บทที่ 1020 ยอมจำนนหรือสู้ถึงตาย

บทที่ 1020 ยอมจำนนหรือสู้ถึงตาย

เมืองหลวงมีกำแพงเมืองที่แข็งแกร่ง ไม่อาจทำลายได้ด้วยกำลัง และประตูโดยรอบสามารถปิดได้ทุกเมื่อ หากกองทัพของฉินเฟิงต้องการโจมตีเมืองก็จำเป็นต้องปีนข้ามกำแพง และเปิดฉากการสังหารร้อยชีวิตบนกำแพงเมืองก่อน

ผู้บัญชาการสูงสุดมั่นใจว่า หากตัดสินใจป้องกันเมืองหลวง แม้กองทัพของฉินเฟิงจะเก่งกาจก็ยังต้องสูญเสียหนัก

แต่ปัญหาคือ หากหลบซ่อนอยู่ในเมืองก็จะไม่สามารถติดต่อกับภายนอกได้ และไม่อาจส่งกองทัพขนาดใหญ่ออกไปโจมตีแบบกองโจร

การป้องกันเมืองเพียงอย่างเดียวเป็นเพียงการยืดเวลาก่อนการล่มสลาย ไม่อาจพลิกสถานการณ์ได้เลย

ตั้งแต่อดีตจนปัจจุบัน วิธีชนะในการป้องกันเมืองมีเพียงสามวิธี

วิธีแรกคือ สะสมเสบียงจำนวนมาก ต้านทานไว้ให้ได้นานครึ่งปีหรืออาจจะหลายปี กระทั่งศัตรูถอนทัพไปเอง แต่ความจริงมักโหดร้าย ฉินเฟิงไม่มีทางถอย เพราะทั้งแผ่นดินเป่ยตี๋นี้เหลือเพียงเมืองหลวงฉินเฟิงสามารถล้อมเมืองจนตาย แล้วยึดดินแดนทั้งหมดได้

เมืองหลวงถูกล้อมหนึ่งปี หรือต่อให้ห้าหกปีฉินเฟิงก็จะไม่เบื่อหน่ายแน่

อีกวิธีหนึ่งคือ การล่อให้กองทัพศัตรูเข้าเมือง แล้วอาศัยข้อได้เปรียบของกำแพงเมืองทำลายกองกำลังของฝ่ายตรงข้าม เพียงแค่กองทัพศัตรูสูญเสียความสามารถในการโจมตีและล้อมเมือง ศัตรูก็จะถอนทัพกลับไปเองตามธรรมชาติ

แต่ฉินเฟิงต้องไม่ลืมว่าฉลาดยิ่งกว่าลิง เขาจะถูกหลอกเข้าเมืองง่าย ๆ ได้อย่างไรกัน

ดังนั้นก็เหลือเพียงวิธีสุดท้าย วิธีที่ใช้ในการต่อสู้ป้องกันเมืองมากที่สุดก็คือการพึ่งพากำลังทหารป้องกันเมือง แล้วส่งกองทัพขนาดใหญ่ออกไปทำสงครามนอกเมือง ก่อกวนฝ่ายศัตรู

เมื่อกองทัพศัตรูโต้กลับก็ถอยเข้าเมืองให้เร็ว

ข้าศึกล้า บุกโจมตี ข้าศึกรุก ถอยคล่องแคล้ว ทำเช่นนี้สลับไปเรื่อย ๆ ค่อย ๆ บั่นทอนกำลังของข้าศึกทีละนิด

ทว่าวิธีนี้ก็เหมือนจะเป็นไปไม่ได้เช่นกัน ใต้บังคับบัญชาของฉินเฟิงไม่มีทหารใหม่ด้วยซ้ำ ทหารทุกคนล้วนเป็นกองกำลังชั้นยอด การส่งทหารออกไปพันคนจะทำลายกลยุทธ์และยุทธศาสตร์ของฉินเฟิงได้หรือ?

หากส่งทหารออกไปสองสามพัน เกรงว่าไม่ทันได้ตั้งตัวก็คงถูกกองทัพของฉินเฟิงกลืนกินหมดก่อนแล้ว

สถานการณ์ที่ปรากฏต่อหน้าผู้บัญชาการสูงสุดจึงชัดเจนยิ่ง การป้องกันเมืองไม่ต่างจากการฆ่าตัวตายอย่างช้า ๆ หากไม่ป้องกันก็ต่อสู้ไม่ได้ หากเลือกสวามิภักดิ์กับฉินเฟิงก็จะกลายเป็นคนขายแผ่นดิน น่ารังเกียจ แต่หากยังคงจงรักภักดีต่อฮ่องเต้เป่ยตี๋ก็เป็นการเดินเข้าสู่ทางตัน นำไปสู่ความตาย

ผู้บัญชาการสูงสุดลังเลใจอยู่ชั่วขณะ

ตอนนี้เอง ทหารส่งสารรีบเร่งเข้ามาและประกาศเสียงดังว่า “ท่านแม่ทัพ กองทัพหลักของเป่ยซีที่นำโดยหลี่จางห่างจากเมืองหลวงไม่ถึงสามสิบลี้แล้วขอรับ”

ได้ยินแบบนี้ เปลือกตาของผู้บัญชาการสูงสุกกระตุก เห็นได้ชัดทางเลือกของเขาลดน้อยลงเต็มทีแล้ว

จะยอมจำนนหรือสู้จนตาย ไม่มีทางเลือกที่สาม

ผู้บัญชาการสูงสุดหายใจลึก แล้วถามเสียงหนัก “ข้าศึกมีท่าทีจะโจมตีแล้วหรือไม่?”

ทหารส่งสารส่ายหน้าซ้ำ ๆ แล้วกล่าวว่า “เรียนผู้บัญชาการ ข้าศึกไม่เพียงไม่โจมตี กลับเริ่มตั้งค่ายพักแล้วขอรับ”

สีหน้าผู้บัญชาการสูงสุดพลันหนักอึ้ง

แม้กองทัพรบไกลเป่ยซีจะไปรวมกับฉินเฟิง และเครือข่ายข่าวสารทั้งหมดถูกเปิดแล้ว แต่ชฉินเฟิงยังไม่มีโอกาสส่งคำสั่งใดให้หลี่จาง

การเคลื่อนไหวของกองทัพหลักเป่ยซีนี้จึงยังเป็นหลี่จางรับผิดชอบ

กองทัพใหญ่เข้าใกล้แต่กลับไม่โจมตีเมือง กลับตั้งค่ายอยู่กับที่ ไม่ใช่การให้เวลาศัตรูหายใจหรอกหรือ ไม่ใช่ว่าเป็นข้อห้ามทางทหารที่สำคัญหรือไร

หลี่จางก็ไม่ใช่คนธรรมดา เขาไม่มีทางทำผิดพลาดในเรื่องง่าย ๆ เช่นนี้

ผู้บัญชาการสูงสุดถอนหายใจโดยไม่รู้ตัว ไม่เพียงแต่ฉินเฟิงที่ยากจะคาดเดา กระทั่งผู้ใต้บังคับบัญชาของฉินเฟิงก็ลึกลับมาก