ตอนที่ 1062
บทที่ 1063 การพบกันกับฮ่องเต้
October 22, 2026
บทที่ 1063 การพบกันกับฮ่องเต้
เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นตรงหน้าเกินกว่าที่ผู้อพยพจะเข้าใจได้อย่างแน่นอน
สตรีที่ดูสูงศักดิ์ผู้นี้กลับเป็น…ฮ่องเต้หญิงแห่งเป่ยตี๋?!
เมื่อสัมผัสได้ถึงบรรยากาศอันน่าเกรงขามที่แผ่ออกมาจากร่างของจิ่งเชียนอิ่ง รวมถึงเหล่าทหารหาญติดอาวุธครบมือที่รายล้อม พวกเขาไม่อยากเชื่อก็ต้องเชื่อ
สำหรับผู้อพยพ แม้แต่นายอำเภอก็ยังเป็นเหมือน ‘เทพเจ้า’ สำหรับพวกเขา
ส่วนการได้เข้าเฝ้าฝ่าบาทที่เป็นเรื่องไม่กล้าแม้แต่จะคิดฝัน
กลับกลายเป็นความจริงเสียอย่างนั้น
ผ่านไปพักใหญ่ เหล่าผู้อพยพจึงได้สติกลับคืนมาจากความตกตะลึง พวกเขาสับสนวุ่นวาย ทรุดตัวลงกับพื้น ก้มศีรษะคำนับไม่หยุด
“ขอพระองค์ทรงพระเจริญ!”
“ขอพระองค์ทรงพระเจริญ อายุยืนหมื่นปี”
พวกเขาไม่รู้ว่าควรจะพูดหรือทำอย่างไรเมื่อต้องเผชิญหน้ากับสตรีผู้ทรงอำนาจที่สุดในแผ่นดิน เลยได้แต่เอ่ยคำถวายพระพรถูกบ้างผิดบ้างซ้ำไปซ้ำมา
จิ่งเชียนอิ่งลุกขึ้นช้า ๆ ประสานมือไว้ที่หน้าท้อง ใบหน้าสงบนิ่ง ดวงตาทอดมองต่ำ
นางมีทั้งความเป็นกันเองและบารมีที่ไม่อาจต้านทาน
“พวกเจ้าล้วนเป็นราษฎรแห่งเป่ยตี๋ ลุกขึ้นเถิด”
แม้จะได้รับอนุญาตแล้ว แต่เหล่าผู้อพยพกลับไม่กล้าลุกขึ้น พวกเขาเปลี่ยนจากท่าคุกเข่าเป็นหมอบราบกับพื้น ไม่มีใครกล้าแม้แต่จะเงยหน้าขึ้นมองจิ่งเชียนอิ่งแม้แต่น้อย
เมื่อเผชิญหน้ากับสามัญชนธรรมดาเช่นนี้ก็ไม่จำเป็นต้องบังคับอะไรพวกเขา
จิ่งเชียนอิ่งนั่งลงแล้วกล่าวเสียงเบา “หากอยากไปเมืองซางโจวก็ไปเถิด ยามนี้บ้านเมืองไม่สงบ หากมีหนทางทำมาหากินก็ควรคว้าไว้”
“เมื่อได้กินอิ่มนอนอุ่น หากมีโอกาส ใบไม้ร่วงคืนราก การได้กลับบ้านเกิดเป็นสิ่งที่ดีที่สุด”
เมื่อได้ยินคำพูดของจิ่งเชียนอิ่ง เหล่าผู้อพยพต่างรู้สึกว่าความหวาดกลัวในใจค่อย ๆ ลดน้อยลง
เมื่อครู่พวกเขายังคิดว่าตนเองคงต้องตายแน่แล้ว การที่พวกเขากล้าพูดจาโอ้อวดต่อหน้าฝ่าบาทก็แย่พออยู่แล้ว แต่นี่ยังกล้าชมเชยชาวต้าเหลียงอีก
สิ่งที่เลวร้ายที่สุดคือ พวกเขาล้วนเป็น ‘ผู้อพยพผิดกฎหมาย’
ยุคนี้ การเป็นผู้อพยพไม่ใช่เรื่องที่จะเป็นกันได้ง่าย ๆ เมื่อออกจากบ้านเกิดเมืองนอนไปอยู่ต่างถิ่นก็จะถูกมองว่าเป็นคนจรจัด
เมื่อกลายเป็นคนจรจัด สภานะก็ต่ำต้อยเสียยิ่งกว่าทาสชั้นต่ำ ทางการจับตัวได้ ก็จะถลกหนังพวกเขาออกมาชั้นหนึ่ง
แต่เวลานี้เมื่ออยู่ต่อหน้าฝ่าบาท พวกเขาไม่เพียงแต่ไม่ถูกตำหนิ ฝ่าบาทกลับยังสนับสนุนให้พวกเขาอพยพไปซางโจว ทุกคนรู้สึกเหมือนกำลังฝันไป
ชายชราก้มหน้าชิดดิน กล่าวน้ำเสียงสั่นเทา “ฝ่าบาท…พระองค์จะไม่สั่งประหารพวกข้าราษฎรผู้ต่ำต้อยจริงหรือ?”
จิ่งเชียนอิ่งยิ้ม ท่าทางสบาย ๆ “เหตุใดต้องสั่งประหาร?”
ชายชรากลืนน้ำลาย ยังคงตื่นตระหนกไม่หาย “พวกข้าผู้ต่ำต้อยหนีไปซางโจว ไม่สมควรถูกสังหารหรือ?”
“ซางโจวเป็นดินแดนของฉินเฟิง…”
รอยยิ้มบนใบหน้าของจิ่งเชียนอิ่งยิ่งลึกล้ำ
“ไปพึ่งบารมีพระสวามีเจิ้น จะมีความผิดใดกัน?”
ชายชรายังคงไม่กล้าเชื่อ การอพยพหนีต่อหน้าฝ่าบาทกลับไม่ถูกตำหนิ… เดี๋ยวก่อน…
เพราะความตกใจอย่างมาก ชายชราถึงกับลืมความกลัว จู่ ๆ เขาเงยหน้าขึ้น จ้องมองฉินเฟิงอย่างเหม่อลอย
“พระ พระสวามีของฝ่าบาท… ซางโจว ฉิน ฉินเฟิง…”
ชายชรารู้สึกเพียงในหัวมีเสียงดังอื้ออึง ร้องอุทานขึ้นว่า “คุณชาย ท่าน… ท่านก็คือฉินเฟิงในตำนานหรือ?!”
ตำนานอะไรกัน? มีแต่คนตายเท่านั้นที่ใช้คำนี้ เมื่อสัมผัสได้ถึงความตกตะลึงในดวงตาของชายชรา ฉินเฟิงแย้มยิ้มให้พร้อมกับพยักหน้าอย่างเป็นมิตร
“เจ้าไม่ต้องกังวลไป”
“การที่พวกเราได้พบและพูดคุยกันสนุกสนานเช่นนี้ ถือเป็นวาสนาต่อกันแล้ว”