ตอนที่ 1075
บทที่ 1076 ใกล้จะถึงบ้านแล้ว
October 22, 2026
บทที่ 1076 ใกล้จะถึงบ้านแล้ว
กองทหารม้าสวมเกราะหนักหลายสิบนาย ทั้งตัวดำสนิท แม้แต่ผ้าคลุมก็ดำราวกับหมึก มีเอกลักษณ์เฉพาะตัวมาก พวกเขาคือกองทหารม้าทมิฬที่ฉินเฟิงทุ่มเงินมหาศาลสร้างขึ้นมา
ผู้นำกองกำลังคือแม่ทัพกองทหารม้าทมิฬจ้าวอวี้หลงที่ควรจะประจำการอยู่ในใจกลางแคว้นต้าเหลียง
ฉินเฟิงรีบโบกมือสั่งการให้เหล่าทหารวางอาวุธ เมื่อเจอกับคำด่าทอของฉินเฟิง จ้าวอวี้หลงก็ทำหน้าจนใจ
“พี่ฉินหากข้าไม่ใจเย็นพอ คงเข้าใจว่าพวกเจ้าเป็นศัตรูไปแล้ว”
“ไม่ได้เจอกันนานแสนนาน พอได้เจอหน้ากันเสียที ไม่ทันได้พูดจาปราศรัย กลับยิงธนูใส่พวกข้า”
“ข้าไปทำอะไรให้เจ้าโกรธหรือ?” เมื่อเจอคำบ่นของจ้าวอวี้หลง ฉินเฟิงก็เก็บก้อนหินจากพื้นขว้างใส่เขา
“เจ้ายังมีหน้ามาพูดอีก จู่ ๆ กองทหารม้าก็โผล่ออกมา แถมยังเป็นกองกำลังชั้นยอด ใครเจอก็ต้องตกใจทั้งนั้น”
“แล้วกองทหารม้าเบาที่ส่งไปสกัดพวกเจ้าล่ะ โดนจัดการหมดแล้วหรือ?”
จ้าวอวี้หลงถอนหายใจ ทำหน้าจนปัญญา “พวกเขาจู่โจมออกมาอย่างกะทันหัน ข้าจะรู้ได้อย่างไรว่าเป็นใคร? นึกว่าเป็นศัตรูปลอมตัวมา รบไปครึ่งทางถึงจำได้ว่าเป็นพวกเดียวกัน”
“โชคดีที่บาดเจ็บล้มตายไม่มาก”
พูดถึงตรงนี้ จ้าวอวี้หลงก็ยิ่งรู้สึกจนใจ เขาจะไปมีสิทธิ์โทษฉินเฟิงได้อย่างไร? ในเมื่อตัวเขาเองเมื่อเจอกองทหารม้าเบาที่จู่โจมออกมา ก็ตกใจจนทำอะไรไม่ถูก จึงสั่งโจมตีกลับโดยสัญชาตญาณ
เรื่องเข้าใจผิดครั้งนี้ใหญ่หลวงนัก เกือบจะก่อเหตุร้ายแรงเสียแล้ว
องครักษ์ค่ายเทียนจีและทหารจากเป่ยซีที่อยู่ในที่เกิดเหตุ ต่างแสดงสีหน้าหงุดหงิด เกือบจะต่อสู้กับพี่น้องร่วมกองทัพ อีกทั้งยังเป็นการปะทะกันระหว่างกองกำลังชั้นยอด หากไม่ได้จำกันได้ในช่วงสุดท้าย ทั้งสองฝ่ายคงบาดเจ็บล้มตายอย่างหนัก
“เจ้ามาที่นี่ทำไมกัน? จะมาก็มาเถอะ แต่บอกองครักษ์เสื้อแพรสักคำก็ได้ จำเป็นต้องก่อเรื่องเช่นนี้ด้วยหรือ?”
“บัดซบ! สตรีในจวนข้าต้องหนีออกไปก่อนกำหนดเพราะตกใจกันหมด” จ้าวอวี้หลงลงจากม้า ดึงลูกธนูเจาะเกราะที่ปักอยู่บนไหล่ออกอย่างแรง
“หากข้าเดินทางมาอย่างเปิดเผย ตระกูลใหญ่ทางใต้รู้ว่าข้าจากมาแล้ว พวกเขาต้องมีความเคลื่อนไหวแน่”
“ดังนั้นการที่ข้ามาที่ชายแดน นอกจากด่านตรวจที่ผ่านมา ก็มีไม่กี่คนที่รู้”
“พี่ฉินข้าแค่อยากมาส่งท่านสักระยะเท่านั้น”
“ชีวิตที่เป่ยตี๋เป็นอย่างไรบ้าง?”
เมื่อได้ยินคำพูดนั้น ฉินเฟิงรู้สึกจมูกแสบขึ้นมา แม้การกระทำอันบ้าบิ่นของจ้าวอวี้หลงสมควรถูกลงโทษตามกฎทหาร แต่เขาก็ไม่อาจลงโทษสหายรักของตนได้
ก้อนหินที่กำแน่นอยู่ในมือถูกโยนทิ้งไปด้านข้าง เขากางแขนออกและสวมกอดจ้าวอวี้หลงอย่างแรง
“สหายรัก ข้าคิดถึงเจ้าเช่นกัน”
“ฮ่า ๆๆ เจ้าทำให้ข้าตกใจจนเกือบฉี่ราด ต้องเลี้ยงสุราข้าเพื่อขอขมาแล้ว!”
จ้าวอวี้หลงยิ้มกว้างพลางกล่าว “ข้าก็ไม่ได้ดีไปกว่าเจ้าหรอก เกือบจะถูกทหารประจำการที่นี่เข้าใจผิดว่าเป็นสายลับแล้วล้อมจับเสียแล้ว”
ในขณะเดียวกัน กองทหารม้าทมิฬที่เหลือก็พากันลงจากหลังม้า คำนับฉินเฟิง
“คารวะท่านโหว!”
ฉินเฟิงกวาดตามองกองกำลังชั้นยอดของตน พยักหน้าด้วยสายตาเปี่ยมด้วยความรัก “ดีมาก พวกเจ้าล้วนเป็นพี่น้องที่ดี”
ฉินเฟิงไม่พูดถึงเรื่องละเมิดระเบียบวินัยแม้แต่คำเดียว ต่อยเข้าที่อกของจ้าวอวี้หลงหนึ่งที “นับว่าเจ้ายังมีน้ำใจ รู้จักวิ่งมาส่งข้า”
“เมื่อข้าจัดการเรื่องในเมืองหลวงเรียบร้อยแล้ว ย่อมต้องไปพบเจ้าอยู่แล้ว ไยต้องรีบร้อนเช่นนี้ด้วย?”