บทที่ 98 ชดใช้ด้วยเลือด (3)

บทที่ 98 ชดใช้ด้วยเลือด (3) บทที่ 98 ชดใช้ด้วยเลือด (3)

หมัดถล่มทลาย!

หมัดถล่มทลายในตอนนี้ประสานพลังปราณแท้ของเฉินซีที่มาจากขอบเขตตำหนักอินทนิลขั้นห้าดารา เต๋าแห่งสายลมที่สมบูรณ์แบบ และปราณแท้ที่ได้รับการขัดเกลาด้วยเคล็ดวิชาการบ่มเพาะที่หายากและล้ำค่า ซึ่งก็คือเคล็ดวิชากระเรียนเหมันต์ อาจกล่าวได้ว่าหมัดที่ดูธรรมดาเช่นนี้กลับทรงพลังมากกว่าเดิมถึงร้อยเท่า!

แม้ว่าหลี่หมิงจะบ่มเพาะอย่างพากเพียรเพื่อบรรลุขอบเขตตำหนักอินทนิล และถือได้ว่าเป็นระดับต้น ๆ ในหมู่คนรุ่นเดียวกัน ทว่าการบ่มเพาะของเฉินซีในตอนนี้ที่ยังไม่อาจเทียบกับราชันวานรทมิฬแห่งถ้ำวารีกระซิบ จะไปนับประสาอะไรกับราชันวานรทมิฬที่เข้าใจเต๋าแห่งสายน้ำ

“เป็นไปไม่ได้! เศษสวะอย่างเจ้าจะทรงพลังขนาดนี้ได้อย่างไร? ข้าไม่เชื่อ!” บนอากาศ ท่าทางของหลี่หมิงป่าเถื่อนดุร้าย เปลวไฟสีหยกอันแฝงไปด้วยกลิ่นอายมืดมนพวยพุ่งออกมาจากร่างของเขา มันพุ่งขึ้นสู่ท้องฟ้าเพื่อรวมตัวเป็นเมฆสีเขียวหยก มังกรสีเขียวที่อยู่เหนือเมฆมีท่าทางที่มองข้ามสิ่งมีชีวิตทั้งมวล ในขณะที่มันอ้าปากคำรามลั่น บรรยากาศโดยรอบก็แปรเปลี่ยนไปทันที ทำให้ปราณวิญญาณของสวรรค์และโลกในบริเวณนั้นเกิดความโกลาหล

ถุย!

หลี่หมิงถ่มเลือดออกมาเต็มปาก สีหน้าซีดเซียวของเขาเปลี่ยนเป็นสยดสยอง เห็นได้ชัดว่าการใช้กระบวนท่านี้ ด้วยการบ่มเพาะของเขาทำให้ร่างกายได้รับบาดเจ็บสาหัส

“เฉินซี เจ้าควรตายโดยปราศจากความเสียใจที่บังคับให้ข้าต้องใช้กระบวนท่า ‘พลังมังกรหยกเปลวอัคคีสรวงสวรรค์’ นี้!” หลี่หมิงคำรามขึ้นไปบนท้องฟ้าขณะชี้นิ้วไปที่เฉินซีอย่างดุเดือด

กรรรรรรรรร!

เสียงคำรามเกรี้ยวกราดที่ดูเหมือนเสียงร้องของมังกรดังขึ้นพร้อมกับการชี้นิ้วของหลี่หมิง ทำให้เปลวเพลิงหยกแปรเปลี่ยนเป็นศัสตราต่าง ๆ มากมาย มีทั้งกระบี่บิน หอก ง้าว และตรีศูล เปลวเพลิงหยกนั้นแวววาวและเต็มไปด้วยปราณชั่วร้าย ขณะที่ส่งเสียดหวีดหวิว

“เคล็ดวิชาร่างแปลงมังกรหยกเปลวอัคคี เป็นเคล็ดวิชาของบรรพบุรุษตระกูลหลี่ และพลังมังกรหยกเปลวอัคคีสรวงสวรรค์ก็เป็นกระบวนท่าที่ทรงพลังที่สุด ในช่วงเวลาที่ผ่านมา ข้าได้ดูดซับแก่นของกระดูกหยกเปลวอัคคีภายในศาลาบรรพชน และพลังในกายแทบหมดสิ้นเพียงเพราะใช้กระบวนท่านี้ ดังนั้นผู้บ่มเพาะขอบเขตตำหนักอินทนิลคนใดก็ตามที่สัมผัสพลังแก่นของกระดูกหยกเปลวอัคคี จะทำให้วิญญาณสึกกร่อนจนถูกแผดเผาในทันที เพราะฉะนั้นข้าไม่เชื่อว่ามันจะไม่สามารถฆ่าเศษสวะบัดซบเยี่ยงเจ้าได้!” หลี่หมิงที่ลอยอยู่กลางอากาศ ปากก็กล่าวเย้ยหยันด้วยท่าทางดุร้ายขณะจ้องมองไปยังเฉินซี

