บทที่ 987 คัมภีร์สยบสวรรค์แห่งการลืมเลือน

ตู้ม!

เฉินซีรู้สึกราวกับว่าร่างกายของเขาถูกคีมเหล็กหนีบไว้ ขณะที่ร่างกายตกลงสู่ก้นทะเลทุกข์อย่างไม่อาจขัดขืน เขาทำได้แต่ปล่อยให้น้ำทะเลซัดสาดไหลเชี่ยว ในขณะที่แรงดึงมหาศาลได้ฉุดกระชากร่าง จนทำให้เลือดลมปั่นป่วนรุนแรง

ห้าลี้

สิบสองลี้

…

หลังจากจมลงมาในทะเลทุกข์จนไม่ทราบระยะทางที่แน่นอน สติของเฉินซีก็สั่นคลอนเสียจนมึนงง แต่จู่ ๆ เขาก็รู้สึกว่าร่างกายของตนหยุดนิ่งไปชั่วครู่ ก่อนที่มันจะหยุดนิ่งในทันที

พรวด!

เนื่องจากการเปลี่ยนแปลงจากการจมลงมาด้วยความเร็วสูง เป็นการหยุดอย่างกะทันหัน ผลกระทบที่เกิดจากแรงอันน่าสะพรึงกลัวที่ชายหนุ่มได้รับ ทำให้เฉินซีกระอักเลือดออกมา

“โชคดีที่ข้าซ่อนเป่ยหลิงไว้ในเจดีย์บำเพ็ญทุกข์แล้ว ไม่เช่นนั้นนางคงทนไม่ไหว…”

ก่อนเฉินซีจะถอนหายใจด้วยความโล่งอก เขาก็รู้สึกถึงแรงกดดันอันน่าสะพรึงกลัวถาโถมเข้ามา ราวกับภูเขานับไม่ถ้วนที่กดทับลงมาบนตัว ทำให้ผิวหนังและกระดูกทั่วร่างบังเกิดเสียงแตกร้าว เนื่องจากมันไม่สามารถทนรับแรงกดดันอันหนักหน่วงได้

“บัดซบ! พลังนี้มันน่ากลัวเกินไป มันรุนแรงดุจมหาสมุทรและหนาหนักราวกับภูเขา อีกทั้งยังแฝงด้วยพลังฉุดกระชากและหมายจะทำลายดวงวิญญาณข้าให้แตกสลาย…”

เฉินซีตกใจ และไม่สามารถแยกความสนใจไปคิดสิ่งอื่น เขาทำได้แต่เร่งโคจรปราณเซียนในกาย ทำให้มันหลั่งไหลไปทั่วร่าง ก่อนระเบิดพลังด้วยความตั้งใจที่จะหลบหนีออกจากสนามพลังอันน่าสะพรึงกลัวและแปลกประหลาดนี้

ทุกครั้งที่เฉินซีกระตุ้นปราณเซียน การยับยั้งจากแรงกดดันนี้ก็ยิ่งหนาแน่นขึ้นโดยไม่คาดคิด อีกทั้งยังมีอักขระยันต์ที่แปลกประหลาดและบิดเบี้ยวพุ่งออกมาจากสนามพลัง ประหนึ่งโซ่ตรวนที่รัดร่างเขาไว้เป็นชั้น ๆ อย่างแน่นหนา

อักขระยันต์ที่ทั้งแปลกประหลาดและบิดเบี้ยวนี้ขุ่นมัวและคลุมเครือ พวกมันแผ่แรงบดขยี้ที่น่าสะพรึงกลัว ซึ่งแทรกซึมเข้าสู่ดวงวิญญาณของเฉินซี ทำหน้าที่ราวกับหินโม่ที่ตั้งใจจะบดขยี้วิญญาณของชายหนุ่มให้เป็นผุยผง!

ความเจ็บปวด!

ความเจ็บปวดที่เสียดแทงไปถึงดวงวิญญาณนั้นมิอาจอธิบายด้วยคำพูดได้ ในขณะนั้น เฉินซีรู้สึกราวกับว่าวิญญาณของเขาใกล้จะแตกสลาย และร่างของเขาก็คงจมอยู่ที่นี่ตลอดไป!

