บทที่ 989 พลังของราชาฉู่เจียง

เฉินซียืนอยู่เหนือทะเลทุกข์และครุ่นคิดอย่างลึกซึ้งเป็นเวลานาน ก่อนจะอดกลั้นต่อแรงกระตุ้นที่กดดันในใจของเขาได้ และไม่ได้มุ่งหน้าไปยังภูเขาหมื่นกระแสที่อยู่อีกฟากหนึ่งของทะเลทุกข์ในทันที

ยังมีเวลาอีกสามวัน

เขาต้องพักผ่อนและพักฟื้นอย่างเหมาะสม

การต่อสู้นองเลือดมากมายที่เขาประสบมาตั้งแต่เข้าสู่ทะเลทุกข์ในครั้งนี้ ทำให้ชายหนุ่มได้รับประโยชน์อย่างมาก โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อเขาอยู่ในข้อจำกัดแห่งการลืมเลือน เขาได้รับคัมภีร์สยบสวรรค์แห่งการลืมเลือนมาโดยไม่คาดคิด จากนั้นจึงหลอมรวมเข้ากับมวลพลังจากผลึกทุกข์แห่งการลืมเลือนสี่สิบเก้าก้อน และทะลวงเข้าสู่ขอบเขตสมบูรณ์ในเต๋ารู้แจ้งแห่งการลืมเลือนในคราวเดียว!

ทำให้เฉินซีสามารถควบคุมข้อจำกัดแห่งการลืมเลือนโดยอาศัยสิ่งนี้ได้ จากนั้นจึงสังหารราชายักษาเหยียนถูและหลงไฮวได้อย่างง่ายดาย

โชคไม่ดีที่ข้อจำกัดแห่งการลืมเลือนได้รับความเสียหายอย่างมาก และถ้าไม่ใช่เพราะหลงไฮวเสียสละแก่นวิญญาณของผู้เยี่ยมยุทธ์ขอบเขตเซียนปฐพีหนึ่งพันสามสิบสองคน มันคงไม่สามารถดึงพลังออกมาได้มากนัก

จนถึงเวลานี้ ข้อจำกัดสูงสุดที่จักรพรรดิยมโลกองค์ที่สามได้สร้างขึ้นด้วยตัวเองได้พังทลายลงแล้ว และไม่สามารถซ่อมแซมได้อีกต่อไป

เฉินซีอดไม่ได้ที่จะเสียใจ เพราะหากข้อจำกัดแห่งการลืมเลือนซ่อมแซมได้ เขาก็จะสามารถพึ่งพามันเพื่อต่อสู้กับราชาฉู่เจียงได้ และถึงขนาดที่ชายหนุ่มมั่นใจอย่างยิ่งว่าจะสามารถบดขยี้ราชาฉู่เจียงได้ที่นี่

‘ปารมิตา การพิพากษา การลืมเลือน… น่าเสียดายที่แม้ว่าข้าจะเข้าใจความลึกล้ำมากมาย แต่ข้าไม่สามารถทำสิ่งใดได้มากนัก เพราะการบ่มเพาะของข้ายังต่ำเกินไป หากข้าสู้กับราชาฉู่เจียง ข้าคงต้องพึ่งพาความช่วยเหลือจากหม้อใบจิ๋ว’

เฉินซีครุ่นคิดเป็นเวลานาน และอดไม่ได้ที่จะถามออกไปว่า “ผู้อาวุโส ราชาฉู่เจียงมีการบ่มเพาะขอบเขตเซียนทองคำ หากท่านต่อสู้กับเขา ท่านมั่นใจว่าจะเอาชนะเขาได้มากน้อยแค่ไหนขอรับ?”

หม้อใบจิ๋วเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะกล่าวว่า “หากเป็นตัวข้าในยุครุ่งเรือง มันคงง่ายเหมือนการเป่าฝุ่น แต่ตอนนี้ข้าไม่มีความมั่นใจเลย”

เฉินซีตกตะลึง

แต่ก่อนเขาจะทันได้กล่าว หม้อใบจิ๋วก็กล่าวว่า “แต่ถ้าเป็นการช่วยเหลือเจ้าและผู้หญิงของเจ้า มันก็ไม่น่าจะมีปัญหาใด”

“ผู้อาวุโสฆ่าเขาไม่ได้หรือขอรับ?” เฉินซีรู้สึกผิดหวังเล็กน้อย

“ราชานรกทั้งสิบต่างมีความเชื่อมโยงกับภพเซียนหรือภพพุทธองค์ ซึ่งสถานะของพวกเขาก็ยิ่งใหญ่กว่าเซียนทองคำเสียอีก ดังนั้นจึงประเมินความสามารถของพวกเขาต่ำเกินไปไม่ได้” หม้อใบจิ๋วตอบกลับ ก่อนจะกล่าวอะไรแปลก ๆ ออกมา “แต่บางทีสถานการณ์อาจดำเนินไปในทางที่ดีก็เป็นได้ ดังนั้นเราจะดำเนินไปตามสถานการณ์ จากการคาดเดาของข้า การเดินทางสู่ภูเขาหมื่นกระแสของเราครั้งนี้คงจะไม่สงบเป็นแน่แท้…”

ทันทีที่กล่าวจบ หม้อใบจิ๋วก็ตกอยู่ในความเงียบอีกครั้ง

เฉินซีตกใจมาก เขากังวลเพียงว่าจะสามารถสังหารราชาฉู่เจียงได้หรือไม่ และเขาไม่ได้สนใจแม้แต่น้อยว่า สถานการณ์จะดำเนินไปในทางที่ดีหรือไม่

“ช่างมันเถอะ ถึงอย่างไรก็ต้องพึ่งพาตนเองอยู่ดี!”