แต่ครู่ต่อมา ใบหน้าเย้ยหยันนั้นกลับแข็งค้าง และรูม่านตาเบิกโพลงราวกับเห็นภูตผี

จู่ ๆ พายุหมุนก็เกิดขึ้นท่ามกลางท้องฟ้าปลอดโปร่ง ราวกับพลังอันน่าสะพรึงกลัวที่ก่อตัวขึ้นจากคมมีดจำนวนมหาศาลพุ่งทะยานขึ้นมา ไม่ว่ามันผ่านไปที่ใด แผ่นหินปูนบนพื้นจะถูกพลิกขึ้นและแตกสลายกลายเป็นเศษผง อาคารที่แข็งแกร่งราวกับเหล็กกล้าพังทลายจนถล่มลงมา เศษซากวัตถุก็ปลิวว่อนไปทั่ว

ศัสตราจำนวนมหาศาลที่ก่อตัวขึ้นจากเปลวเพลิงหยกพุ่งลงมาจากกลางอากาศ และถูกบดขยี้สลายไปในชั่วพริบตา

วายุทลายสุญญะ!

กระบวนท่าที่ทรงพลังที่สุดของเคล็ดวิชากระบี่หยั่งรู้วาตะลอยละล่องหลอมรวมกับเต๋าแห่งสายลมขั้นสมบูรณ์แบบ เป็นสิ่งที่แม้แต่ผู้บ่มเพาะขอบเขตเคหาทองคำยังต้องหลีกเลี่ยง ดังนั้นคนอย่างหลี่หมิงจะรับมือได้อย่างไร?

“ไม่จริง!” เมื่อเขาเห็นความเร็วของพายุไม่มีทีท่าจะลดลงและโหมกระหน่ำไปทางเขาอย่างรุนแรง ใบหน้าของหลี่หมิงก็เผยความหวาดกลัวขณะกรีดร้องบ้าคลั่ง ยามนี้เองที่เขาตระหนักได้ว่ามีช่องว่างขนาดใหญ่ระหว่างตัวเขากับเฉินซี นี่คือความห่างชั้นของการบ่มเพาะ ความแข็งแกร่ง และการฝึกฝนในเต๋าแห่งการต่อสู้… มันเป็นความห่างชั้นในทุก ๆ ด้าน ด้วยความแตกต่างมากมายนี้จึงทำให้เขาไม่อาจเอาชนะได้

เขาหวนนึกถึงขอบเขตเต๋าแห่งการรู้แจ้งที่ท่านผู้อาวุโสใหญ่ได้กล่าวไว้ ในเวลานั้นไม่อาจเข้าใจได้ แต่ในขณะนี้เมื่อจ้องมองไปยังพายุคำราม ในที่สุดเขาก็เข้าใจถึงพลังที่แท้จริงของขอบเขตเต๋าแห่งการรู้แจ้ง!

เขารู้สึกว่าตัวเองช่างโง่เขลาราวกับมดตัวจ้อยที่ปรารถนาจะโค่นล้มต้นไม้ เขาประเมินความสามารถของตัวเองสูงเกินไป!

ความคิดของหลี่หมิงยุ่งเหยิงไปหมด ขณะที่ความคิดต่าง ๆ ปะติดปะต่อเข้าด้วยกัน จนกระทั่งลืมที่จะหลีกหนีจากภัยที่กำลังย่างกรายเข้ามา เห็นได้ชัดว่าเขาตื่นตระหนกกับเหตุการณ์ที่อยู่ตรงหน้า!

“หยุดมือซะ!!” ในตอนนี้เอง มีเสียงตะโกนดังขึ้นจากระยะไกลพร้อมกับเงาสีดำที่ทะยานขึ้นไปบนท้องฟ้า เงาสีดำนี้เป็นชายวัยกลางคนในชุดคลุมสีดำหรูหรา ท่าทางดูสง่าผ่าเผย ดวงตาลึกล้ำ อีกทั้งยังควบคุมกระบี่ให้บินอย่างรวดเร็ว

มันทะยานไปได้ไกลหลายสิบลี้เพียงชั่วพริบตา จากนั้นเขาก็สะบัดมือขวาออกไปในอากาศจนก่อเกิดประกายไฟอย่างดุเดือด เพื่อปะทะกับพายุของเฉินซี พลังทั้งสองปะทะกันในทันทีและสลายหายไปในความว่างเปล่า

ฟิ้ว!

หลังจากใช้กระบวนท่าวายุทลายสุญญะ เฉินซีเหมือนจะสังเกตเห็นบางสิ่งมาสักพัก ทันใดนั้น ชายวัยกลางคนในชุดคลุมหรูหราก็ปรากฏตัวขึ้น กระบี่ท่องปรภพในมือพุ่งทะยานออกไปโดยมีไอเย็นขดอยู่รอบตัว มันดูเหมือนมังกรน้ำแข็งที่ส่องประกายระยิบระยับ

“เจ้ากำลังรนหาที่ตาย!” ชายวัยกลางคนผู้นี้คือ หลี่อี้เจิ้น ซึ่งเป็นผู้นำตระกูลคนปัจจุบันแห่งตระกูลหลี่ เขาระเบิดโทสะและแค่นเสียงเย็นเยียบ เมื่อเห็นเฉินซีใช้กระบวนท่าสังหารซ้ำแล้วซ้ำเล่าเหมือนจะทำลายล้างทุกสิ่งอย่าง เขาก็กดมือขวาลงไป ทำให้ประกายไฟพวยพุ่งออกมาอีกครั้ง

ตู้ม! ตู้ม! ตู้ม!