เมื่อมองจากระยะไกล เฉินซีเป็นเหมือนแมลงตัวเล็กที่ติดอยู่ในทะเลโคลน แม้พยายามดิ้นรนกระเสือกกระสน แต่ก็ไม่สามารถหลบหนีได้ อีกทั้งเลือดสีแดงสดกลับถูกเค้นออกมาจากรูขุมขนแทน ซึ่งมันก็มาพร้อมกับความเจ็บปวดยิ่ง

นี่คือพลังของข้อจำกัดแห่งการลืมเลือน ซึ่งจักรพรรดิยมโลกองค์ที่สามได้สร้างสถานที่แห่งนี้ด้วยตัวเองเมื่อนานมาแล้ว ที่แห่งนี้ได้สังหารทวยเทพและพุทธองค์จำนวนนับไม่ถ้วนจากทั่วทั้งสามภพ พร้อมกับนำพาพวกเขาไปสู่การลืมเลือน ทำให้มันถูกเรียกอีกอย่างว่า ‘สุสานทวยเทพ’ ดังนั้นชื่อเสียงของมันไม่ได้ไร้ความหมายอย่างแน่นอน

แม้ว่ามันจะได้รับความเสียหายอย่างหนักและใช้พลังได้เพียงสิบส่วน แต่พลังของมันก็เพียงพอที่จะลากเซียนลึกลับลงมา พร้อมกับบดขยี้ร่างกายและดวงวิญญาณของพวกเขา!

“บัดซบ! นี่คือพลังแห่งการลืมเลือนรึ?”

เฉินซีพยายามสงบสติอารมณ์อย่างสุดความสามารถ และรับรู้ถึงพลังที่น่าสะพรึงกลัวซึ่งหลั่งไหลมาจากทั่วทุกทิศทางอย่างระมัดระวัง ตัวเขาเองก็เริ่มอนุมานในใจอย่างบ้าคลั่งและไม่กล้าที่จะหย่อนยานแม้แต่น้อย

เพราะชายหนุ่มทราบดีว่า หากสถานการณ์ยังคงเป็นเช่นนี้ เขาจะต้องตายในไม่ช้า!

“ลืมเลือน?”

“ข้อจำกัด?”

“ทะเลทุกข์ถูกใช้เป็นรากฐานและความล้ำลึกแห่งการลืมเลือนถูกหลอมรวมเข้ากับข้อจำกัดโบราณอย่างสมบูรณ์ ไม่น่าแปลกใจเลยที่มันจะมีพลังที่น่าสะพรึงกลัวเช่นนี้ ถ้าข้าต้องการหลบหนีออกไป สิ่งที่ควรทำเป็นการด่วนคือการค้นหาจุดอ่อนของข้อจำกัดโบราณนี้…”

“จุดอ่อนหรือ? ไม่สิ! ข้อจำกัดนี้รวมเป็นหนึ่งเดียวกันกับทะเลทุกข์และพลังธรรมชาติ มันทั้งสมบูรณ์แบบและไร้ที่ติ แม้ข้าจะค้นหาจุดอ่อนด้วยเนตรเทวะแห่งความจริง แต่ข้าจะหลบหนีด้วยพลังที่มีอยู่ได้อย่างไร?”

เมื่อสงบสติอารมณ์ได้ เฉินซีก็ดูราวกับว่าได้กลายเป็นคนละคน และดวงวิญญาณของเขาที่บรรลุพลังของการอนุมานในระดับความสูงที่ไม่ธรรมดาก็เริ่มโคจรอีกครั้ง ทันใดนั้น ความคิดมากมายก็แวบเข้ามาในใจ

“บางทีข้าอาจเริ่มต้นด้วยพลังแห่งการลืมเลือนเท่านั้น ด้วยการบ่มเพาะเต๋าแห่งยันต์อักขระของข้าและเต๋ารู้แจ้งแห่งการลืมเลือนที่ข้าหยั่งถึง ดูเหมือนว่านี่จะกลายเป็นทางเลือกเดียวของข้า…”