หลังจากนั้นครู่หนึ่ง เฉินซีก็สูดลมหายใจเข้าลึก ๆ สายตาของเขากลับมาชัดเจนและแน่วแน่ จากนั้นเจ้าตัวก็นั่งขัดสมาธิกลางอากาศ ก่อนจะเริ่มทำสมาธิท่ามกลางความเงียบงัน

หลังจากเข้าใจความล้ำลึกของการลืมเลือนจนถ่องแท้แล้วในตอนนี้ ชายหนุ่มก็มีความรู้สึกคุ้นเคยกับทะเลทุกข์แห่งนี้ ประหนึ่งได้กลับคืนสู่อ้อมกอดของมารดา และเขาไม่ต้องกังวลกับอันตรายใด ๆ

ฟิ้ว! ฟิ้ว! ฟิ้ว!

ทันทีที่เฉินซีนั่งขัดสมาธิ กองเรือของตระกูลเว่ยก็แล่นเข้ามา แต่พวกเขาไม่ได้เข้าใกล้เฉินซี เพียงอ้อมเป็นวงกลมขนาดใหญ่และแล่นผ่านชายหนุ่มไปแทน

บนเรือเหาะสมบัติ เว่ยหลาน เว่ยเซียวเฟิง ชายชราในชุดคลุมปักและคนรับใช้ของตระกูลเว่ยทั้งหมดต่างโค้งคำนับพร้อมกันในเวลานี้ พวกเขาโค้งคำนับต่อร่างสูงเงียบ ๆ ในระยะไกลเพื่อแสดงความขอบคุณและความเคารพ

เนื่องจากพวกเขาตระหนักดีว่า พวกตนคงไม่อาจข้ามทะเลทุกข์ได้ หากไม่ได้รับความช่วยเหลือจากเฉินซี

“ออกเดินทางกันเถอะ!” เว่ยหลานมองไปทางร่างนั้นจากระยะไกล ก่อนที่นางจะหายใจเข้าลึก ๆ แล้วสั่งให้กองเรือเดินหน้าต่อไป

“พี่หญิง สักวันหนึ่งข้าจะกลายเป็นตัวตนที่ไม่มีวันยอมรับความพ่ายแพ้เหมือนกับผู้อาวุโสคนนั้น!” เว่ยเซียวเฟิงที่อยู่ใกล้เคียงกำหมัดแน่น ในขณะที่ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความมุ่งมั่น

เว่ยหลานกับชายชราต่างชำเลืองมองกันและกัน ในขณะที่พวกเขารู้สึกพึงพอใจอย่างมาก!

…เมื่อผู้เยาว์ที่ยังไม่บรรลุนิติภาวะเริ่มทำตามเป้าหมายของตนเอง เขาก็อยู่ไม่ไกลจากความเป็นผู้ใหญ่

…

สองวันต่อมา

เฉินซีตื่นขึ้นจากการทำสมาธิ และสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ ในขณะที่สายตาอันลึกล้ำของเขาเต็มไปด้วยกลิ่นอายอันน่าเกรงขาม

ในช่วงสองวันที่ผ่านมานี้ ชายหนุ่มได้ปรับสภาพจิตใจ พลังชีวิต และการบ่มเพาะของเขาให้อยู่ในสถานะสูงสุดแล้ว มันจึงใสกระจ่างดุจท้องฟ้าสีคราม และไม่มีระลอกความหวั่นไหวเลยแม้แต่น้อย

เขายืนขึ้นและคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะตัดสินใจที่จะไม่รบกวนเป้ยหลิงที่ยังทำสมาธิอยู่

การต่อสู้ที่ดุเดือดเมื่อสองสามวันก่อน ไม่ใช่เรื่องปกติธรรมดาสำหรับเขา และมันเป็นการต่อสู้ที่ยากลำบากรวมถึงอันตรายที่สุด ซึ่งเป้ยหลิงเคยประสบมาตลอดชีวิตของนาง

ในตอนนั้น นางทุ่มสุดตัวและรีดเรี่ยวแรงสุดท้ายในร่างกายออกมา แต่คาดเดาได้ว่า หลังจากได้รับประสบการณ์การบ่มเพาะที่ไม่ธรรมดา การบ่มเพาะและพลังต่อสู้ของหญิงสาวจะต้องมีการเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่อย่างแน่นอน

ดังนั้นจึงเป็นการดีกว่าที่จะไม่รบกวนการบ่มเพาะของนางในขณะนี้ ถ้าเป้ยหลิงยังคงอยู่ในเจดีย์บำเพ็ญทุกข์ ตราบใดที่เฉินซียังมีชีวิตอยู่ ชีวิตของนางจะไม่ตกอยู่ในอันตรายเช่นกัน!

ความคิดเห็น