บทที่ 979 ยักษาผู้โง่เขลา

การผ่านเส้นทางหมื่นดารานั้น เทียบได้กับการเข้าสู่ภูมิภาคราชานรก

ฟิ้ว!

ท่ามกลางมวลเมฆสีดำ เรือเหาะสมบัติได้แล่นไปในระยะไกลด้วยความเร็วสูงสุด พายุส่งเสียงหวีดหวิวในขณะที่คลื่นขนาดใหญ่พุ่งขึ้นท้องฟ้า แต่ก็ไม่สามารถรบกวนความเร็วของเรือได้

ความเร็วของมันรวดเร็วมากจริง ๆ!

กองเรือของตระกูลเว่ยที่แล่นไปข้างหน้าด้วยความเร็วเต็มที่ ก็แทบจะไล่ตามไม่ทัน

เหตุผลที่เขาทำเช่นนี้ ก็เพราะเฉินซีมีแผนการของตนเอง คิดคว้าโอกาสที่กองกำลังซึ่งอยู่ใต้บังคับบัญชาของราชาฉู่เจียงไม่ทันได้ตอบสนอง เข้าจัดการกับพวกมันอย่างไม่ทันตั้งตัว!

เพราะหากกองกำลังของราชาฉู่เจียงพบว่าพวกเฉินซีได้ฆ่าล้างทหารองครักษ์วิญญาณเจียงที่ประจำการอยู่รอบ ๆ เส้นทางหมื่นดาราแล้ว การวางกำลังและการป้องกันของพวกมันจะต้องแน่นหนาขึ้นอย่างแน่นอน

ด้วยเหตุนี้ ไม่ต้องกล่าวถึงว่าแรงกดดันจะทบทวีคูณ แม้แต่แผนการรับมือก็จะเป็นไปได้ยากลำบากขึ้นด้วยเช่นกัน!

เนื่องจากทะเลทุกข์ที่ไร้ขอบเขตถูกปกคลุมไปด้วยอันตรายและพื้นที่หวงห้ามมากมาย ทำให้ราชาฉู่เจียงครอบครองข้อได้เปรียบทางภูมิศาสตร์จากการพำนักอยู่ที่นี่เป็นเวลาหลายปี ดังนั้นการพุ่งไปข้างหน้าอย่างรวดเร็วและบุกตะลุยผ่านสิ่งกีดขวางทั้งหมด จึงกลายเป็นทางเลือกที่ดีที่สุดแทน

…

น่านน้ำยักษา

นี่เป็นแนวป้องกันที่สองของกองกำลังของราชาฉู่เจียงที่กระจายอยู่ในเส้นทางหมื่นดารา

เกาะโดดเดี่ยวตั้งตระหง่านอยู่ท่ามกลางน้ำทะเลสีโคลน เกาะแห่งนี้แห้งแล้งและปกคลุมด้วยหินสีดำสนิท เมื่อมองจากระยะไกล มันก็เหมือนง้าวที่วางอยู่บนทะเลและแทงทะลุท้องฟ้า

เกาะแห่งนี้มีชื่อว่า ‘อาบโลหิต’ อันเยือกเย็น และเป็นชื่อที่ค่อนข้างนองเลือด

ในขณะนี้ มียักษากลุ่มหนึ่งเฝ้าระวังเกาะอาบโลหิต และมีจำนวนมากกว่าสามร้อยตัว พวกมันทั้งหมดสูงประมาณแปดจั้ง มีปีกสีเขียวเข้มที่แผ่นหลัง มีตาสีแดงเลือดนก ท่าทางดุร้าย และมีเกล็ดสีดำปกคลุมผิวสีเขียวอมดำที่เปลือยเปล่าของพวกมัน ซึ่งขับเน้นรูปลักษณ์ของพวกมันให้น่ากลัวยิ่งขึ้น

ยักษาที่เป็นผู้นำมีปีกสีแดงเลือดคู่หนึ่ง ทำให้มันดูโดดเด่นมาก ทว่ารูปร่างหน้าตากลับไม่ต่างจากคนธรรมดา มีเพียงดวงตาของเขาเท่านั้นที่อาบไปด้วยประกายสีแดงแวววาวอันงดงาม

เขาเป็นราชาของกลุ่มนี้… ราชายักษาเหยียนถู!