ในเวลาไม่นาน เฉินซีก็ตัดสินใจได้ เขาอดทนต่อความเจ็บปวดอย่างรุนแรงของดวงวิญญาณ และร่างกายของเขาที่ใกล้จะพังทลาย พร้อมกับสงบจิตใจเพื่อรับรู้ถึงพลังแห่งการลืมเลือนที่ถาโถมมาจากทุกทิศทุกทาง

ในขณะที่อักขระยันต์อันแปลกประหลาด บิดเบี้ยว และคลุมเครือได้กลายเป็นเป้าหมายแรกที่ชายหนุ่มต้องโต้กลับ

เฉินซีคาดการณ์ไม่ผิด อักขระยันต์ที่ขุ่นมัวและคลุมเครือเหล่านี้เป็นแกนหลักของข้อจำกัดแห่งการลืมเลือน และเป็นรากฐานที่ก่อให้เกิดการจำกัด

อักขระยันต์เหล่านี้แสดงถึงเส้นทางการไหลเวียนของพลังแห่งการลืมเลือนอย่างสมบูรณ์ ดังนั้นมันจึงเป็นวิธีการใช้พลัง อีกทั้งยังเป็นทักษะที่ทั้งลึกล้ำ คลุมเครือ และไม่อาจหยั่งถึงได้

เหตุผลที่ข้อจำกัดนั้นน่าสะพรึงกลัวมาก ก็เพราะว่ามันถูกปลดปล่อยออกมาผ่านการไหลเวียนของอักขระยันต์เหล่านี้

“หากเป็นในยามปกติ เพียงเข้าใจข้อจำกัดโบราณนี้อาจทำให้ข้าเข้าใจถึงวิธีการใช้เต๋ารู้แจ้งแห่งการลืมเลือน น่าเสียดายที่เวลาไม่ได้อยู่ข้างข้า ในตอนนี้ ข้าต้องทำความเข้าใจให้เร็วที่สุดเท่าที่จะทำได้ เพื่อคว้าโอกาสรอดชีวิต…”

ในช่วงเวลาต่อมา จิตวิญญาณของเฉินซีก็โคจรอย่างบ้าคลั่ง เหมือนกับปลาหมึกยักษ์ที่มีหนวดมากมายยืดเข้าหาอักขระยันต์ที่แปลกประหลาดและบิดเบี้ยวเหล่านั้น เพื่อสัมผัสมันอย่างระมัดระวัง

“หากไร้การชี้นำ ทะเลทุกข์ก็ไร้ขอบเขต หากไร้การสยบ แล้วอีกฟากหนึ่งจะอยู่แห่งหนใด?”

“บาปของกายหยาบและจิตวิญญาณจะถูกลากไปสู่การลืมเลือน ความชั่วร้ายทั้งหมดจะถูกสยบและกำจัด ระเบียบของฟ้าดินจะกลับคืนสู่วัฏจักรแห่งการเวียนว่ายตายเกิด…”

“ด้วยการลืมเลือนเป็นรากฐาน ทุกยุคทุกสมัยจะอยู่ในความสงบ ทุกสิ่งจะเป็นระเบียบ และไม่มีสิ่งมีชีวิตใดที่จะฝ่าฝืนระเบียบของฟ้าดินได้…”

ในเวลาไม่นาน ความเข้าใจมากมายได้ถาโถมเข้ามาในจิตใจของเฉินซีราวกับกระแสน้ำที่เชี่ยวกราก มันทั้งทรงพลังและกว้างใหญ่ไพศาล

ครืน!

เฉินซีที่กำลังตั้งสมาธิเพื่อทำความเข้าใจนั้นไม่รู้ตัวเลยด้วยซ้ำ ว่าพลังที่น่าสะพรึงกลัวของการลืมเลือนกำลังพลุ่งพล่าน และระเบิดพลังข้อจำกัดแห่งการลืมเลือนออกมาทั้งหมด ทำให้มันกลายเป็นคลื่นพลังแปลกประหลาดพุ่งเข้าหาตัวเขาอย่างดุเดือด…

มันเป็นพลังของผลึกทุกข์แห่งการลืมเลือนทั้งสี่สิบเก้าก้อนที่หลงไฮวโยนลงทะเลไป พวกมันตั้งใจที่จะกำจัดเฉินซี!

ความคิดเห็น