนผิวหนังของนาง
ถึงอย่างนั้น สีหน้าของหญิงสาวก็ยังคงเย็นชา แต่ดวงตาที่จ้องมองไปยังชิงเซียวกลับเต็มไปด้วยความหวาดกลัว “ที่แท้มันก็คือกระบี่พิสดารไร้เสียง! เจ้าเป็นศิษย์ของวิถีนรกกระมัง?”
ชิงเซียวตกตะลึง จากนั้นเขาก็หัวเราะเบา ๆ “ข้าไม่เคยคาดคิดเลยว่าสายตาของเจ้าจะเฉียบแหลมขนาดนี้”
ความหมายในคำพูดของเขาคือการยอมรับโดยปริยาย
“ในบรรดาหกวิถีสังสารวัฏ วิถีนรกทำหน้าที่ไล่ล่าและปราบปราม พวกเขาถูกเรียกว่าตุลาการนรก แต่เท่าที่ข้าทราบมา ตุลาการนรกต้องได้รับมอบหมายจากผู้บังคับลงทัณฑ์ในกรมราชทัณฑ์เสียก่อน จึงจะเคลื่อนไหวได้ การทำโดยไม่ได้รับอนุญาตและสร้างปัญหาให้แก่ข้าครั้งนี้ถือเป็นข้อห้ามอย่างยิ่ง!”
เป้ยหลิงกล่าวอย่างใจเย็นว่า “เพราะข้าไม่ใช่อาชญากรหรือวิญญาณร้าย และข้าไม่เคยฝ่าฝืนกฎของนรกใต้พิภพ กล่าวอีกนัยหนึ่งคือเจ้าจงใจทำร้ายข้า และถ้าข่าวนี้แพร่กระจายกลับไปยังนรกใต้พิภพ ผู้บังคับลงทัณฑ์อาจจะไม่ยกโทษให้เจ้า”
เมื่อได้ยินสิ่งนี้ ชิงเซียวไม่เพียงไม่เกรงกลัว แต่ความดูถูกเหยียดหยามกลับฉายวาบในดวงตาของเขาแทน และเขาดูจะปรายตามองเป้ยหลิงด้วยความสมเพช “ถ้าเป็นช่วงยุคสมัยของจักรพรรดิยมโลก ข้าคงกลัวอย่างมากกับสิ่งที่เจ้ากล่าวถึง”
เขาหยุดชั่วขณะแล้วส่ายศีรษะ แล้วจึงกล่าวว่า “น่าเสียดาย เจ้าคงลืมบางอย่างไป ยมโลกไม่เพียงจะตกอยู่ในความสับสนวุ่นวาย แม้แต่นรกใต้พิภพก็ยังยุ่งเหยิงเช่นกัน หกวิถีสังสารวัฏกำลังทำหน้าที่ของมัน และราชานรกทั้งสิบได้ถูกแบ่งออกเป็นสองฝ่าย แม้กระทั่งกรมราชทัณฑ์ก็ยังเต็มไปด้วยความขัดแย้งภายในที่ไม่รู้จบในตอนนี้”
“ส่วนโถงน้ำพุยมโลก โถงยายเฒ่าเมิ่ง เมืองผู้หลงผิด และห้าทวารแห่งนรก ล้วนแต่กำลังรวบรวมกองทัพของพวกมัน และคอยเฝ้าดูด้วยความโลภ ตั้งใจที่จะแย่งชิงอำนาจ ด้วยเหตุนี้ แล้วผู้ใดจะยังคงทำตามกฎที่จักรพรรดิยมโลกได้กำหนดไว้ในอดีต?”
