บทที่ 1092 ชักดาบช่วยเหลือ

บทที่ 1092 ชักดาบช่วยเหลือ

ในขณะที่ทหารยามร้องครวญครางด้วยความเจ็บปวด จ้าวอวี้หลงก็ออกแรงบีบมือซ้ำอีกครั้ง แผลของทหารยามถูกบีบจนมีเลือดไหลทะลักออกมามากมาย ดูน่าสยดสยองยิ่งนัก

หลิวอวิ๋นชิวที่อายุเพียงสิบสองปี เมื่อได้เห็นภาพอันน่าสะพรึงกลัวในระยะประชิด ก็ตกใจจนหน้าซีดขาว ทรุดตัวลงนั่งกับพื้น มองดูจ้าวอวี้หลงอย่างเหม่อลอย ในใจแวบคิดว่าตนไม่ควรขอความช่วยเหลือจากคนน่ากลัวเช่นนี้เลย

ชาวบ้านรอบข้างต่างตกใจกลัวจนไม่กล้าแม้แต่จะหายใจ

ที่ประตูอำเภอเหมิง เหลือเพียงเสียงร้องโหยหวนราวกับหมูถูกเชือดของทหารยาม

ในตอนนั้นเอง มีกลุ่มคนเดินออกมาจากทางประตูเมือง นำโดยชายชุดขาวที่ก่อนหน้านี้แอบมองอยู่บนหอประตูเมือง

ทหารยามราวกับคว้าเอาฟางเส้นสุดท้ายที่จะช่วยชีวิตได้ ตะโกนใส่ชายชุดขาวว่า “คุณชายหวัง ช่วยข้าด้วย!”

เมื่อได้ยินคำเรียกขานที่ทหารยามใช้เรียกชายชุดขาว จ้าวอวี้หลงก็ตระหนักได้ทันทีว่า คนผู้นี้คือคุณชายตระกูลหวังที่หลิวอวิ๋นชิวเคยกล่าวถึง

หวังฉีนำทหารยามและบ่าวไพร่หลายสิบคนบุกเข้ามาอย่างดุดัน

แรกเริ่มเมื่อเขาพบกองทหารม้านอกเมืองที่มีอาวุธครบครัน ก็ตั้งใจจะระงับเหตุการณ์ แต่น่าเสียดายที่พวกนี้ช่างไม่รู้จักประสา กลับบุกเข้ามาอย่างดื้อดึง เช่นนี้ก็อย่าได้โทษเขาเลย

หวังฉีตวาดเสียงกร้าว “บังอาจนัก! กล้าดีมาอาละวาดในอำเภอหมิง เบื่อชีวิตกันแล้วหรือ?!”

“รีบปล่อยคนเดี๋ยวนี้!”

ในขณะที่หวังฉีกำลังตะโกนข่มขู่อยู่นั้น ฉินเฟิงก็นำกองทหารม้าทมิฬค่อย ๆ เคลื่อนเข้ามาใกล้

แม้ว่าจ้าวอวี้หลงจะองอาจห้าวหาญ แต่ก็เพียงลำพังคนเดียว หากเกิดเหตุไม่คาดฝันขึ้น ไม่ได้ตายในสนามรบ แต่กลับมาตายในสถานที่เช่นนี้ ช่างน่าอัดอั้นเหลือเกิน

ดังนั้นเพื่อความไม่ประมาท ฉินเฟิงจึงรีบนำกำลังมาช่วยเหลือจ้าวอวี้หลงทันที

เมื่อเห็นกองทหารม้าค่อย ๆ เคลื่อนเข้ามาใกล้ หวังฉีก็รู้สึกหวั่นใจขึ้นมาทันที แต่เมื่อคิดว่าที่นี่คืออำเภอหมิง อย่างที่ว่ามังกรแกร่งก็ไม่อาจข่มงูเจ้าถิ่น ความกังวลในใจจึงมลายหายไปในพริบตา

หวังฉีจ้องมองจ้าวอวี้หลงอย่างดุดัน กัดฟันพูดว่า “หูเจ้าอุดด้วยขนลาหรือไร ถ้าไม่ปล่อยมือเดี๋ยวนี้ อย่าโทษว่าข้าไม่สุภาพ!”

เมื่อเผชิญกับคำขู่ของหวังฉี จ้าวอวี้หลงไม่เพียงไม่หวาดกลัวแม้แต่น้อย แต่กลับบีบมือยามอย่างแรงขึ้นราวกับเป็นการท้าทาย

เมื่อได้ยินเสียงร้องโหยหวนของยาม หวังฉีก็หน้าแดงก่ำ เห็นได้ชัดว่าอีกฝ่ายไม่ให้เกียรติตนเลยแม้แต่น้อย

“ยังยืนเหม่ออะไรกันอยู่ รีบไปจัดการมันเดี๋ยวนี้!”

เมื่อได้ยินคำสั่ง บรรดาคนรับใช้ของหวังฉือก็พุ่งเข้าไป แต่พวกยามกลับยืนอยู่กับที่ ไม่มีทีท่าจะเข้าไปช่วย

เห็นเช่นนั้น หวังฉีก็โมโหจนแทบระเบิด ตะโกนใส่พวกยามที่อยู่ในที่เกิดเหตุว่า “พวกเจ้ายืนเหม่ออะไรกัน?!”

“หรือว่าคิดจะทรยศตระกูลหวัง?”

หัวหน้ายามทำหน้าลำบากใจ “คุณชายหวัง ท่านไม่เห็นหรือ? พวกเขาสวมเกราะกันทั้งนั้น ถ้าพวกข้าบุกเข้าไป มันก็เท่ากับเดินเข้าไปหาความตาย”

“คนพวกนี้ คงเป็นกองทหารม้าชั้นยอดที่ถอนกำลังมาจากแนวหน้า ถ้าพูดกันได้ก็ไม่ควรใช้กำลัง”

เขารู้ดีว่าต่อให้บุกเข้าไปก็มีแต่จะถูกจัดการ แทนที่จะเข้าไปให้อับอาย สู้พูดให้กระจ่างเสียดีกว่า

แม้ว่าอีกฝ่ายจะไม่ใช่คนที่จะรังแกได้ง่าย ๆ แต่ที่นี่ก็คืออำเภอหมิง กองทหารที่เดินผ่านมาย่อมไม่กล้าก่อเรื่องวุ่นวาย

พูดจบ หวังฉือก็กำหมัดแน่นด้วยความโกรธ

พวกหมาเหล่านี้ ปกติก็กินของตระกูลหวัง ดื่มของตระกูลหวัง พอถึงเวลาสำคัญที่ต้องการให้พวกมันช่วย กลับทำตัวเป็นเต่าหดหัวกันหมด

ในตอนนั้นเอง จู่ ๆ ก็มีเสียงร้องตกใจดังมาจากด้านหลัง