ตอนที่ 1112
บทที่ 1113 การกลับมาของผู้ที่จากไป
October 22, 2026
บทที่ 1113 การกลับมาของผู้ที่จากไป
อู๋เอ้อร์ไม่คิดว่าโชคของตนจะดีถึงเพียงนี้ ตอนกลางวันเพิ่งได้ยินชื่อเสียงขององครักษ์เสื้อแพรพอตกกลางคืนก็ได้พบกับตัวจริงเสียงจริงเข้าแล้ว
การสังหารพี่น้องเก้าคนอย่างเงียบกริบ ฝีมือการลอบสังหารที่น่าสะพรึงกลัวเช่นนี้ ต้องเป็นตัวจริงอย่างไม่ต้องสงสัย!
อู๋เอ้อร์ตกใจจนขวัญหนีดีฝ่อในทันที แม้แต่การขอความเมตตาก็ยังลืมไปสนิท
คนที่ยืนอยู่ตรงหน้าอู๋เอ้อร์ในตอนนี้ก็คือหลิ่วหมิง
หลังจากที่ได้รับรู้เรื่องการสังหารที่อู๋เหอลี่และพรรคพวกก่อขึ้นที่เมืองอวี้ผิง หลิ่วหมิงก็จัดการส่งคนออกติดตามร่องรอยของอู่เหอลี่และพรรคพวกในทันที ก่อนฟ้ามืดก็พบพวกโจรที่ซุ่มอยู่ในป่าเขาแล้ว
เพื่อกวาดล้างให้หมดสิ้น หลิ่วหมิงไม่ได้รีบลงมือ แต่รอจนกระทั่งค่ำคืน เมื่อทุกคนทยอยเข้านอน จึงสั่งให้หน่วยอาวุธมืดขององครักษ์เสื้อแพรแทรกซึมเข้าไปในค่าย สังหารโจรทั้งเก้าคนในยามหลับใหล
ที่อู๋เอ้อร์ไม่ตาย ไม่ใช่เพราะเขาโชคดีวาสนาดี แต่เป็นเพราะหลิ่วหมิงตั้งใจเก็บเขาไว้เป็นปากคำต่างหาก
มองดูอู๋เอ้อร์ที่ตกใจจนขวัญหนีดีฝ่อ หลิ่วหมิงยกมุมปากขึ้นเล็กน้อย หัวเราะเบา ๆ พลางกล่าวว่า “ข้าจะไม่ให้ความหวังอันไร้ความหมายใด ๆ แก่เจ้า”
“เจ้าต้องตายแน่นอน เพียงแต่ขึ้นอยู่กับวิธีการตายเท่านั้น”
“หากเจ้ายอมให้ความร่วมมือดี ๆ ข้าก็จะให้เจ้าตายอย่างสบาย”
“แต่หากไม่เช่นนั้น คืนนี้ยังมีเวลาอีกมาก พวกเราค่อย ๆ สนุกกันได้”
เมื่อเผชิญกับคำขู่ของหลิ่วหมิงอู๋เอ้อร์กลัวจนตัวสั่นไปทั้งร่าง เพื่อหลีกเลี่ยงความทรมานทางร่างกาย เขาไม่ทันคิดอะไรเลย เขาก็พยักหน้าอย่างรวดเร็วโดยไม่ต้องคิด
“ข้าจะให้ความร่วมมือ ขอร้องท่านโปรดจบชีวิตข้าอย่างรวดเร็วด้วย”
เมื่อเห็นอู๋เอ้อร์ให้ความร่วมมือเช่นนี้ หลิ่วหมิงก็อารมณ์ดีขึ้น พูดได้ว่า หลิ่วหมิงชอบคนที่พูดง่ายเช่นนี้มากที่สุด
ในทางกลับกัน พวกที่เรียกตัวเองว่าคนแข็งแกร่งนั้น ทุกครั้งต้องเสียเวลาไปมาก สุดท้ายก็ต้องสารภาพอยู่ดี
ทนทรมานไปเปล่า ๆ เพื่ออะไรกัน?
หลิ่วหมิงส่งสัญญาณด้วยสายตา องครักษ์เสื้อแพรก็นำศีรษะคนเก้าหัวมาวางตรงหน้าอู๋เอ้อร์
“ดูให้ดี อันไหนคืออู๋เหอลี่?”
อู๋เอ้อร์รู้ดีถึงความน่าสะพรึงกลัวขององครักษ์เสื้อแพรเขาไม่กล้าปิดบังแม้แต่น้อย รีบส่ายหน้าพลางตอบ “ในนี้ไม่มีอู๋เหอลี่”
“ตั้งแต่บ่ายวันนี้อู๋เหอลี่ได้พาพี่น้องครึ่งหนึ่งจากไปแล้ว”
เมื่อได้ยินเช่นนั้น รอยยิ้มบนใบหน้าของหลิ่วหมิงก็หายไปอย่างเห็นได้ชัด
เขาระมัดระวังมากแล้ว แต่สุดท้ายก็ยังพลาด ดูเหมือนว่าอู๋เหอลี่ผู้นี้ จะเจ้าเล่ห์กว่าที่คาดการณ์ไว้มาก
“ไปที่ไหน?”
เมื่อเผชิญกับคำถามของหลิ่วหมิง อู๋เอ้อร์ตอบตรง ๆ “ข้าก็ไม่รู้ พวกเขามุ่งหน้าไปทางเหนือ บอกว่าจะไปรับสมัครทหาร สั่งให้พวกข้าอยู่ที่เดิมคอยจับตาดูอำเภอหมิง”
ด้วยประสบการณ์ของหลิ่วหมิงเขาย่อมมองออกได้ว่าสิ่งที่อู๋เอ้อร์พูดนั้นเป็นความจริงหรือคำโกหก
เขาถอนหายใจเบา ๆ พลางตบศีรษะอู๋เอ้อร์ “รับสมัครทหาร? ที่แท้ก็แค่ใช้พวกเจ้าเป็นเหยื่อล่อทิ้งไว้ที่นี่ เพื่อบังหน้าให้ตัวเองหนีไป”
“พวกเจ้านี่ช่างโง่เขลาเสียจริง ถูกคนอื่นหลอกใช้ยังจะช่วยนับเงินให้เขาอีก”
เมื่อได้ยินคำพูดนั้น อู๋เอ้อร์ชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะโกรธจัดด้วยความอับอาย พลางสบถด่าออกมา
“ไอ้อู๋เหอลี่บัดซบ ตอนแรกบอกว่าจะร่ำรวยด้วยกัน แต่กลับทรยศหักหลังเช่นนี้ ไอ้ชั่ว!”
มองดูสีหน้าอู๋เอ้อร์ที่ทั้งน้อยใจและโกรธแค้น
หลิ่วหมิงยิ้มพลางโบกมือ ในชั่วขณะถัดมา อู๋เอ้อร์ก็ถูกตัดหัวคาที่
ผู้ช่วยเดินมาข้างกายหลิ่วหมิงแล้วถามเสียงเบา “ท่านผู้บัญชาการ อู๋เหอลี่ผู้นี้ไม่เพียงแต่บ้าบิ่น แต่ยังเจ้าเล่ห์ ดูเหมือนการจะกำจัดเขาอย่างง่ายดายคงเป็นไปไม่ได้”
หลิ่วหมิงพยักหน้าเบา ๆ ด้วยท่าทีสบาย ๆ เช่นเคย