เมื่อกล่าวมาถึงตรงนี้ น้ำเสียงของชิงเซียวก็แฝงไปด้วยความสมเพช “เจ้าคงปิดด่านบ่มเพาะมานานเกินไป และคงหลงลืมไปแล้วว่านี่ไม่ใช่ยุคที่จักรพรรดิยมโลกองค์ที่สามครองราชย์ ช่างน่าสมเพชเสียเหลือเกิน ที่ตัวเจ้านั่นคิดว่ากรมราชทัณฑ์จะผดุงความยุติธรรมให้แก่เจ้า? เจ้าช่างน่าสมเพชเสียจริง”
เป้ยหลิงตกตะลึง นางเม้มริมฝีปากสีแดงเบา ๆ ในขณะที่ใบหน้าเย็นชาได้เผยให้เห็นถึงความผิดหวังเล็กน้อยเป็นครั้งแรก และดูเหมือนหญิงสาวไม่เคยคาดคิดมาก่อนว่าสถานการณ์ปัจจุบันจะวุ่นวายขนาดนี้
“ดูเหมือนว่าข้าอยู่ในการปิดด่านบ่มเพาะนานเกินไป…” นางถอนหายใจแผ่วเบา
เมื่อเห็นสิ่งนี้ ชิงเซียวก็พึงพอใจมาก จากนั้นเขาก็กล่าวช้า ๆ ว่า “ตอนนี้เจ้าติดกับดักแล้ว และเป็นไปไม่ได้ที่จะหลบหนี ข้าจะให้โอกาสเจ้าอีกครั้ง ยอมสวามิภักดิ์ต่อข้าอย่างเชื่อฟัง มิฉะนั้นอย่าได้ตำหนิข้าที่จะขัดเกลาเจ้าในตอนนี้!”
เป้ยหลิงถอนหายใจ “โลกพังสลายและกฎเกณฑ์ก็ถูกละเลย น่าเสียดาย ความพยายามอันอุตสาหะของจักรพรรดิยมโลกได้หายไปกับสายลมแล้วในตอนนี้…” เสียงของนางเบาลงเรื่อย ๆ
“นี่คือผลของเวลาและโชคชะตา ไม่ว่าจักรพรรดิยมโลกจะน่าเกรงขามเพียงใด เขาก็ยังคงถูกฝังด้วยน้ำมือของทวยเทพและพุทธองค์ทั้งหลายไปตั้งแต่เมื่อหลายปีก่อน ข้าแนะนำให้เจ้าเข้าใจสถานการณ์ที่เจ้ากำลังเผชิญอยู่เสียเถอะ” ชิงเซียวกล่าว
วูบ!
ทว่าเสียงของเขายังไม่ทันเลือนหายไปจากอากาศ เป้ยหลิงกลับเคลื่อนไหวอย่างกะทันหัน ปลายนิ้วของนางอาบไปด้วยประกายดาบสีเงินเข้มที่ฉีกความว่างเปล่าออกจากกัน เข้าโจมตีใส่ชิงเซียวโดยตรง!
“เจ้า…ช่างไม่รู้ว่าอะไรควรมิควรจริง ๆ!” ชิงเซียวอดไม่ได้ที่จะเดือดดาล เมื่อเห็นว่าสตรีผู้นี้ยังคงดื้อรั้น แม้เขาจะเสียเวลาเกลี้ยกล่อมก็ตาม ทำให้จิตสังหารฉายชัดอยู่ในแววตา และยุติความลังเลที่จะลงมือสังหารเป้ยหลิงดีหรือไม่ไป
เคร้ง!
ประกายดาบสีน้ำเงินเข้มแตกเป็นเสี่ยง ๆ ชิงเซียวหัวเราะอย่างชั่วร้ายและกล่าวว่า “นังแพศยาน้อย ข้าชิงเซียวได้ทรมานและฆ่าสตรีมานับไม่ถ้วน และวันนี้ตัวข้าจะให้เจ้าได้ลิ้มลองบ้าง!”
ขณะกล่าว จู่ ๆ ร่างของเขาก็สว่างวาบ กระบี่สีดำที่ทั้งแคบและเรียวยาวในมือพลันลอยขึ้น ก่อนจะระเบิดประกายกระบี่นับไม่ถ้วนที่ส่งเสียงหวีดหวิว ขณะที่เข้าปกคลุมร่างของผู้เป็นเจ้าของไว้
เคร้ง!
