ตอนที่ 1088
บทที่ 1089 สามพี่น้องผู้กล้า
October 22, 2026
บทที่ 1089 สามพี่น้องผู้กล้า
สายสืบที่ฉางเฉิงส่งออกไป เมื่อเทียบกับองครักษ์เสื้อแพรใต้บังคับบัญชาของฉินเฟิงแล้ว ช่างน่าขันเสียจริง
กลุ่มคนที่รวมตัวกันอย่างไร้ระเบียบเช่นนี้ จะไปเทียบกับกองทัพสังหารที่น่าสะพรึงกลัวซึ่งสามารถทำลายทั้งประเทศได้อย่างไร
ทรัพย์สมบัติที่สะสมมานาน ถูกทำลายจนหมดสิ้นในศึกเดียว แม้ว่าฉางเฉิงจะมีความอดทนทางจิตใจสูงแค่ไหน แต่ยามนี้ก็ไม่สามารถหลีกเลี่ยงความสิ้นหวังได้
เฉินเหยียนจงได้รับบาดเจ็บหนักที่สุด หากไม่ใช่เพราะอู๋เหอลี่สละชีวิตช่วยเขากลับมา เขาคงตายใต้กีบเหล็กของกองทหารม้าทมิฬไปแล้ว แต่ถึงกระนั้น เฉินเหยียนจงก็ยังไม่ท้อแท้
แม้ใบหน้าของเขาจะซีดขาวเพราะเสียเลือดมาก แต่ดวงตาของเขากลับเต็มไปด้วยความตื่นเต้นและความมุ่งมั่นที่จะลุกขึ้นสู้ต่อไป
“นี่แหละคือฉินเฟิง! นี่แหละคือกองทหารม้าทมิฬ!”
“วันนี้ข้าได้เปิดหูเปิดตาเสียที ที่แท้ฟ้าที่แท้จริงนั้นสูงถึงเพียงนี้”
“หากคราวหน้าได้พบฉินเฟิงอีก ข้าก็จะสับหัวเขาให้ได้อยู่ดี”
เห็นท่าทางฮึกเหิมของเฉินเหยียนจง ฉางเฉิงอดยิ้มขื่นไม่ได้ “น้องสี่ เรื่องมาถึงขั้นนี้แล้ว เจ้ายังจะหลงระเริงอยู่อีกหรือ”
“ฉินเฟิงผู้นี้ ไม่ใช่คนที่พวกเราจะสั่นคลอนได้”
“แม้แต่ตระกูลใหญ่ทางใต้เมื่อเผชิญกับแรงกดดันจากฉินเฟิงก็ยังรู้สึกกระวนกระวายใจ พวกเราเป็นเพียงเครื่องบรรณาการที่ใช้สิ้นเปลืองพลังของฉินเฟิงเท่านั้น”
เมื่อได้ยินคำพูดนี้ เฉินเหยียนจงถ่มน้ำลายลงพื้นอย่างแรง
“ใครอยากเป็นเครื่องบรรณาการก็เชิญ แต่ข้าไม่มีวันยอม!”
“ตอนที่ข้าจากบ้านเกิดมา ข้าได้สาบานไว้ว่าสักวันข้าจะต้องกลับไปอย่างมีหน้ามีตา”
“พวกเราเหล่านี้ ไม่ก็เกิดมาต่ำต้อย ไม่ก็แบกรับคดีฆาตกรรมจนต้องหนีออกมา การจะลืมตาอ้าปากด้วยวิธีที่ถูกต้องนั้นเป็นไปไม่ได้เลย”
“หนทางเดียวที่มี คือต้องสร้างชื่อเสียงในสนามรบ”
“ฉินเฟิงจะแข็งแกร่งแค่ไหน จะไร้ผู้ใดเอาชนะได้ก็ตาม เขาก็เป็นเพียงมนุษย์คนหนึ่ง ตราบใดที่เป็นมนุษย์ ย่อมต้องตายได้!”
“แพ้สักครั้งจะเป็นไร? ต่อให้แพ้นับร้อยครั้ง ข้าก็ไม่สน ขอเพียงชนะสักครั้งก็พอ!”
พูดถึงตรงนี้ เฉินเหยียนจงเงยหน้ามองฉางเฉิง และพี่น้องที่เหลืออยู่เพียงสิบกว่าคน
“เล่ยเหมิงตายแล้ว! จะปล่อยให้ตายโดยเสียเปล่าหรือ?”
“พวกเราต้องแก้แค้นให้เล่ยเหมิง!”
เห็นทุกคนเงียบกริบ เฉินเหยียนจงหันไปถามอู๋เหอลี่ด้วยน้ำเสียงเบา ๆ “พี่ใหญ่ ท่านก็จะยอมแพ้ง่าย ๆ เช่นกันหรือ?”
“ตอนที่ท่านหนีจากแคว้นเยว่จ้าวมาถึงต้าเหลียงตอนที่พวกเราพี่น้องได้พบกัน ก็ได้สาบานกันแล้วว่า ชาตินี้หากไม่สร้างชื่อเสียงอะไรขึ้นมาได้ ก็ขอตายเสียดีกว่า”
“คำสาบานในวันนั้น ลืมกันหมดแล้วหรือ?”
เผชิญหน้ากับคำถามของเฉินเหยียนจง อู๋เหอลี่ถอนหายใจยาว ปฏิเสธไม่ได้ว่าอู๋เหอลี่ถูกฉินเฟิงโจมตีจนขวัญกำลังใจแตกสลาย ไม่มีความคิดที่จะต่อสู้อีกต่อไป
มากกว่าความหวาดกลัว กลับเป็นความสิ้นหวัง
พี่น้องตายบาดเจ็บมากมาย ทรัพย์สินถูกทำลายจนหมดสิ้น แม้แต่กองทหารม้าทมิฬธรรมดา ๆ ที่อยู่ข้างฉินเฟิงก็ยังไม่สามารถสังหารได้
การสู้รบกับฉินเฟิงต่อไป ก็เหมือนกับตั๊กแตนขวางรถ
ถ้าจะพัฒนาต่อไป ก็ควรเลือกเป้าหมายที่อ่อนแอกว่า ไม่ใช่ไปท้าทายปีศาจอย่างฉินเฟิง
อู๋เหอลี่ค่อย ๆ เงยหน้าขึ้น สบตากับเฉินเหยียนจง แล้วถอนหายใจอีกครั้ง
“น้องสี่ คราวนี้เล่ยเหมิงตายแล้ว ถ้าสู้ต่อไป เจ้าก็จะตาย ฉางเฉิงก็จะตาย ข้าก็จะตาย!”
“คราวนี้พวกเราโชคดีที่ใกล้ ๆ มีป่า และกองทหารม้าทมิฬไม่ถนัดการไล่ล่า”
“หากท้าทายฉินเฟิงต่อไป ไม่ต้องแพ้ถึงหลายร้อยครั้ง แค่อีกครั้งเดียว พวกเราก็จะถูกทำลายจนสิ้นซาก”