ราชายักษาผู้นี้ได้ติดตามจี้คังผู้เป็นราชาฉู่เจียงในการต่อสู้มาเป็นเวลาสามพันปี มีความสำเร็จทางการทหารที่โด่งดัง และเป็นยอดราชันในขอบเขตเซียนปฐพีที่มีความแข็งแกร่งอันน่าตกใจ

ตามข่าวลือ ราชายักษาเหยียนถูนั้นมีความสามารถที่จะบรรลุขอบเขตเซียนปฐพีระดับเก้า และสามารถขึ้นสู่ภพเซียนได้ตั้งแต่เมื่อนานมาแล้ว แต่เขาได้ใช้เคล็ดวิชาลับบางอย่าง และบังคับให้ตนเองอยู่ที่ขอบเขตเซียนปฐพีระดับแปด

เหตุผลก็คือเขาต้องการติดตามราชาฉู่เจียง และรับใช้ราชาฉู่เจียงอย่างภักดีไปตลอดชีวิต จึงอาจกล่าวได้ว่าคนผู้นี้เป็นคนที่จงรักภักดีและทุ่มเทยิ่ง

ด้วยความสำนึกต่อความภักดีของเหยียนถู ราชาฉู่เจียงจึงได้แบ่งทะเลส่วนนี้ให้เหยียนถูด้วยตัวเอง และให้ราชายักษาเหยียนถูคอยดูแลและจัดการทะเลส่วนนี้เสีย ดังนั้นทะเลที่กว้างใหญ่นี้จึงกลายเป็น ‘น่านน้ำยักษา’ ที่มีชื่อเสียงในทะเลทุกข์

“ทหารยักษาผู้กล้าหาญสามร้อยนายและแม่ทัพสี่นาย เมื่อรวมกับข้าเหยียนถู กองกำลังดังกล่าวกลับมีไว้เพื่อฆ่าผู้เยี่ยมยุทธ์ขอบเขตเซียนปฐพีเพียงคนเดียวจากภพมนุษย์เท่านั้น ข้าชักสงสัยจริง ๆ ว่าราชาของข้ากำลังคิดถึงสิ่งใดอยู่” เหยียนถูนั่งบนบัลลังก์ขณะที่ลูบคางและครุ่นคิด

“ข้าคิดว่าท่านราชาฉู่เจียงของเราประเมินศัตรูสูงเกินไป ถ้าไอ้มนุษย์ตัวเล็ก ๆ นั่นโผล่หัวออกมา ข้าอากู่หลัวก็บดขยี้มันได้อย่างง่ายดาย แล้วจะมีความจำเป็นอะไรที่ท่านราชายักษาต้องรับสั่งด้วยตัวเองด้วยพ่ะย่ะค่ะ” ยักษาผู้แข็งแกร่งที่อยู่ในบริเวณใกล้เคียง ซึ่งมีรูปลักษณ์ดุร้ายและมีเกล็ดสีเขียวเข้มบนศีรษะ กล่าวด้วยความเฉยเมยเล็กน้อย

“ระวังไว้ดีกว่า” เหยียนถูชำเลืองมองอีกฝ่าย อากู่หลัวผู้นี้เป็นหนึ่งในสี่แม่ทัพภายใต้คำสั่งของเหยียนถู คนผู้นี้มีนิสัยกระหายเลือดและโหดเหี้ยม อีกทั้งยังกล้าหาญอย่างที่ไม่มีใครเทียบได้ ยิ่งกว่านั้นเขายังเป็นมือขวาที่ไว้ใจได้ของเหยียนถู

“โอ้ ข้าแค่กังวลว่าเขาจะไม่สามารถผ่านเส้นทางหมื่นดาราไปได้ …เพราะเช่นนั้นแล้ว เราคงรออยู่ที่นี่นานโดยเปล่าประโยชน์” อากู่หลัวส่ายศีรษะขณะที่ยืนขึ้น และกล่าวเสริมว่า “ฝ่าบาท กระหม่อมจะพาพี่น้องไปตรวจตรารอบ ๆ เสียก่อน เพราะกระหม่อมไม่สามารถอยู่ที่นี่เฉย ๆ ได้พ่ะย่ะค่ะ”

