บทที่ 975 ชะตาลิขิต

บทที่ 975 ชะตาลิขิต

บทที่ 975 ชะตาลิขิต

ในพริบตาต่อมา เหริ่นฉางเฟิงพลันพุ่งเข้าสู่ก้นทะเลทุกข์พร้อมกับหลวงจีน

ด้วยเนตรเทวะแห่งความจริงของเฉินซี เขาจึงแยกแยะได้ว่าทั้งสองคนกำลังไล่ล่าอยู่ใต้ทะเลทุกข์ และกำลังพุ่งเข้าสู่ก้นทะเลอย่างรวดเร็ว

เมื่อพวกเขาห่างออกไปราวหนึ่งร้อยห้าสิบลี้ เนตรเทวะแห่งความจริงก็ตรวจจับอะไรไม่ได้อีกต่อไป

มันช่วยไม่ได้ การบ่มเพาะกายาในร่างหลักของเฉินซีนั้นระดับต่ำเกินไป และขีดจำกัดของระยะการมองเห็นที่เนตรเทวะแห่งความจริงสามารถตรวจจับได้ก็แค่หนึ่งร้อยห้าสิบลี้

“ใต้เท้าเหริ่นจะปลอดภัยหรือไม่?” ทังอวิ๋นเก็บแหวนสัมฤทธิ์ที่แตกหักอย่างระมัดระวัง ก่อนที่เขาจะกล่าวอย่างกังวล

หวังเยี่ยนส่ายศีรษะเป็นเชิงว่าตัวเขาก็ไม่ทราบ ขณะที่สีหน้าของเจ้าตัวก็แข็งทื่อและสงวนท่าทีตามปกติ

“โอ้ เราคงได้แต่รอ วิญญาณร้ายนั้นไม่ใช่คู่มือของใต้เท้าเหริ่นอย่างแน่นอน” ทังอวิ๋นครุ่นคิดอย่างลึกซึ้งอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนที่เขาจะกล่าวด้วยรอยยิ้มบนใบหน้า

พวกเขาต่างถือคันธนูและดาบ ในขณะที่เฝ้ารออย่างระมัดระวัง พร้อมกับตั้งท่าพร้อมต่อสู้ได้ทุกเมื่อ

“เราควรยึดโคมเขียวปัดเป่าภัยพิบัติและแหวนพิชิตโมฆะนั้นหรือไม่” ในระยะไกล เป้ยหลิงได้กล่าวผ่านกระแสปราณด้วยเสียงที่แผ่วเบา สีหน้าของนางเย็นชา ในขณะที่ดวงตาเผยให้เห็นความกระตือรือร้นเล็กน้อย

“ลืมมันซะ เราแค่ร่วมทางมาด้วยกัน ไม่ว่าจะอย่างไรก็ตาม หากเจ้าขาดแคลนสมบัติวิเศษ ข้าก็พอมีในครอบครองอยู่บ้าง” เฉินซีส่ายศีรษะ ขณะที่เขากล่าวผ่านกระแสปราณเช่นกัน

เป้ยหลิงอดไม่ได้ที่จะกลอกตา “ใครจะอยากได้สมบัติวิเศษจากเจ้ากัน? ข้าแค่รู้สึกว่าท่าทีของสองคนนั้นเลวร้ายอย่างแท้จริง ดังนั้นแล้วข้าจะปล้นใครได้อีกนอกจากพวกเขา”

เฉินซีอดไม่ได้ที่จะขบขัน ไม่ว่าการบ่มเพาะของนางจะสูงส่งเพียงใด แต่ความพยาบาทของสตรีย่อมไม่มีวันเปลี่ยนแปลง

แน่นอนว่าเฉินซีย่อมรู้สึกยินดีในใจ เพราะถึงอย่างไร เป้ยหลิงที่ดูเหมือนจะเย็นชา แต่แท้จริงแล้วนางกลับอ่อนไหวมากและใส่ใจความรู้สึกของเขาอยู่เสมอ

ทันใดนั้น น้ำทะเลกระเพื่อมอย่างรุนแรง ร่างหนึ่งพุ่งออกมา น่าแปลกที่มันคือเหริ่นฉางเฟิง

