บทที่ 968 สมบัติของบรรพบุรุษอันลึกลับ

กู่เทียน!

หัวหน้าองค์รักษ์ผู้นี้ที่คอยเฝ้าคุ้มกันชุยชิงหนิงมาตลอดเส้นทาง ได้จากไปเพียงลำพังในเมืองราหูเป็นเวลานานแล้ว และเขาได้ทิ้งแผ่นหยกไว้ …ในเวลานั้น เฉินซีถึงกับรู้สึกโกรธเพราะการตายของกู่เทียน

แต่ตอนนี้กู่เทียนกลับยืนอยู่ตัวเป็น ๆ ตรงหน้า!

ดวงตาของเฉินซีหรี่ลงทันที เขาจ้องมองกู่เทียนเป็นเวลานาน ก่อนที่จะกล่าวว่า “เจ้ามีปัญหาของตัวเอง และข้ามีหลักการของข้าเอง ขอให้โชคดี”

น้ำเสียงของชายหนุ่มสงบและปราศจากอารมณ์ใด ซึ่งทันทีที่เขากล่าวจบ เฉินซีก็จากไปอย่างรวดเร็ว

เป้ยหลิงไม่แม้แต่จะเหลือบมองกู่เทียน ก่อนที่นางจะเดินตามหลังเฉินซีอย่างใกล้ชิดและจากไป

ร่างกายของกู่เทียนแข็งทื่อ ในขณะที่เขาหัวเราะอย่างขมขื่น จากนั้นพลันนึกถึงคำแนะนำของบรรพบุรุษขึ้นได้ จึงรีบเดินตามคนทั้งคู่ไป ก่อนจะกล่าวว่า “น้องเฉินซี แม่นางเป้ยหลิง ท่านบรรพบุรุษของตระกูลข้าได้เชิญเจ้า…”

เสียงของเขายังคงดังก้องอยู่ในอากาศไม่ทันเลือนหาย แต่เฉินซีกับเป้ยหลิงได้หายตัวไปอย่างไร้ร่องรอยแล้ว

กู่เทียนถอนหายใจอย่างหดหู่เมื่อเห็นสิ่งนี้ เขาพึมพำ “ข้าจะทำอะไรตามใจได้ เมื่อข้ามาอยู่ในจุดนี้แล้ว!”

เขารู้ดีว่านับตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป ตนไม่มีทางได้รับการให้อภัยจากเฉินซีและเป้ยหลิง

…

ด้านนอกจวนตระกูลชุย เฉินซีอดไม่ได้ที่จะถอนหายใจเสียงยาว ในขณะที่เขามองขึ้นไปบนท้องฟ้า

เจตนาดีของเขากลับได้รับการตอบแทนด้วยกลอุบายและการหลอกลวง แม้ชายหนุ่มจะไม่ได้โกรธมากมายเท่าใด แต่มันทำให้เฉินซีคงระแวดระวังมากขึ้นในอนาคต

“ข้ากังวลจริง ๆ ว่าเจ้าจะพลั้งมือฆ่าเขาก่อนหน้านี้” เป้ยหลิงกล่าวจากทางด้านข้าง

“เหตุใดข้าต้องฆ่าเขา? ข้าได้แต่โทษตัวเองว่าไม่แข็งแกร่งพอ หากข้าเป็นคนอย่างจักรพรรดิยมโลก จะมีผู้ใดกล้าใช้ข้าเป็นหมากในแผนการของพวกเขาหรือไม่?” เฉินซีส่ายศีรษะและถอนหายใจ “ไม่ว่าข้าจะถูกใช้โดยบรรพบุรุษของตระกูลชุยหรือไม่ก็ตาม สุดท้ายก็เป็นเพราะข้าไม่แข็งแกร่งพออยู่ดี”

“ไปกันเถอะ”

“เราจะไปที่ใดกัน?”

“ภูมิภาคราชานรก เราจะไปพบกับราชานรกองค์ที่สอง ราชาชูเจียง ซึ่งมีฐานะและความแข็งแกร่งที่น่าเกรงขามยิ่งกว่าบรรพบุรุษของตระกูลชุย”

“ตกลง”

…

แต่เมื่อเฉินซีและเป้ยหลิงตั้งใจจะจากไป อากาศตรงหน้ากลับเกิดความแปรปรวน แล้วจู่ ๆ ร่างที่ทรงพลังพลันปรากฏขึ้นต่อหน้าพวกเขา

เป็นชายชราร่างท้วมที่มีแก้มสีแดงระเรื่อและท่าทางใจดี เขายิ้มแย้ม ในขณะที่ร่างแผ่อำนาจกฎอันชวนสยดสยองออกมา

เห็นได้ชัดว่านี่เป็นตัวตนที่น่าสะพรึงกลัว ซึ่งอย่างน้อยก็มีการบ่มเพาะที่ขอบเขตเซียนสวรรค์!