เหยียนถูโบกมือและกล่าวว่า “ไปเถิด แต่ข้าขอเตือนเจ้าว่าอย่าได้มุ่งหน้าไปยังเส้นทางหมื่นดารา ไม่เช่นนั้นตัวข้าก็ไม่สามารถช่วยเจ้าได้ หากเจ้าขัดขวางแผนการของท่านราชาของข้า”

อากู่หลัวเผยเสียงหัวเราะที่อำมหิตและโหดร้าย “อย่ากังวลไปเลย ฝ่าบาท”

หลังจากนั้นครู่หนึ่ง หน่วยยักษาที่นำโดยอากู่หลัวก็พุ่งออกจากเกาะอาบโลหิต พวกมันได้หายไปในฟ้าดินที่มืดสลัวและขุ่นมัว

“นายท่านได้ตั้งแนวป้องกันไว้สามแนว เนื่องจากแนวป้องกันที่สองได้รับการปกป้องโดยข้าเหยียนถู ดังนั้นไม่ว่าศัตรูจะเป็นใคร พวกมันก็ไม่มีวันที่จะผ่านไปได้ เว้นแต่…” เหยียนถูพึมพำ ในขณะที่ดวงตาสีแดงเลือดอันงดงามของเขาถูกปกคลุมด้วยแววตาเคร่งขรึมและน่ากลัว “เว้นแต่เจ้าจะก้าวข้ามศพของข้าไป!”

…

บนดาดฟ้าเรือ เฉินซีเล่นกับเข็มทิศวิญญาณหวนกลับในมือ

สมบัติชิ้นนี้ช่างน่าอัศจรรย์จริง ๆ มีห่วงสัมฤทธิ์ขนาดใหญ่และเล็กติดตั้งอยู่บนมัน ขณะที่ห่วงสัมฤทธิ์ทั้งสองวงเป็นรูปเฟือง ห่วงสัมฤทธิ์ขนาดใหญ่เป็นตัวแทนของโลกใบใหญ่ทั้งสามพันแห่งของภพมนุษย์ ในขณะที่ห่วงสัมฤทธิ์ขนาดเล็กเป็นตัวแทนของโลกใบเล็กมากมายในภพมนุษย์

เมื่อเขาขยับห่วงสัมฤทธิ์ด้วยนิ้ว ชื่อของโลกต่าง ๆ จะโผล่ออกมาจากพื้นผิวของพวกมัน ตราบเท่าที่ชายหนุ่มเลือกหนึ่งในนั้น และถ่ายเทปราณเซียนลงในเข็มทิศวิญญาณหวนกลับ มันจะเปิดใช้งานข้อจำกัดภายในเข็มทิศ และแสดงเส้นทางที่นำไปสู่ภพมนุษย์

ข้อบกพร่องเพียงอย่างเดียวคือสมบัติหายากนี้สามารถใช้ได้เพียงครั้งเดียวเท่านั้น หลังจากมันถูกใช้งาน ข้อจำกัดภายในก็จะพังทลาย และจะไร้ประโยชน์โดยสิ้นเชิง

แต่นี่ก็เพียงพอแล้วสำหรับเฉินซี

“ข้าไม่เคยคิดเลยว่าการปล่อยชายตัวเล็ก ๆ ไป จะได้สมบัติล้ำค่ากลับมาแทน หรือว่านี่คือสิ่งที่หมายถึงว่าการทำความดีจะได้รับการตอบแทน” เป้ยหลิงที่อยู่ใกล้เคียงกล่าวด้วยเสียงที่แผ่วเบา

เฉินซีสังเกตเห็นอย่างเฉียบขาดว่าเป้ยหลิงดูจะเศร้าใจเล็กน้อย และเขาตกตะลึงอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะกล่าวว่า “ถ้าข้ากลับไปที่ภพมนุษย์ เจ้าก็…”

เป้ยหลิงกล่าวด้วยรอยยิ้มว่า “ข้าคงตามไปไม่ได้แน่”

แม้ว่านางจะยิ้ม แต่ก็ดูฝืนเล็กน้อย และแม้ว่าเสียงของหญิงสาวจะสงบ แต่มันก็สั่นเครือเล็กน้อย

ความคิดเห็น