ตอนที่ 1065
บทที่ 1066 ความมืดในใจ
October 22, 2026
บทที่ 1066 ความมืดในใจ
ฉินเฟิงปิดหน้าต่างรถม้าอีกครั้ง แต่ไม่ก็เลิกม่านรถ เดินออกมา
“ท่านโหว ระวังด้วย คนผู้นี้อันตรายนักก!”
อู๋ถังรีบเข้าไปคุ้มกันฉินเฟิงอย่างใกล้ชิด ฉินเฟิงตบไหล่เขาเบา ๆ เป็นเชิงบอกว่า ไม่ต้องกังวล
พอเดินมาถึงตรงหน้าเฉินป้า ฉินเฟิงค่อย ๆ ย่อตัวลง ลูบชุดเกราะกองทหารม้าทมิฬที่อยู่บนร่างของเฉินป้า ดวงตาเต็มไปด้วยความชื่นชม
แต่เมื่อสายตาเลื่อนตามเกราะไปหยุดที่ใบหน้าของเฉินป้า แววตาก็เปลี่ยนเป็นเย็นชาไร้ความปรานี
“ตระกูลเฉินสร้างวีรบุรุษมามากมาย สมควรจะได้จารึกชื่อไว้ในประวัติศาสตร์ น่าเสียดาย…จิตใจคับแคบเกินไป”
“หากอยู่ในสนามรบ ทุกคนที่ตายต่อหน้าข้าต้องมาแก้แค้นข้า เช่นนั้นข้าก็คงต้องฆ่าผู้คนทั่วหล้าแล้ว?”
กล่าวจบ ฉินเฟิงก็ตบที่เอวของเฉินป้า การกระทำแปลกประหลาดของเขาทำให้ดวงตาของเฉินป้าเต็มไปด้วยความโกรธและความสงสัย
ฉินเฟิงถอนหายใจยาวอีกครั้ง ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงจริงจัง “บนตัวเจ้าไม่มีทั้งถุงเสบียงและถุงน้ำ แสดงว่าเจ้าวิ่งมาที่นี่อย่างรีบร้อน”
“ตอนนี้เป็นช่วงเวลาเปลี่ยนผ่านสำคัญ เจ้าในฐานะทายาทตระกูลเฉินไม่ควรออกมาเพ่นพ่านเช่นนี้”
“อีกอย่าง พี่ชายร่วมแซ่ของเจ้าก็ติดตามจิ่งเผิงไปยังป๋อโจวแล้ว ยามนี้ลูกหลานในตระกูลเฉินควรรวมตัวกันแน่นแฟ้น”
“เกรงว่า ตระกูลเฉินของพวกเจ้า…คงอยู่ไม่ไกลจากที่นี่กระมัง?” ได้ยินคำฉินเฟิง หัวใจเฉินป้าหนักอึ้ง ทว่าแววตายังคงดุดันไม่เปลี่ยนแปลง
“เจ้าคิดจะทำอะไร?! ตระกูลเฉินของข้าไม่มีคนขี้ขลาด!”
ฉินเฟิงไม่ได้อธิบาย เพียงลุกขึ้นแล้วสั่งการกับองครักษ์ค่ายเทียนจีคนหนึ่งอย่างไม่ใส่ใจว่า “ไปตามหน่วยอาวุธมืดมา แล้วส่งคำสั่งข้า”
“ให้ขบวนรถเปลี่ยนเส้นทาง มุ่งหน้าไปตระกูลเฉิน”
“ข้าได้ให้โอกาสตระกูลเฉินไปแล้ว เมื่อพวกเขาต้องการสู้แม้เหลือทหารคนสุดท้าย สู้ตายไม่ยอมเลิกรา เช่นนั้นข้าก็จะทำตามความปรารถนาของพวกเขา”
ฉินเฟิงมองแผ่นหลังขององครักษ์ค่ายเทียนจีพลางส่ายหน้า ยกยิ้มขมขื่น เขาไม่อยากสังหารไปทั่ว ตอนนี้เบื้องหลังของเขาคือจิ่งเชียนอิ่งและหลี่เซียวหลาน สองภรรยาที่กำลังตั้งครรภ์
ตระกูลเฉินมีรากฐานแข็งแกร่ง หากพวกเขาทุ่มสุดกำลังเพื่อแก้แค้นจะไม่ทำให้ภรรยาและบุตรของเขาตกอยู่ในอันตรายหรือ?
เฉินป้าจ้องมองฉินเฟิงด้วยสายตาเดือดดาล “ข้าจะฆ่าเจ้า! ข้าต้องฆ่าเจ้าให้ได้!”
ฉินเฟิงไม่พูดอะไร เพียงดึงตะบองหัวฟักทองออกจากเอวขององครักษ์ค่ายเทียนจีคนหนึ่ง แล้วลูบเกราะอกของเฉินป้าเบา ๆ
“เกราะหนักของกองทหารม้าทมิฬเหมาะกับเจ้ามาก ข้ามอบให้เจ้า!”
สิ้นเสียง ฉินเฟิงยกตะบองฟาดลงบนเกราะอกอย่างหนักหน่วง เสียงดังสนั่น
เมื่อโดนตะบองฟาด เฉินป้าร้องออกมาด้วยความเจ็บปวด แม้ฉินเฟิงจะใช้พลังทั้งหมดที่มี แต่ก็ยังไม่สามารถสังหารเฉินป้าผ่านเกราะหนานี้ได้
ไม่เป็นไร ฉินเฟิงยกตะบองหัวฟักทองขึ้น แล้วฟาดซ้ำอีกครั้งอย่างหนักหน่วง
หนึ่งที! สองที! สามที…!
“เฉินป้า เจ้าไม่ได้ด้อยไปกว่าพี่ชายร่วมตระกูลของเจ้าเลย แต่เหตุใดเจ้าจึงต้องมาข่มขู่ข้าต่อหน้าภรรยาและลูกของข้าด้วย?”
“หากข้าไม่ฆ่าเจ้า จะให้ข้ารอจนเจ้ามาทำร้ายภรรยาและลูกของข้าหรือ?”
“ข้าเคยให้โอกาสเจ้าแล้ว ให้โอกาสตระกูลเฉินแล้วด้วย เหตุใดไม่รู้จักถนอมน้ำใจ?”
ปัง!
ฉินเฟิงทุบอย่างต่อเนื่อง เขานับถือในตัวเฉินป้า และไม่อยากให้วีรบุรุษเช่นนี้ต้องมาตายเยี่ยงสุนัขในที่รกร้าง
น่าเสียดาย โลกโหดร้ายนัก หากฉินเฟิงไม่สังหารเขา สักวันเขาก็จะกลับมาสังหารฉินเฟิง