แต่ในขณะที่กำลังจะลงมือ จู่ ๆ ก็มีมือปรากฏขึ้นจากอากาศทางด้านหลัง ทำให้ชิงเซียวประหลาดใจ ทว่าโดยที่ยังไม่ได้ทำอันใด มือดังกล่าวพลันคว้าคอไว้แน่นก่อนจะบีบ ทำให้กระดูกคอของชิงเซียวแตกเป็นเสี่ยง ๆ บังเกิดเป็นเสียงแตกหักที่ดังชัดเจน!
ทันใดนั้น ลูกตาของชิงเซียวก็แทบถลน ในขณะที่การหายใจได้กลายเป็นเรื่องยากลำบากสำหรับเขา ดั่งมัจฉาที่กำลังใกล้ตายและดิ้นรนซ้ำแล้วซ้ำเล่า
น่าเสียดายที่มือข้างนั้นเหมือนภูเขาที่ไม่ขยับเขยื้อน และมันค่อย ๆ บีบแน่นขึ้น
“อึก…อึก…” เสียงแปลก ๆ เล็ดลอดออกมาจากลำคอของชิงเซียว แต่เขากล่าวอะไรไม่ได้แม้แต่คำเดียว และแม้เจ้าตัวต้องการหันกลับไปดู มันก็น่าเสียดายที่การกระทำง่าย ๆ เช่นนี้ก็ยังไม่สามารถทำให้สำเร็จได้!
ตู้ม!
ลำคอของชิงเซียวระเบิดกลายเป็นฝนโลหิตที่โปรยปรายลงมาจากอากาศ พร้อมกับศพของเขาร่วงหล่นลงมา
นักฆ่าผู้มีชื่อเสียงเลื่องลือในยมโลก ตัวตนที่เคยลอบสังหารผู้เยี่ยมยุทธ์ขอบเขตเซียนปฐพีระดับเจ็ด ในขณะที่มีการบ่มเพาะเพียงขอบเขตเซียนปฐพีระดับสี่ …กลับถูกโจมตีไม่ทันตั้งตัวจากทางด้านหลังและต้องตายลง โดยที่ชิงเซียวไม่แม้แต่จะทันได้เห็นใบหน้าของฆาตรกรก่อนตายด้วยซ้ำ!
“ตั๊กแตนจับจักจั่น นกขมิ้นอยู่ด้านหลังโดยแท้*[1]” เป้ยหลิงกล่าวด้วยน้ำเสียงที่แฝงไปด้วยความเย้ยหยัน นางจ้องมองชายหนุ่มรูปงามที่ปรากฏตัวอย่างกะทันหัน ก่อนจะค้นพบด้วยความประหลาดใจว่า การบ่มเพาะของอีกฝ่ายนั้นแท้จริงแล้วอยู่ที่ขอบเขตสถิตกายาขั้นสมบูรณ์เท่านั้น!
‘เป็นไปได้อย่างไรกัน?! พลังของชิงเซียวน่ากลัวยิ่งกว่าข้าด้วยซ้ำ เขาจะถูกโจมตีโดยไม่ทันตั้งตัวและถูกสังหารโดยชายหนุ่มที่ขอบเขตสถิตกายาได้อย่างไร?’
‘คนผู้นี้ไม่ธรรมดาอย่างที่เห็นภายนอก!’
แม้ว่าจะมีความคิดมากมายเกิดขึ้นในใจของนาง แต่ท่าทางของเป้ยหลิงยังคงเย็นชา ใบหน้าของนางทั้งสง่างามและสงบ ขณะที่สายตาซึ่งมองไปยังเฉินซีเต็มไปด้วยความเกลียดชัง
เห็นได้ชัดว่านางรู้สึกว่าเฉินซีนั้นเหมือนกับชิงเซียวคือมีจุดประสงค์ที่จะมาจับตัวนาง!
หากเฉินซีต้องต่อสู้กับชิงเซียวแบบตัวต่อตัว บางทีเขาอาจต้องใช้ความพยายามอย่างมาก แต่ถ้าฉวยโอกาสโจมตีโดยไม่ทันตั้งตัว จากนั้นอาศัยสัญชาตญาณการต่อสู้ของเขตเซียนปฐพีระดับแปด ชายหนุ่มย่อมสามารถจัดการกับชิงเซียวได้อย่างง่ายดาย!