อย่างไรก็ตาม เสื้อผ้าของเขาในยามนี้แปดเปื้อนไปด้วยเลือด ในขณะที่สีหน้าของเจ้าตัวซีดลงอย่างน่ากลัว และกลิ่นอายของเขาก็อ่อนแอลง มีเพียงดวงตาเท่านั้นที่เปี่ยมไปด้วยความตื่นเต้นยินดี

ทันทีที่เขาพุ่งตัวออกจากทะเล เขาก็เขย่าม้วนไผ่ในมือพร้อมกับหัวเราะลั่น “ฮ่า ๆ! ดูซิว่านี่คือสิ่งใด! พระสูตรปัดเป่าภัยพิบัติแห่งวัดวิญญาณบรรพกาล ฮ่า ๆๆ!!” เสียงหัวเราะของเขาสั่นสะเทือนท้องฟ้าและเผยให้เห็นถึงความสุขที่ไร้ขอบเขต

แต่ในพริบตาต่อมา จู่ ๆ เขาก็เริ่มกระอักเลือดโขลก ๆ ในขณะที่ร่างโงนเงนไปมาและแทบจะร่วงหล่นลงไปในทะเลทุกข์ เห็นได้ชัดว่าเหริ่นฉางเฟิงได้รับบาดเจ็บสาหัสจากการต่อสู้ที่ผ่านมา

เหริ่นฉางเฟิงสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ เพื่อสงบเลือดลมในร่างกายของเขา จากนั้นจึงตะโกนเสียงดังว่า “ทังอวิ๋นรีบมอบโคมเขียวปัดเป่าภัยพิบัติให้ข้าเร็วเข้า ข้าจะตรวจสอบสมบัติชิ้นนี้”

“ขอรับ ใต้เท้าเหริ่น”

ทังอวิ๋นหัวเราะเบา ๆ ขณะที่ตอบ ทว่าเขาไม่ได้มอบโคมเขียวปัดเป่าภัยพิบัติให้กับเหริ่นฉางเฟิง แต่กลับง้างธนูยาวแทน ทำให้ลูกธนูพุ่งทะลุผ่านท้องฟ้าและเจาะเข้าที่คอของหวังเยี่ยนที่ยืนอยู่ตรงหน้าโดยตรง!

การโจมตีครั้งนี้ไร้ความปรานีอย่างยิ่ง และทำให้ทุกคนตื่นตระหนก เพราะไม่มีใครคาดคิดมาก่อนว่าเขาจะลอบทำร้ายสหายของตนเอง และไม่ต้องกล่าวถึงว่าหวังเยี่ยนอยู่ห่างจากเขาเพียงสามก้าว ดังนั้นการลอบทำร้ายเช่นนี้ย่อมไม่มีทางที่จะหลบได้ทัน ทำให้หวังเยี่ยนเสียชีวิตทันที

ฉูด!

เลือดสาดกระเซ็นไปทั่ว ในขณะที่หวังเยี่ยนตายตกอย่างไม่อาจขัดขืนหรือแก้ไขสิ่งใดได้

บรรยากาศหยุดชะงักทันทีเมื่อทุกคนเห็นฉากนี้

แม้แต่เป้ยหลิงกับเฉินซีก็รู้สึกเย็นเยียบในใจ เพราะไม่มีใครคาดคิดมาก่อนว่า ทังอวิ๋นที่ยิ้มอยู่ตลอดเวลาจะกระทำสิ่งที่น่ารังเกียจและไร้ความปรานีในชั่วพริบตา

“ทังอวิ๋น เจ้า…” เมื่อเห็นฉากนี้ เหริ่นฉางเฟิงก็โกรธจัดจนหน้าอกกระเพื่อมขึ้นลงรุนแรง เพราะเขาจะไม่เข้าใจได้อย่างไรว่า ไอ้ลูกสามแม่คนนี้ตั้งใจจะทรยศเขาและแย่งชิงสมบัติไป

“ใต้เท้าเหริ่น ข้าขออภัยด้วย หลังจากเจ้าปฏิเสธที่จะเป็นผู้แนะนำให้ข้าครั้งแล้วครั้งเล่า ข้าทังอวิ๋นได้ตัดสินใจแล้วว่า นับจากนี้เป็นต้นไป ชีวิตของข้าจะต้องเหนือกว่าเจ้า และจะต้องเหยียบย่ำเจ้าไว้ใต้เท้าข้าให้จงได้!”