ปราณกระบี่ปะทะกับประกายไฟที่ลุกโชน น้ำกับไฟไม่อาจผสานรวมกันได้จึงเกิดเสียงก้องกังวานไปทั่ว เพียงชั่วครู่ทั่วทั้งสวรรค์จรดพิภพเต็มไปด้วยเสียงอึกทึก

สิ่งที่ทำให้หลี่อี้เจิ้นประหลาดใจคือฝ่ามือเปลวเพลิงทลายอากาศของเขาสูญเสียพลังอย่างต่อเนื่อง ในขณะที่ปราณกระบี่ที่ดูเหมือนมังกรน้ำแข็งนั้นไม่ได้รับอันตรายใด ๆ ซ้ำยังแข็งแกร่งขึ้นทุกขณะ ไม่เพียงเท่านั้นยังรุนแรงและบริสุทธิ์จนเหมือนว่าจะมีตัวตนขึ้นมาจริง ๆ!

“เจ้าสวะนั่นบ่มเพาะปราณกระบี่ตั้งแต่เมื่อใด?”

หัวใจของหลี่อี้เจิ้นพลันกระตุก ด้วยสายตาที่เฉียบแหลมของเขา เพียงชั่วพริบตาก็ตระหนักได้ว่าเต๋าแห่งกระบี่ของเฉินซีได้บรรลุขอบเขตเต๋าแห่งการรู้แจ้งแล้ว จิตสังหารที่เข้มข้นก่อตัวขึ้นภายในใจ ถ้าเจ้าเด็กคนนี้ไม่โดนกำจัดในวันนี้ซะ เขาจะกลายเป็นหายนะครั้งใหญ่ในอนาคตอย่างแน่นอน!

ฟิ้ว!

ในขณะนี้ ปราณกระบี่ได้ทำลายประกายไฟที่ลุกโชนไปหมดสิ้น และฟันไปทางขวา

แต่การตอบสนองของหลี่อี้เจิ้นก็ไม่ได้เชื่องช้า เขาฉวยโอกาสตอนที่พลังทั้งสองปะทะกันเพื่อยื่นมือออกไปคว้าตัวหลี่หมิง จากนั้นร่างของเขาก็ระเบิดจนต้องถอยห่างออกไปร้อยจั้ง

ฟิ้ววว!

เฉินซีใช้กระบวนท่าเคล็ดวาตะเหินทะยานพุ่งทะยานขึ้นไปกลางอากาศ เพื่อเผชิญหน้ากับหลี่อี้เจิ้นจากระยะไกล

“หลี่อี้เจิ้นในที่สุดเจ้าก็ปรากฏตัว” น้ำเสียงของเฉินซีนั้นสงบนิ่ง แต่เมื่อสดับฟังกลับแฝงด้วยความเกลียดชัง

นี่เป็นคำแรกที่เฉินซีพูดตั้งแต่ที่ลงมือเข่นฆ่าตระกูลหลี่ ในขณะนี้ จวนของตระกูลหลี่ที่ครอบครองพื้นที่สามร้อยหกสิบลี้ตกอยู่ในความเงียบสงัด ดูเหมือนจะตกตะลึงกับจิตสังหารที่แฝงอยู่ในคำเหล่านี้

“เศษสวะเหลือเดนจากตระกูลเฉินเช่นเจ้าสามารถบรรลุขอบเขตตำหนักอินทนิล และหยั่งรู้เจตจำนงกระบี่ได้ภายในเวลาหนึ่งปี นั่นเกินความคาดหมายของข้าไปมาก” ใบหน้าของหลี่อี้เจิ้นมืดมนขณะที่กล่าวช้า ๆ ต่อว่า “กระนั้นเจ้าคิดว่าจะทำลายล้างตระกูลหลี่ได้ด้วยตัวคนเดียวหรือ? ช่างโง่เขลาเสียจริง! หากหลบซ่อนอยู่ในเงามืดแล้วเฝ้าบ่มเพาะสักสองสามร้อยปี เจ้ายังมีโอกาสประสบความสำเร็จ แต่… ต้องตายภายในวันนี้ และตระกูลเฉินของเจ้าจะไม่มีวันได้ฟื้นฟูอีกตลอดไป!”

หลี่หมิงจ้องมองที่เฉินซีอย่างเคียดแค้น เขากัดฟันขณะกล่าวว่า “ท่านพ่อ ฆ่ามันซะ มือของคนผู้นี้อาบเลือดของผู้คนในตระกูลเราไปมากมาย วันนี้ท่านพ่อต้องสับมันเป็นพัน ๆ ชิ้น จากนั้นเผากระดูกของมันและโปรยขี้เถ้าทิ้งซะ!”