“เด็ก ๆ ในตระกูลชุยของข้าปฏิบัติต่อเจ้าไม่ดีหรือไม่” ชายชรายิ้มขณะที่กล่าว

เฉินซีตกตะลึง และเขารู้อย่างชัดเจนในใจว่า ตนคงไม่มีทางเลือกอื่น นอกจากต้องพบกับบรรพบุรุษของตระกูลชุยในครั้งนี้

“ผู้อาวุโส โปรดนำทาง” เฉินซีกล่าวตัดบท

ชายชราร่างท้วมดูจะไม่เคยคาดคิดมาก่อนว่าเฉินซีจะตรงไปตรงมาขนาดนี้ เขาตกตะลึงเล็กน้อยก่อนจะหัวเราะออกมาดังลั่น “ประเสริฐ! คนหนุ่มสาวสมัยนี้มีเอกลักษณ์เฉพาะตัวอย่างแท้จริง ไม่เลว ไม่เลวเลย”

ขณะที่กล่าว เขาได้พาเฉินซีกับเป้ยหลิงไปด้วยขณะที่ใช้เคล็ดวิชาการเคลื่อนย้ายห้วงมิติ แล้วคนทั้งสามก็ได้หายตัวไปทันที

แท่นบวงสรวงโบราณที่สร้างจากหินปูนซึ่งมีรอยกะดำกะด่างไปตามอายุ และถูกปกคลุมด้วยกลิ่นอายแห่งกาลเวลาอันหนักหน่วง

ปัจจุบัน ลานจัตุรัสที่หน้าแท่นบวงสรวงว่างเปล่าไร้ผู้คน และเป็นเรื่องยากที่จะจินตนาการว่า คนในตระกูลชุยทั้งหมดได้มารวมตัวกันที่นี่เมื่อไม่นานมานี้ นอกจากนี้ การเผชิญหน้าและการต่อสู้ที่รุนแรงก็ได้อุบัติขึ้นที่นี่

ในขณะนี้ มีเพียงร่างหนึ่งที่สูงผอมและทรงพลังกำลังยืนอยู่บนแท่นบวงสรวงอย่างภาคภูมิ ผมของเขาเป็นสีเทาที่ดูเหมือนสีเงิน ในขณะที่มีกระแสพลังสีทองของกฎสว่างไสวอยู่รอบตัวคนผู้นั้น ทำให้เกิดสายฝนแสงโปรยปรายลงมา ดูราวกับปราชญ์ที่จุติลงมายังโลก

คนผู้นี้คือบรรพบุรุษของตระกูลชุย… ชุยเจิ้นคง!

ตัวตนสูงสุดที่มากด้วยอำนาจและทำให้โลกหล้าต้องตกตะลึง

เมื่อเฉินซีกับเป้ยหลิงมาถึงที่นี่ ชายชราอ้วนก็จากไปโดยไร้เสียง และมีเพียงพวกเขาสามคนเท่านั้นที่ยังคงยืนอยู่ในบริเวณหน้าแท่นบวงสรวง

ขณะมองไปยังร่างที่ยิ่งใหญ่และทรงพลังบนแท่นบวงสรวง ในใจของเฉินซีกับเป้ยหลิงหาได้มีความรู้สึกเคารพไม่ จะมีก็เพียงความรู้สึกซับซ้อนอยู่ภายในใจของพวกเขาเท่านั้น

“ดูสิ ชิงหนิงได้เข้าสู่ดินแดนเร้นลับภายในสุสานบรรพบุรุษแล้ว และนางกำลังเริ่มทำความเข้าใจในมรดกที่ท่านบรรพบุรุษคนแรกได้ทิ้งไว้” ชุยเจิ้นคงกล่าวในขณะที่ไม่ได้หันหลังกลับมา เขาสะบัดแขนเสื้อ ทำให้ทางเดินปรากฏจาง ๆ ในอากาศเหนือแท่นบวงสรวง ซึ่งภายในนั้นมีร่างที่บอบบางและงดงามเดินอยู่

ความคิดเห็น