ทังอวิ๋นเริ่มหัวเราะออกมา แต่เสียงหัวเราะของเขากลับเผยให้เห็นถึงความเย็นชาและความขุ่นเคืองเล็กน้อย “อย่าได้โทษว่าข้าไร้ความปรานี ข้าก็ต้องการก้าวหน้าและกลายเป็นผู้ยิ่งใหญ่ของหอใต้พิภพทมิฬเช่นกัน ข้าอยากจะเลิกทำตัวประจบประแจง เลิกประจบสอพลอ และเลิกถูกคนอื่นสั่ง รู้หรือไม่ว่าข้ารู้สึกขยะแขยงแค่ไหน!”

ฟิ้ว!

ในขณะที่กล่าว ทังอวิ๋นได้ง้างสายธนูและวางลูกธนูลงบนมัน ก่อนที่ลูกธนูอีกดอกจะพุ่งทะลุท้องฟ้าอีกครั้ง

“ระวัง!” ดวงตาของเฉินซีจดจ่อ ในขณะที่เขาร้องเตือน

ทันทีที่เสียงของชายหนุ่มเพิ่งเปล่งออกมา เลือดสด ๆ ก็สาดกระเซ็นออกมาอย่างรุนแรง เหริ่นฉางเฟิงกุมหน้าอกซ้ายของตน ที่ซึ่งปรากฏเป็นรูเลือดขนาดเท่ากำปั้นทะลวงผ่าน!

ด้วยการบ่มเพาะขอบเขตเซียนสวรรค์ของเขา จึงยังคงไม่สามารถสกัดลูกธนูนี้ได้ และสิ่งนี้แสดงให้เห็นว่า อาการบาดเจ็บสาหัสที่เหริ่นฉางเฟิงได้รับจากการต่อสู้กับวิญญาณร้ายก่อนหน้านี้…รุนแรงเพียงใด!

บางทีอาจเป็นเพราะสาเหตุนี้ ทังอวิ๋นจึงกล้าที่จะละทิ้งเกียรติยศเพื่อผลประโยชน์ และคิดทรยศเหริ่นฉางเฟิงอย่างเด็ดเดี่ยว

“นึกไม่ถึงว่าสหายที่ข้าไว้ใจในฐานะมือขวาของข้ามาตลอด กลับกล้าที่จะหักหลังข้าจริง ๆ! เมื่อหลายปีก่อน ข้าไม่ควรเก็บขยะอย่างเจ้าที่กำลังขอทานตามท้องถนนมาเลยจริง ๆ!” สีหน้าของเหริ่นฉางเฟิงซีดเผือด ในขณะที่ดวงตาของเขาแทบจะลุกเป็นไฟ เขาหันกลับไปมองทางเฉินซีและเป้ยหลิง ซึ่งดูราวจะตั้งใจขอความช่วยเหลือจากคนทั้งสอง แต่ดูเหมือนว่าเจ้าตัวจะคิดอะไรบางอย่างได้และส่ายศีรษะในที่สุด

“แม้แต่ทังอวิ๋นยังทรยศข้า นับประสาอะไรกับคนนอกสองคนนี้?”

“หลังจากเห็นข้าได้รับบาดเจ็บสาหัส พวกเขาคงเกิดความคิดที่จะลงมือฆ่าข้าและแย่งชิงสมบัติไปด้วยกระมัง?”

“นึกไม่ถึงว่าสมบัติที่ข้าเหริ่นฉางเฟิงวางแผนและเตรียมการมากว่าร้อยปีเพื่อให้ได้มา จะเป็นประโยชน์ต่อผู้อื่นในท้ายที่สุด และข้าถึงกับต้องมาจบชีวิตตนเองด้วยซ้ำ…”